Help, ik word blind

bijna-blind

“Is het dit beter, of slechter?” vroeg de opticien. Met mijn rechter oog leek het alsof ik door een beslagen raam keek. Het werd niet beter, wat zij ook deed. Ik raakte toch wel wat vertwijfeld, maar vroeg me tegelijkertijd af of het vlekje op mijn lens groter was geworden. Dit had ik in ieder geval nog nooit meegemaakt. De opticien was bepaald niet geruststellend, zij vond dat ik meteen een afspraak met de oogarts moest maken, want ik zag nog maar voor 70% met mijn rechter oog.

Ik dacht terug aan de vraag die gesteld werd tijdens mijn opleiding voor verpleegkundige: “Wat zou je kiezen? Blind of doof?” Een belachelijke vraag, want niemand wil tussen een van beide mogelijkheden kiezen. Toch moesten we hier een antwoord op geven en dit onderbouwen.

Ik koos voor blind omdat ik dan nog geluiden zou kunnen horen. Misschien kon ik dan zelfs nog piano blijven spelen, alhoewel ik daarvoor afhankelijk ben voor de noten die op schrift staan. Improviseren kan ik niet, maar mogelijk zou ik dat kunnen leren als ik eenmaal blind zou zijn. Aan de andere kant bedacht ik dat doof zijn de mogelijkheid open zou houden om te kunnen tekenen en schilderen. Zie je wel, het is niet iets waar je een keus voor kan maken.

Deze week ging ik weer naar de opticien voor een oogmeting. Eerlijk gezegd zag ik er als een berg tegenop. Die uitspraak van twee jaar geleden zat nog ergens verstopt in een la van het kastje in mijn hersenen. Het gekke is dat ik bijna 100% bleek te zien met mijn rechteroog. Ja, met bril dan hè? Toen de meting gedaan was kreeg ik zo’n maffe opticienbril op en ineens was het beslagen raam verdwenen. Ik ben nog naar de oogarts geweest na die tijd, maar dat was omdat ik daar toch al een afspraak had vanwege de verhoogde oogboldruk waar ik erfelijk mee belast ben. De oogarts lachte om mijn verhaal en zag niets vreemds aan mijn oog. Het vlekje was niet groter geworden, zodat ik het hele voorval in dat laatje stopte. Tot deze week dus.

Daar zat ik, te wachten op het vonnis dat ik weer bijna blind zou worden. Het was dezelfde opticien als twee jaar geleden en ik vertelde het haar meteen. Ze liet me mijn verhaal doen en zei: “Maar dan was mijn reactie dus eigenlijk verkeerd. Ik maakte u ongerust en dat is niet de bedoeling. Goed dat u het zegt, want hier leer ik van.”

Het gekke was dat ik deze keer totaal geen last had van de beslagen raam toen mijn rechter oog werd opgemeten. “Het kan glasvocht geweest zijn. Dat beweegt in uw oog en het kan zijn dat het vorige keer precies op de plek zat waar u doorheen moest kijken bij de oogmeting.” Kijk, van zo’n uitleg word ik blij. Ik vind eerlijk gezegd dat artsen, verpleegkundigen, tandartsen en noem maar op altijd veel te weinig uitleggen, waardoor je heel vaak met vragen blijft zitten. Of misschien vraag ik te weinig, dat kan natuurlijk ook.

De oogmeting volgde: “Wordt het zo beter of slechter?” Verschrikkelijk vind ik dat, want soms zie ik geen verschil. Of het gaat zo vlug dat ik vraag of ze nog een keer terug. Maar het komt ook voor dat ik op dat moment net met mijn ogen knipper. Dan weet ik het helemaal niet meer. Ik voel me dan ook altijd erg onhandig en zelfs ongelukkig. Net alsof ik een examen aan het doen ben en van te voren weet dat ik ga zakken.

Ik besloot ook dit gevoel maar prijs te geven en was helemaal verrast over het antwoord: “U zit op zo’n moment op de grens van wel/niet en ik moet proberen te achterhalen wat het beste is. Zo zit u ook op de grens van wel of geen cilinder. Het is een beetje twijfelachtig, maar door steeds verder te vragen of dingen te herhalen kan ik bepalen wat voor u het prettigst is.”

Goh, dacht ik, zo simpel is het dus. Misschien dat mijn ervaring als 14-jarige mij nog dwars zat. Want ook die komt uit het laatje springen op zo’n moment. Daar zat ik, en ik kreeg op die leeftijd mijn eerste oogmeting. Vertwijfeld en ook wat geïrriteerd riep de oogarts toen: “De ene keer wil je wel een cilinder en de andere keer niet. Kijk nou eens goed en denk eens even na!” Dat hakte er in, want het gaf mij het gevoel dat ik iets fout deed. Nu vraag ik me af waarom die oogarts toen zo reageerde. Misschien had hij slecht geslapen, of ruzie met zijn vrouw of was hij gewoon overwerkt.

Maar blind word ik dus niet en over twee weken heb ik mijn nieuwe bril. Wat, niet één maar twee. Altijd leuk zo’n actie waarbij de tweede bril helemaal gratis is.

Advertisements

4 thoughts on “Help, ik word blind

  1. Uitgeslapen en fris ga ik voor een oogmeting.
    Ja, dat laatste puntje wil ik zo precies mogelijk.
    Dus ook ik vraag regelmatig opnieuw, opnieuw.

    Vreemd genoeg heb ik nu wel last van mijn oren.
    Dat maakt mij erg bezorgd ….

    Vriendelijke groet,

    1. Misschien heeft jouw opticien ook een audicien in dienst? Niet onbelangrijk om even na te laten kijken. Ik weet niet hoe oud je bent, maar ouderdomsdoofheid begint met verlies van de hoge tonen. Daar is weinig tegen te doen, daar krijgen we bijna allemaal mee te maken.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s