Raar volk

raar-volk

Ze zijn wat wonderlijk, wat raar en vaak zijn het ook nog ‘eigenheimers’. Over wie heb je het, denk je nu natuurlijk. Nou, gewoon….. over kerkorganisten. Ik vind dat ik dat best kan zeggen, want mijn lief is kerkorganist. Voor de goede orde vermeld ik er bij dat hij een amateur-kerkorganist is, waardoor hij toch minder wonderlijk en raar is. Een eigenheimer is hij overigens wel, maar dat ben ik zelf ook. Bovendien ben ik zelf ook jaren kerkorganist geweest, ook amateur en dus redelijk normaal.

Weet je wat me aan de meesten opvalt? Vaak hebben ze op het spel van een ander alleen maar op- en aanmerkingen. Vrijwel nooit gaan ze naar een concert van een mede organist en ze staan ook nooit eens gezellig met elkaar te praten, maar bekijken elkaar vanaf een afstandje alsof ze denken: “Zou hij beter zijn dan ik? Nee toch, hoop ik?” Vandaar dat ik, afgelopen zaterdag, de samenwerking van twee kerkorganisten verrassend  vond. Het hele programma was keurig verdeeld en ze prezen elkaar de hemel in. Geen onvertogen woord over elkaar.

Ook verrassend was de derde kerkorganist die regelmatig heen en weer liep. Hij bleek, behalve toehoorder te zijn, zich verdienstelijk te maken door mensen een plaats toe te wijzen. Mijn lief en ik kennen twee van deze drie organisten. Eén van hen weet ook altijd feilloos hoe ik heet en dat verbaast me dan weer. “Dat komt doordat hij commercieel is”, zegt mijn lief dan. Dat is hij inderdaad en het legt hem bepaald geen windeieren.

Kerkorganisten kunnen ook rare dingen zeggen als ze voor aanvang van het concert hun praatje houden. Afgelopen zaterdag maakte één van beiden het wel erg bont. Op z’n zachtst gezegd was het wat vrouwonvriendelijk.

“Mijn vrouw heeft mij geleerd om ook rekening te houden met de aanwezige dames. Voor hen heb ik speciaal iets uitgezocht om te spelen. Het is een bewerking van het bekende “Stay with me ’till the morning”. Een hele uitleg volgde over de driekwarts maat waarin Mozart het gecomponeerd had. Ik stootte mijn lief aan en zei: “Wedden dat hij die driekwartsmaat in vieren gaat spelen.”

Een rare opmerking? Nee hoor, dat komt gewoon doordat mijn pianodocent altijd zegt: “Een triool bestaat uit vier noten.” Dat is natuurlijk niet zo, want die triool bestaat gewoon uit drie noten. Maar de ruimte tussen de derde noot van de triool en de eerstvolgende noot moet net zo groot zijn als de ruimte tussen de eerste, tweede en derde noot. Speel je die triool niet in vieren, dan wordt het een ongelijk rommeltje. Je begrijpt dat ik dit nooit meer vergeet. Maar goed, dat even terzijde. Het lied bleek inderdaad gearrangeerd te zijn in een vierkwartsmaat en werd  inderdaad in vieren gespeeld.

Ondertussen ben ik een beetje afgedwaald, want uit niets blijkt nu dat er iets vrouw-onvriendelijks gezegd werd. Hij ging dus speciaal iets voor de aanwezige vrouwen spelen en dat is natuurlijk prima, behalve dan dat hij er nog iets achteraan zei waardoor ik  de neiging kreeg om op te staan en “objection” te roepen. Hij vervolgde namelijk zijn verhaal met: “De andere muziek is waarschijnlijk onbekend voor ze, daar begrijpen ze misschien niet veel van, maar dan hebben ze hier in ieder geval van kunnen genieten.”

Eerlijk gezegd ben ik blij dat ik tegenwoordig piano speel. Ik ben gewoon niet wonderlijk en raar genoeg om kerkorgel te spelen.

Advertisements

One thought on “Raar volk

  1. Ach Wilma, ik ken een paar beroepsmatige organisten en dat zijn prima mensen. Uit ervaring weet ik dat het juist de goedwillende amateurs zijn die soms zo wonderlijk doen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s