Alles is nieuw

alles-is-nieuw

Afgelopen week ben ik op mijn nieuwe werkplek begonnen. Dat betekent dat ik wennen moet aan nieuwe collega’s, aan een andere categorie bewoners maar ook aan een andere manier van werken. Aan van die ongeschreven wetjes die er in verpleeghuizen insluipen, want ja: “Zo doen wij dat altijd al.” Van die dingen die ik dan niet weet, maar vanzelf wel zal leren of er mijn vraagtekens bij ga zetten.

Wat een hoop informatie kreeg ik de eerste dagen. Eerst op het ene team ingewerkt, de volgende dag op het andere team en dan nog tijdens een avonddienst. Het was wat veel, maar ik besloot me er niet al te druk over te maken. Mijn ervaring is dat het toch even duurt voordat je de gebruiksaanwijzing van alle bewoners kent, om nog maar niet te spreken van die van je collega’s. Die van mij kennen zij ook nog niet, maar ook dat komt allemaal wel.

Dit weekend was ik ook ingeroosterd, zodat ik vijf dagen aan het werk was. Dat is veel als je een contract van 24 uur hebt. Ik heb me aangeleerd om alles per twee weken te bekijken, want juist door een weekenddienst is het in de ene week druk, terwijl je de week erna ineens in je vrije tijd om lijkt te komen. Dat is dus echt overal hetzelfde. Althans, dat is mijn ervaring.

De afgelopen dagen waren hilarisch te noemen. Echt, een andere benaming heb ik er niet voor, want ik werd op twee teams ingewerkt en wat bleek? Ik was dit weekend ingeroosterd in een totaal ander team. Laten we het team drie noemen. Andere bewonerspopulatie, andere collega’s en wat bleek? Geen van drieën was erg bekend op deze afdeling. Ook dat is redelijk gewoon in de zorg. Ik weet nog goed dat ik op mijn tweede stagedag op een pg afdeling meteen naar een ander team werd gestuurd omdat daar iemand ziek was. En mijn eerste stagedag in het verzorgingshuis was helemaal met geen pen te beschrijven. Ik werd daar opgevangen door een collega met de woorden: “Die en die is ziek, dus je bent vandaag alleen op deze gang. Ik kom straks de medicijnen delen en jij moet maar gewoon beginnen. Daar stond ik dan in een totaal onbekende omgeving met een lijstje in mijn handen waarop stond wat ik bij wie moest doen. Maar laat ik vooral niet mijn eerste stagedag in het Transitorium vergeten. Een reactiveringsafdeling, een station tussen ziekenhuis en verzorgins-, verpleeghuis of thuis. Daar werd mij meteen op mijn eerste dag gevraagd even een catheter te vervangen bij een man die dood- en doodziek was. Een stagiaire zou me wel even assisteren. Geen idee waar ik de spullen kon vinden en iedereen had het te druk om me dat te wijzen. Dus ging ik op zoek met de stagiaire, die er ook nog maar een week was. Maar goed, de catheter werd vervangen. De man was bleek al erg uitgedroogd en produceerde bijna geen urine waardoor ik toch twijfelde of het ding wel goed zat. Navraag gedaan en ja hoor, toen kwam het verhaal van het uitdrogen pas. De man overleed in de loop van die dag ook, iets wat voor mij heel vervelend voelde, maar waar ik uiteindelijk niets aan kon doen. Ook daar duurde het een aantal weken voordat ik aan de gang van zaken gewend was. Tja, je wordt er wel sterk van moet ik zeggen. Maar vergeet ook niet dat er in de zorg toch echt wel wat mis is na al die rare bezuinigingen.

Even terug naar gisteren, want ook nu stond ik voor mijn gevoel met twee linkerhanden mijn werk te doen. Kijk, de mensen wassen en aankleden is geen kunstje. Maar al die kleine dingetjes waar deze mensen aan gewend zijn, kijk, die wist ik niet. Dat vond ik vervelend, maar ik denk zij ook.

Na één dag op deze afdeling, waarbij ik voor mijn gevoel achter de feiten aanholde, wist ik in ieder geval dat ik het vandaag anders moest aanpakken. Dat deed ik dan ook, waardoor het vandaag allemaal al soepeler verliep. Maar weet je wat het leukste is. Half december wordt ik op dit team ingewerkt. Een beetje mosterd na de maaltijd dus.

Niet zo zeuren jij! Tenminste, ik kan me voorstellen dat je dat nu denkt. Ik zeur niet hoor, ik vertel alleen maar hoe ik mijn eerste week beleefd heb. En ik kan je met zekerheid zeggen dat het een goede keus is geweest. Ondanks alles wat ik hierboven beschreef ben ik de chaos uit mijn hoofd kwijt die mij op de pg afdeling voortdurend parten speelde. Vrijwel altijd kwam ik moe thuis en dan zo’n moeheid die achter je ogen gaat zitten. Het voelde dan ook of mijn ogen helemaal dik waren. Als ik dan in de spiegel keek bleek dit niet het geval.

Deze week kwam ik ook moe thuis, maar meer lichamelijk moe. Een somatische meerzorg afdeling is niet de “lichtste” afdeling. Het moeie gevoel achter mijn ogen is er niet en ook het gevoel dat mijn ogen dik en opgezet zijn is er niet. Heerlijk voelt dat en wat ben ik blij dat ik deze stap genomen heb.

Weet je wat er trouwens nog meer nieuw was deze week? Mijn twee nieuwe brillen. Eén voor gewoon gebruik en een werkplekbril, die ik nodig heb tijdens het pianospelen. Die bleek hard aan vervanging toe te zijn geweest. Ik zit nu niet meer zo te turen als ik piano speel, want ik zie het gewoon allemaal beter.

Tot slot ook nog een paar nieuwe steunzolen die ook heel prettig aanvoelen in mijn schoenen.

Zou ik volgend jaar misschien toe zijn aan steunkousen, een gehoorapparaat en een rollator?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s