Ik dacht: Dat doe ik wel even

ganzenbord-wijsheidsspel-over-de-levensweg-van-de-mens

Overmoedig als ik was verhuisde ik eind januari 2012 naar de Flevopolder. Ik had geen idee dat het zo moeilijk zou zijn om weer ergens te wortelen. Het heeft bijna vijf jaar geduurd voordat ik eindelijk niet meer het gevoel had dat ik terug zou willen naar Noord Holland.

Natuurlijk viel de situatie met twee basisschoolkinderen in huis niet mee. Sterker nog, het was zwaar en ik heb heel wat keren gedacht, maar ook gezegd: “Ik wil mijn leven terug!” En soms zat ik er zo doorheen dat ik riep: “Ik wil naar huis, maar dat is er niet meer!” En mijn lief zag me worstelen met mijn leven. Nooit heeft hij gezegd dat ik niet moest zeuren, dat ik het toch goed had en zo. Hij begreep me en dat was wat ik heel hard nodig had. Soms zei hij: “Maar je hoeft het toch niet alleen te doen. We doen het toch samen”. Daar kon ik heel hard op reageren. Dan zei ik dat, als ik hem niet had ontmoet, ik dit helemaal niet had hoeven doen. Niet alleen en niet samen.

Op de momenten dat ik mijn leven terug wilde, bedoelde ik mijn vertrouwde baan en collega’s. Maar ook mijn pianodocente en het koor waarin ik zong. Het mede koorlid waar ik regelmatig kwam om samen te oefenen voor ons optreden. Zij met zang en ik op de piano. Mijn kinderen en mijn ouders wat dichterbij zodat ik niet elke keer die hele afstand hoefde te overbruggen.

De baan in het verzorgingshuis bleek niet te zijn wat ik had verwacht. Ruim anderhalf jaar heb ik mezelf de tijd gegeven om te wennen, maar dat lukte niet. Zeker niet toen de bezuinigingen zijn intrede deden. In mijn achterhoofd wist ik heus wel dat dit op mijn oude werkplek ook het geval was, maar toch……………Ik nam van de ene op de andere dag ontslag en ging invalwerk doen. Uiteindelijk vond ik weer een baan op een pg afdeling. Ook hier kon ik mijn draai niet vinden. De rol die ik daar had was niet die ik voor ogen had. Hier bleek ik een verlengstuk van het management te moeten worden. Dat bleek mij totaal niet te liggen. Terug in een rol op de werkvloer leek de oplossing, maar was het uiteindelijk ook niet.

Misschien lag het aan de cultuur van die twee werkplekken. Midden in de “Bible Belt” dacht ik te kunnen aarden. Ik was uiteindelijk ook heel christelijk opgevoed, maar uit de kerk gestapt. Daardoor werkte het denk ik ook niet. Het voelde benauwend en voortdurend had ik het gevoel het allemaal net niet goed genoeg was wat ik deed. Hierdoor liep ik voortdurend met een soort schuldgevoel rond en dat wilde ik helemaal niet.

Goddank durfde ik de stap te nemen en weer van baan te veranderen. Nu werk ik in Lelystad en die cultuur lijkt toch verrekte veel op die van Noord Holland. Zou dat de reden zijn dat gisteren voor het eerst bij mijn oude werkplek naar binnen kon gaan. Ik ging de babyvoetjes die ik getekend had langsbrengen bij een oud-collega. Zelf was zij er niet, want ze bleek een weekje vakantie te hebben. Maar ja, ik ging die dag toch naar mijn dochter en was er dan wel heel dicht bij.

Wel kwam ik in de hal een andere oud-collega tegen die toch verrast-verbaasd reageerde met: “Hé wat doe jij nu hier?” We hebben heel even staan praten en tegen haar zei ik dat ik hier niet meer binnen was geweest. Gewoon omdat ik diep in mijn hart bang was dat ik dan niet meer terug zou willen. Gisteren was dat gevoel er niet, gelukkig niet. Ik reed het parkeerterrein op en zag dat er weinig veranderd was, want ik kon geen vrij plekje vinden. Zo ging dat vroeger ook als ik avonddienst had. En zo gaat dat nu ook, want ook in Lelystad zijn alle parkeervakken dan vol en ga je maar ergens parkeren waar het eigenlijk niet mag. Zodra al het kantoorpersoneel verdwijnt zet ik dan mijn auto in een parkeervak, net als vroeger.

Gek dat ik dacht dat ik dat wel even ging doen. De enige die ik kende was mijn lief en zijn twee kinderen, maar ach, ik was toch een beetje een einzelgänger.

Ik kwam in een wereldje waar de basisschool weer centraal stond. Geen wonder dat ik totaal geen aansluiting vond bij de ouders op het schoolplein. Ook met de ouders van vriendjes van de kinderen van mijn lief had ik geen aansluiting. Het gepraat ging over de basisschool en over hun kinderen en de problemen die daarbij horen. Ik had die tijd al zo lang geleden afgesloten en had daar, zo bleek, ook helemaal geen zin in.

Ach ja, en dan bijna vijf jaar later zit ik pas weer goed in mijn vel. Nooit zal ik meer denken: “Dat doe ik wel even”, want zo werkt het niet. Kijk maar naar het ganzenbord, het wijsheidsspel over de levensweg van de mens.

Advertisements

7 thoughts on “Ik dacht: Dat doe ik wel even

  1. Wat fijn dat jij je nu beter op je plek en in je vel voelt, Wilma! Het kost wel wat energie als je al wat jaartjes hebt meegelopen en dan in een nieuwe relatie en andere omgeving stapt. Herkenbaar! Veel geluk verder!

      1. Het gekke is trouwens dat ik daardoor minder behoefte heb om te schrijven. Net alsof dat niet altijd meer nodig is. Ik schrijf dan uiteindelijk toch, maar het is niet altijd meer zo’n noodzaak.

  2. Ik heb het vaak over onze stiefouders. Vadertje Tijd en Moedertje Natuur. Ze zijn het soms niet met elkaar eens. Daar hebben meer ouders last van dus waarom onze stiefouders niet? Toch zijn het de beste stiefouders die je kan hebben. Op één of andere manier lukt het ze om samen te werken. Wij, als stiefkinderen, plukken daar de vruchten van. Geen appels en peren maar geluk, geduld, wijsheid, dankbaarheid en meer van dat soort ‘vage’ dingen.
    Mooi en eerlijk verhaal, Wilma.

  3. Ik heb altijd in hetzelfde dorp gewoond. En toch snap ik heel goed hoe dat die jaren gevoeld moet hebben. Ik vermoed dat ik soort gevoelens ook gehad zou hebben als ik ooit verkast was.

    1. En dat terwijl ik dat nooit verwacht had van mezelf. Ik ben opgegroeid in Beverwijk, heb een paar jaar in Amsterdam gewoon, toen in Purmerend, daarna in Middenbeemster. Daar had ik dat niet, maar goed, dat was dan ook allemaal in Noord Holland.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s