Opgedoft

opgedoft

Ik ben zo’n type dat het liefst in een spijkerbroek en trui of shirt rondloopt. Een simpele bloes wil soms ook nog wel. Een jasje voelt al gauw ongemakkelijk, laat staat een jurk. En wat voor schoenen moet ik daar dan onder dragen? Met een hak? Dan ga ik wiebelen of mijn voorvoet gaat zeer doen. Dat krijg je met doorgezakte voeten. Op een gegeven moment zit er een zenuw klem en je weet niet half hoeveel pijn dat geeft. Schoenen met een hak draag ik dan ook alleen als ik vooral alleen maar hoef te zitten.

Niet lang geleden kocht ik een jurk bij de HEMA. Ja ja, gewoon bij de HEMA en het hele geval kostte vijfentwintig euro. Onder die jurk, hij is groen met zwart, draag ik een dikke zwarte maillot en aan mijn voeten gewoon mijn zwarte, platte schoenen. Nee, het staat niet truttig, het staat juist leuk. Deze jurk trok ik laatst aan toen we naar het theatercollege over de Goldberg Variaties gingen. Dat vond ik nu net zo’n gelegenheid waarbij een jurk hoort.

Opgedoft en wel liepen wij naar het theater. Het publiek was duidelijk van andere aard dan bij de klucht waar we laatst waren. De mensen waren keurig gekleed, op een enkeling na. Die enkeling was de pianist zelf, gekleed in spijkerbroek met bijbehorende scheur in één van de broekspijpen en gympen er onder. Een overhemd met opgerolde mouwen maakte zijn outfit compleet. Het deed echter niets af aan zijn uitleg en spel.

Het eerste half uur kregen we uitleg over het thema van de Goldberg Variaties. Ik zat op een geweldige plek en kon precies zien wat hij met z’n handen op de toetsen deed als hij iets vertelde. Alleen al het feit dat ik dat kon zien maakte mij helemaal blij. Meestal zit een pianist op het toneel, ver weg van het publiek. Nu stond de vleugel in het midden en zaten wij, het publiek, er omheen.

Bij één van de variaties speelde hij de akkoorden zo dat het een jazz-achtig geheel werd. Maar ook vertelde hij dat hij een bepaald akkoordenschema bleek te hebben gebruikt bij een lied voor Guus Meeuwis. Ik weet echt even niet meer welk lied hoor, zo goed ken ik Guus z’n repertoire niet.

Geweldig vond ik al die uitleg die we kregen. Dat vind ik op pianoles ook altijd zo fijn. Ik word dan een soort spons die alles opzuigt, maar om te voorkomen dat ik het allemaal weer vergeet schrijf ik het thuis op in een schriftje. Soms hoor ik dingen voor een tweede keer, maar dat ontdek ik dan pas als ik het op wil schrijven. Zo zie je maar weer, ik moet die dingen niet alleen opschrijven, ik moet ze ook regelmatig nalezen.

Na de pauze speelde hij de tachtig minuten durende Goldberg Variaties uit z’n hoofd. Soms trok hij zich, tussen twee variaties in, terug in zichzelf en leek het bijna alsof hij in gebed ging. Tijdens het spelen trok hij een moeilijke gezichten, soms zelfs alsof iets pijn deed. Meteen vroeg ik me af of ik dat ook doe. Het is iets wat ik niet weet, uiteindelijk zie ik mezelf niet in de spiegel als ik zit te spelen. Dat in jezelf terugtrekken is misschien wat ik me moet gaan aanleren. Soms begin ik plompverloren te spelen en eerlijk gezegd speelt dat niet fijn. Daar moet ik nodig iets aan doen. .

Er waren stukken bij waarbij zijn handen elkaar flink in de weg leken te zitten. Linkerhand over de rechter heen of andersom. Soms ver uit elkaar, maar ook vaak vlak boven elkaar alsof ze beiden dezelfde toetsen wilden raken.

Ik genoot van de muziek en vergaapte me tegelijkertijd aan het spel van zijn handen. Even moest ik aan mijn moeder denken. Zij zou gezegd hebben: “Hoe weten we nu of hij het wel goed speelt? Hij heeft niet eens muziek voor zich staan.” Maar dat is dan ook typisch mijn moeder, want zelfs al had hij de muziek voor zich staan, dan zou ze nog niet weten of hij het wel goed speelde.

Al een poosje ben ik bezig met het Konzert für Klavier d-moll, van J.S. Bach, naar een hoboconcert van Alessandro Marcello (BWV 974). Vooral het middendeel vind ik prachtig. Misschien dat ik om die reden naar dit theatercollege wilde, terwijl ik echt jarenlang heb gedacht dat ik geen Bachliefhebber ben.

Ik vond het schitterend en je raadt het al: Ik wil in ieder geval de Aria leren spelen. Volgens mij is dat, èn een aantal variaties haalbaar voor mij. Zouist heb ik de pianopartituur besteld, want ook mijn pianoleraar ziet dat wel zitten.

Advertisements

3 thoughts on “Opgedoft

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s