Eigen regie

IMG_6462

Kijk, zo ziet mijn hersen-ladekast er uit. Ik kwam ‘m zomaar tegen in de Libelle en herkende ‘m meteen. Bij zijn er etiketten opgeplakt zodat ik weet wat er in zit. Sommigen kunnen beter dichtblijven, daar staat dan ook ‘gesloten’ op. Als die opengaan voegt het weinig toe, of ik kan niks met de inhoud. Overigens is die van mij wel donkerder en staan er geen snuisterijen op, want dan wordt het wel erg druk in mijn hoofd en dat is het soms toch al.

Soms floept er zomaar zo’n laatje open. Alhoewel, helemaal zonder aanleiding gebeurt dat niet. Neem nu dat laatje waar de Schumann akademie inzat, die ging open doordat ik naar straatmuzikanten stond te luisteren, maar misschien ook wel doordat ik eindelijk weer eens voor publiek piano ging spelen.

Laatst ging het laatje ‘begrafenis’ open. Ook daar was een aanleiding voor, want mijn tante is nog niet lang geleden overleden en mijn lief en ik waren naar de crematieplechtigheid. Er kwam van alles bij me naar boven, wat ik op dat moment maar weer even in het laatje terug gestopt.

Het grootste deel van mijn leven hoorde ik bij een kerk en begrafenissen of crematies werden vanuit die kerk geregeld. In dat deel van mijn leven stond ik ook verder niet stil bij hoe ik dat zelf zou willen. De laatste tien jaar ga ik niet meer naar de kerk. Wel ging ik af en toe met mijn lief mee als hij een kerkdienst moest spelen, maar ik vind er niks. Eerlijk gezegd vroeg ik me al die keren af wat ik daar nu eigenlijk deed. Als ik dat eenmaal ga denken moet ik gewoon niet meer gaan. Heel af en toe vroeg ik me wel af hoe dat dan moest met een begrafenis. Via een kerk waar ik nooit kom is voor mij geen optie. Dat vind ik dan eerlijk gezegd ook wat hypocriet. Maar wat dan? Mijn lief iets laten zeggen, wat muziek en dan stilte zodat iedereen mij zich op zijn eigen manier kan herinneren? Dat lijkt het me een wat kale aangelegenheid.

Mijn tante heeft, samen met mijn oom en mijn twee nichten, haar eigen plechtigheid geregisseerd. Eerlijk gezegd vond ik dat een mooi gegeven en ik pakte de ‘wensenuitvaart’ er maar weer eens bij die ik ooit gedownload had. Eerlijk gezegd ben ik nog niet veel verder gekomen dan bij het deel ‘muziek’. Bij mijn begrafenis of crematie, zelfs daar moet ik nog over nadenken, wil ik dat er piano gespeeld wordt. De pianist heb ik vast uitgezocht en een lijstje met werken gegeven. Voor hem is het te hopen dat ik niet nog honderd keer van gedachten verander. Trouwens, als ik net zo oud word als mijn vader (hij wordt dit jaar 89), dan is die pianist ook oud en is het maar de vraag of het met dat pianospelen allemaal nog wel wil.

Ik kan natuurlijk ook alles zelf instuderen en dan door mijn lief op laten nemen. Kijk, dat is pas origineel, dan spelen ze de video af en zien mij achter de piano. Ik zou dan zelfs nog even iets kunnen zeggen tegen de aanwezigen. Bijvoorbeeld iets in de trant van: “Het leven was leuk met mij, maar nu moeten jullie zonder mij verder. Dat gaat jullie lukken, daar ben ik van overtuigd.”

Het liefst zou ik mijn plechtigheid zelf ook meemaken, dus ben ik van plan om in een hoekje tegen het plafond te gaan hangen, net alsof ik met heliumgas ben gevuld.  En nu niet denken dat ik spot met de dood, want dat is absoluut niet zo. Ik kijk van bovenaf naar de aanwezigen en misschien denk ik dan wel: “Kijk, mijn lief heeft de tranen in zijn ogen, maar houdt zich groot, en wat spreekt hij mooi over mij. En jij daar, waarom zit jij eigenlijk te huilen? Je had toch een hekel aan me? En wat doe jij hier? Had jij niet het contact met mij verbroken? Ga hier dan ook niet zitten snuffen, doe dat maar lekker thuis. O, en kijk nu, zij is er ook en haar had ik hier echt niet verwacht. Wat een onverwachte verrassing. En moet je nu horen! Die pianist maakt gewoon z’n eigen variatie van het Adagio uit het pianoconcert van Bach. Ach, eigenlijk klinkt het best mooi zo. Hé, nu speelt ‘ie gewoon een verkeerde noot. Ach ja, dat overkwam mij ook als ik voor publiek speelde. Moet kunnen, een kniesoor die daarop let. En hoor eens wat mijn dochter over me zegt. Ik was waarschijnlijk best een leuke moeder.

En dan, als het allemaal achter de rug is laat ik mezelf leeglopen en kruip stiekem terug in de kist. Wat daarna komt weet ik niet. Trouwens, voorlopig ben ik nog niet zo ver. Ik vind het leven veel te mooi, dus geniet ik van alles wat ik kan en doe. Daar is het leven uiteindelijk voor, om te leven en er zoveel mogelijk uit te halen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s