Het afscheid

het-afscheidHet heeft lang geduurd, maar eindelijk kon ik afscheid nemen. Ik streek nog een laatste keer met mijn hand over de mouw en besloot dat het lang genoeg geduurd had. Het was mooi geweest.

Ruim vijfenhalf jaar geleden zat ik niet zo heel goed in de slappe was. Ik woonde in een mooi appartement boven de slagerij in een monumentenpand, in de Middenbeemster. Hier zat uiteraard een aardig prijskaartje aan. Maar het was mijn woning, mijn plek en ik voelde me er thuis. Mijn salaris ging er voor een groot deel aan op, maar ook aan de huur voor mijn piano en mijn pianolessen. Daar wilde ik ook beslist geen afstand van doen. Daarnaast zong ik in het Waterlands Kamerkoor, waar ik uiteraard contributie voor moest betalen. Sparen was er niet bij, of toch wel, ik spaarde de zorgtoeslag waar ik toen recht op had. Ik geloof dat dit zo’n € 22,– was.

Wekelijks pinde ik € 50,– uit de muur waar ik boodschappen van deed. Zo hield ik het overzichtelijk voor mezelf. Wat ik overhield ging in een potje zodat ik aan het eind van de maand een bedrag had wat ik gewoon domweg voor mezelf kon uitgeven.

Mijn eindejaarsuitkering, die in december bij mijn salaris zat, ging naar mijn spaarrekening. Een klein bedrag had ik opzij gelegd, daar wilde ik een winterjas van kopen. In de uitverkoop van januari 2011 struinde ik de winkels af. Ik ging zelfs naar een tweedehandskledingzaak, waar ik echt een hele leuke jas zag. Er hing echter een muffig luchtje aan zodat ik van de koop afzag.
Uiteindelijk slaagde ik gewoon bij C&A. Ik kocht een winterjas voor € 24,95. Een leuke jas, waar ik verder nooit iemand in heb zien lopen. Er hing er dan ook maar eentje. Het was een jas die als gegoten zat, zo’n jas waar je bijna in woont. Ken je dat?

Vorig jaar zag ik de slijtageplekken langs de mouwranden, maar ook aan de rand van de zakken. Eigenlijk kon het niet meer, maar afscheid nemen wilde ik nog niet. Een jas die € 24,95 heeft gekost doe je niet zomaar weg. Ik was werkelijk waar nog steeds trots op mezelf dat ik toen voor dat bedrag een jas had aangeschaft.

Nu, vijfenhalf jaar verder, ben ik zover en deze week kocht ik een nieuwe jas. Folders uitgeplozen, prijzen bekeken en vergeleken. Weet je dat ik het werkelijk jammer vond dat ze allemaal duurder waren dan mijn oude jas. Die heeft per jaar krap € 5,– gekost.

Gisteren was het zo ver. Ik kocht een nieuwe jas, die verdacht veel lijkt op mijn oude jas. Hij is iets getailleerder en iets korter, maar verder viel het mijn lief niet eens op dat er een nieuwe jas aan de kapstok hing.

Vandaag streek ik nog één keer over de mouw van mijn oude jas, waarna ik hem in een tas deed en hem naar Het Goed, de Emmeloordse Kringloopwinkel, bracht. Ik hoop dat hij een nieuwe eigenaar krijgt die hem net zo graag draagt als ik al die jaren heb gedaan.

Advertisements

7 thoughts on “Het afscheid

  1. Wilma wat een mooi verhaal. Ik zou het zelf geschreven kunnen hebben, zo herkenbaar. Ook ik had helemaal niets te ‘makken’ na mijn echtscheiding en met een wao-uitkering. Maar wat heb ook ik, net als jij, genoten van ‘koopjes’ en ook ik was trots op mijn eigen plek en spullen.

    1. Ja, op ieder koopje was ik weer trots. En ik herinner me één keer dat ik € 5,00 over had die ik per sé uit wilde geven. Ik kwam met een paar oorbellen thuis die ik slechts 1 x gedragen heb. Dat deed ik daarna dus nooit meer. Maar toen brandde dat geld in mijn zak.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s