Zelfredzaamheid

zelfredzaamheid

Volgens mijn moeder waren mijn eerste woordjes niet het geijkte “papa en mama”, maar “selluf doen”. Ik zou dus als geen ander moeten begrijpen dat er mensen met een lichamelijk beperking zijn die nog zoveel mogelijk zelf willen doen. Doordat ik in de zorg werk betrap ik mezelf er op dat wij soms wel heel hulpvaardig zijn. Op het irritante af voor sommigen bewoners.

Afgelopen week las ik een artikel in de krant over een nog jonge man, die op 26 jarige leeftijd getroffen is door een hersenbloeding. Hij heeft er een hekel aan dat ‘men’ hem ongevraagd wil helpen. Het gebeurt hem regelmatig dat in een restaurant iemand zijn rolstoel vastpakt om hem beter bij de tafel te kunnen zetten. Doordat hij hier boos over is komt hij soms zeer ongenuanceerd uit de hoek.

Het hele verhaal zette me aan het denken en ineens kreeg ik weer meer begrip voor één van onze bewoners die ook zeer geïrriteerd raakt door alles waar wij hem mee willen helpen. Hij is nog jong, elf jaar jonger dan ik en dus pas 47 jaar oud. Hij heeft flink wat schade opgelopen maar kan zich uitstekend redden. Zijn benen willen niet meer meedoen, maar zijn armen zijn sterk.

Zo komt hij met behulp van een glijplank zelf uit bed. Die glijplank zet hij een klein beetje tegen de rand van de po in de douchestoel. Hij laat zichzelf op de douchestoel glijden, trekt de glijplank onder zichzelf uit en legt deze op bed. Wij reiken hem zijn blaasspoeling aan en de rest wil hij zelf doen. Vreselijk vindt hij die blaasspoeling en hij maakt er dan ook een heel aanschouwelijk drama van. Om te voorkomen dat hij de boel de boel laat blijven wij daar wel altijd bij. Daarna laten we hem met rust.

Hij rijdt zichzelf naar de badkamer, haalt de po onder de douchestoel vandaan en zet deze met dampende inhoud in de toiletpot. Daarna gaat hij douchen.  Als hij klaar is belt hij zodat we zijn onderbenen af kunnen drogen. De sokken en schoenen mogen we bij hem aandoen, en dan moet zijn broek nog omhoog. Lastig als je met je billen op een douchestoel zit. Maar door zichzelf op te drukken kunnen wij die broek omhoog hijsen.

Dan moet hij nog in zijn rolstoel en dat vind ik persoonlijk eng om te zien. Zowel de douchestoel als de rolstoel wil hij niet op de rem. Als ik zie wat hij doet is het logisch, want wanneer hij zich omhoog drukt trekt hij tegelijkertijd de rolstoel iets naar zich toe. En toch, het blijft spannend, want voor mij ziet het er uit alsof hij zomaar tussen de ene en de ander stoel in op de grond zou kunnen belanden.

Als hij naar buiten wil zorgt hij er zelf voor dat de voorkant van de fiets aan zijn rolstoel wordt bevestigd. Het is zo’n fiets die hij met de armen kan voortbewegen en hij fietst er mee door de hele stad.

Gek dat ik na het lezen van dat artikel in de krant pas weer goed begreep hoe belangrijk dit allemaal voor hem is.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s