De koude kant

 

de-koude-kant

Zomaar ineens was het een feit. Vraag me niet hoe het kan, het gebeurde gewoon heel plotseling. Van het ene moment op het andere was ik de schoondochter van mijn ouders en de schoonzus van mijn broer. Hoe gek kan het gaan in het leven?

Mijn lief en ik waren op verjaarsvisite bij mijn broer en schoonzuster. Ze vierden het tegelijk, want dat scheelde voor de meesten een eind rijden. Sinds vorig jaar wonen zij in Wateringen, vlak bij Den Haag. Voor mijn ouders vond ik het wat vervelend, wat ruim vier jaar geleden vertrok ik richting Emmeloord. Zelf wonen zij bijna hun hele huwelijk, volgend jaar alweer 60 jaar, in Beverwijk. Maar goed, dat even terzijde. Inderdaad scheelde het ons een extra keer rijden.

We zagen veel nieuwe gezichten, allemaal kennissen en vrienden die zij in Wateringen opgedoken hebben. Zelf vier ik mijn verjaardag altijd bescheiden. Ik nodig mijn familie uit en af en toe is er een verdwaalde kennis of buur aanwezig.

De meeste mensen kenden wij dus niet en zij ons ook niet. Om te beginnen blunderde ik zelf behoorlijk, want ik stelde me aan iemand voor als de broer van …………….. Hilarisch natuurlijk, maar dat was gewoon een vergissing. Vrijwel iedereen die ons een hand gaf zeiden tegen mijn lief: “Ah, jij bent een zoon van………….” Of: “Ah, jij bent de broer van……………….” Kijk, en daardoor werd ik ineens de schoondochter van mijn ouders en de schoonzus van mijn broer.

Toen ik mijn lief voor het eerst in levende lijve zag zat hij achter in de kerk waar wij met ons koor een concert gaven. Ik bekeek hem en bedacht dat hij wel een beetje op mijn vader leek in zijn jonge jaren. Het was een gedachte die kwam en weer vertrok. In de afgelopen vijf jaar het ik het nog nooit iemand horen zeggen. Tot die dag dus. En niet door één, nee echt vrijwel door iedereen.

Toen ik vijftig werd stelde iemand voor om een foto van mij met alleen mijn familie te maken. Daar stonden we, mijn ouders, mijn broer, mijn kinderen en die van mijn broer. Toen ik deze foto, ik woonde al hier, aan een collega liet zien zei ze: “Goh, wat lijken je kinderen sprekend op jou. Vervolgens wees ze de kinderen van mijn broer aan.

Volgens mij mag ik de conclusie trekken dat ik op niemand lijk en er ook niemand op mij lijkt. Ik ben gewoon volstrekt uniek.
Nee, dat is niet helemaal waar. Ik liet eens iemand een foto van mijn jongste dochter zien en die zei: “Wat een schoonheid. Ze lijkt precies op jou.” Nog nooit had iemand gezegd dat mijn jongste dochter op mij leek. Het was volstrekt nieuw voor me. Het achterliggende compliment kon ik ook wel waarderen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s