O, wat baalde ik hiervan

Zuster waar moet ik heen

In een interview, geen idee meer met wie, zei de geïnterviewde: “Mijn begrip voor alles en iedereen heeft mij uiteindelijk zelf nergens gebracht”. De woorden bleven hangen en ik begreep ineens waar ik zo van baalde.

Het gevoel dat ik verantwoording af moet leggen aan mensen waarom ik doe zoals ik doe. Waarom ik bepaalde beslissingen neem en waarom ik er een bepaalde mening op na hou. Dit gevoel heb ik niet altijd gehad, het is er ingeslopen. Het werd op een gegeven moment zelfs zo gek dat ik op voorhand al bedacht wat mijn verklaring voor het één of ander zou zijn. Begrijp me goed hoor, het gevoel bestond niet alleen in mijn hoofd. Ik werd gewoon regelmatig, vaak via een omweg, ter verantwoording geroepen. Neem nu alleen al mijn eerste schoonmoeder. Zij kon heel belangstellend om mijn mening vragen en meestal ging het dan over iemand anders. Naïef als ik was trapte ik hier in om vervolgens door die ander op het matje te worden geroepen omdat ik iets gezegd zou hebben. Ik ging wikken en wegen over wat ik wel of niet kon zeggen. En nog steeds heb ik met zulke mensen te maken. Er zijn dan ook momenten dat ik gewoon helemaal niets zeg om vervolgens voor afstandelijk te worden versleten. Ik heb dat eens gewoon beaamd en gezegd: “Ja, als ik het gevoel heb dat ik iemand niet kan vertrouwen word ik afstandelijk.” Zo, die kon ze in haar zak steken.

Waar ik ook van baal is dat veel mensen klakkeloos geloven wat een ander over mij verteld. Aan mij wordt nooit gevraagd of het verhaal klopt. Het wordt echt gewoon aangenomen als waarheid. Soms word ik ook hierover via een omweg ter verantwoording geroepen. Het moet toch niet gekker worden zeg. Ik ben bijna 58 en hoef alleen aan mezelf verantwoording af te leggen.

Ik doe het niet meer. Ik leg niet meer uit waarom ik een bepaalde beslissing neem en waarom ik een bepaalde mening heb. Sindsdien loop ik niet meer altijd te malen over wat ik gezegd heb en bij wie dat misschien verkeerd kan zijn overgekomen. Ik ben niet meer altijd bezig met mezelf af te vragen of ik dingen niet beter anders had kunnen doen. Hierdoor is de onrust weg uit mijn hoofd, zodat ik die niet hoef weg te wandelen. Als ik nu ga wandelen is het omdat ik wil wandelen.

Misschien heb jij hier ook last van en herken je het als je dit leest. Wees je dan bewust dat het nergens toe leidt. Sterker nog, je hebt hier zelf alleen maar last van.

Advertisements

2 thoughts on “O, wat baalde ik hiervan

  1. Gelukkig ben je tot het inzicht gekomen dat je kunt zijn wie je bent, niemand heeft daar inspraak in. Ik herken het wel Wilma, met mij anderen ook, dat weet ik zeker. Vroeg of laat maken wij allemaal bepaalde ontwikkelingen door, de een wat meer dan de ander. Fijn dat je nu wandelt omdat je er zin in hebt, dat is toch ook de bedoeling 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s