Een knoop in mijn maag

een knoop in mijn maag

Ken je dat, een knoop in je maag? Het overkwam mij de afgelopen tijd nogal eens en elke knoop werd veroorzaakt door muziek. Soms doordat de muziek mooi en indringend was, en soms doordat ik bepaald werd door iets uit het verleden.

Mijn lief en ik waren een paar dagen in Brugge en bleven een poosje staan luisteren naar een groepje straatmusici. Misschien niet de goede benaming, maar zo is wel duidelijk wat ik bedoel. Een viool, een accordeon en een balalaika. Bij het tweede stuk wat ze speelden kreeg ik meteen zo’n knoop in mijn maag en stroomden de tranen zomaar uit mijn ogen. Niet te stuiten was het, zodat ik ook maar geen moeite deed om ze weg te vegen. Dat deed ik pas voordat ik aan de vrouw ging vragen wat zij voor instrument bespeelde, want ik kende het niet. Het bleek de balalaika te zijn. Hier was het puur de muziek die deze knoop veroorzaakte.
Gisteren speelde ik piano voor publiek. Mijn dagmerries bleken gelukkig geen waarheid te worden. Er zat publiek en ja, ik speelde af en toe een fout nootje, maar kon daar niet mee zitten. Vroeger had ik daar wel last van, dan spookte zo’n fout nog heel lang door mijn hoofd. Goddank is die eigenaardigheid verdwenen. Eén van de koorleden zei ook: “Volgens mij speel jij net zo makkelijk voor publiek als thuis.” Tja, zo zag het er waarschijnlijk ook uit. Van het geroezemoes, wat door de doorloop ontstond en van het gerammel van koffiekopjes heb ik eerlijk gezegd niets gemerkt. Daar kon ik me helemaal voor afsluiten. Sterker nog, ik heb het echt gewoon niet gehoord.

Toen ik ons koor op ging zoeken werd ik staande gehouden door een vrouw die ik niet kende. Zij gaf mij een groot compliment, want ze had genoten van mijn spel en haar hart was opengegaan bij het horen van Bach. Daar kreeg ik een brok van in mijn keel, maar nog geen knoop van in mijn maag. Van die knoop kreeg ik pas later nog twee keer bezoek.

Voordat wij als koor optraden zat ik te luisteren naar een ander koor. Ineens was die knoop daar. Niet door de muziek, maar door de spanning die mijn eigen spel toch met zich had meebracht. Een knoop in mijn maag en tranen in mijn ogen die ik gelukkig kon beperken door mijn aandacht te verleggen naar het koor wat zong.

Nadat ik mijn rol als bladluis, een leuke naam voor iemand die de bladzijden omslaat bij een ander, had vervuld ben ik nog blijven luisteren naar twee koren. En daar kwam die knoop weer toen een koor “As Torrents In Summer” van Edward Elgar inzette. Overigens is dit niet het koor wat in de link te beluisteren is en ook niet het koor waar ik vroeger zelf in zong.

https://www.youtube.com/watch?v=tBjVKpVN5dM

Het is iets wat ik zo’n 23 jaar geleden meezong in een kamerkoor. Ik was druk bezig mezelf terug te vinden na mezelf voor een groot deel te zijn kwijtgeraakt en kan ook precies uitleggen waarom ik hier een knoop van in mijn maag kreeg. Het symboliseert een periode in mijn leven waarin ik mezelf en mijn muzikaliteit terugvond. Een periode voordat mijn leven een puinhoop werd. En soms is het jammer dat er nu, 25 jaar later, nog steeds naweeën  zijn  vanuit die periode. Ik heb er mee leren leven door vooral mijn eigen weg te zoeken en niet meer van mezelf af te dwalen.

Advertisements

3 thoughts on “Een knoop in mijn maag

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s