Nachtdienst

nachtdienst

Wat gammel ga ik mijn nachtdiensten in. Verkouden, pijnlijke ogen van het tranen, een rode neus van het snuiten. Kortom, gammel dus. De eerste nacht werd ik ingewerkt, de tweede nacht moest ik het zelf doen.

Eerst even bij alle 33 bewoners kijken, daarna de medicijnkarren aanvullen en het programma openen waarin ik medicatie kan bestellen. Een werkje wat voor mij nieuw was, zodat ik met een collega afsprak dat zij bij het opruimen van de bestelling goed zal kijken of ik niets vergeten ben. Of misschien heb ik wel e.e.a. teveel besteld. Ik heb liever dat ze me dat gewoon vertellen, want dan weet ik de volgende keer waar ik op moet letten.

Af en toe gaat er een bel en meestal wil diegene een beetje water drinken. Eén bewoner belt de eerste nacht ieder half uur, gewoon om te vragen hoe laat het is. De tweede nacht slaapt hij beter en belt hij met diezelfde vraag maar twee keer.

Soms vraag er iemand om een paracetamol, maar er is ook een bewoner die ‘s nachts even wil roken op het balkon en daarna wel een beker warme melk lust.

Bij één bewoner moet elke drie uur de sonde doorgespoeld worden om te voorkomen dat het slangetje verstopt. Als ik om een uur of kwart over drie de afdeling af ga om met de collega’s van de eerste en tweede etage even een kop koffie te drinken, besluit ik eerst nog even bij hem langs te gaan. De zak sondevoeding is bijna leeg en ik druk op het knopje info om te kunnen bepalen hoe lang dit nog gaat duren. Dat is een simpel rekensommetje. Er is ruim 800 ml doorheen en de pomp staat op 70 ml per uur. Dan kan ik nog wel even weg.

Lekker even dat kopje koffie en een praatje. Met z’n vieren bemannen we het hele huis, waarbij de verantwoordelijk verpleegkundige tussen twee huizen in pendelt. Net als ik weer terug wil gaan naar mijn afdeling gaat mijn pieper. Het is de bewoner met de sondevoeding. Rechtop zit hij in bed. “Dat ding staat niet goed hoor. Hij hoort op 70 te staan en nu krijg ik zo te zien veel te veel in één keer. “ Ik probeer hem uit te leggen dat dit het schermpje met informatie is waarop ik kan zien hoeveel sondevoeding hij al gehad heeft. Hij wil er niets van weten en ik moet nu direct de zak voeding vervangen.

Ik pak de nieuwe zak sondevoeding en sluit hem aan op de pomp en stel hem weer in. “Zo, nu kan ik tenminste nog mooi een poosje slapen”, zegt hij.

“Vindt u het goed dat ik u nog even iets uitleg over wat u op het schermpje zag?” Hij gaat weer rechtop zitten.
“Kijk, zoals het nu is ingesteld ziet u dat de pomp op 70 ml per uur staat. Als ik op het knopje ‘info’ druk leest u af dat u nu 1,3 ml voeding heeft gehad. De vorige keer dat u keek zag u dat er 876 stond. Ik was vergeten om het scherm terug te zetten naar het aantal ml per uur.”

“Ik heb dus de normale hoeveelheid voeding gehad, begrijp ik.”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s