Luchtbedperikelen

luchtbedperikelen

Vorige week hebben we gekampeerd, met de tent, in Zeeland. Vorig jaar, in mei, hebben we onze nieuwe tent uitgeprobeerd. Prachtig weer, een leuke camping maar koud ‘s nachts. Vorst aan de grond en je weet niet wat je dan overkomt in een tent. Met goede slaapzakken is dat overigens prima te doen. Helaas hadden wij gewoon ons dekbed mee  en hebben de volgende dag dus die goede slaapzakken alsnog aangeschaft.

Vorig jaar in juli kampeerde ik alleen op Texel. Daar ga ik niets over vertellen, dat moet je zelf maar lezen in https://warboelwoordenspel.wordpress.com/2015/07/25/mijn-kampeervakantie/. Dit bestaat uit een paar delen.

Nu kampeerden we met z’n tweeën en op een nieuw luchtbed. Zo een die zichzelf vult, dat scheelt weer een hoop gedoe met een pomp, want die paste niet goed op het oude luchtbed. Dat was pas een gehannes. De één moest pompen en de ander moest de boel tegen elkaar houden. Dat was een langdurig karwei.

Zelf had ik dit nieuwe luchtbed al uitgeprobeerd, maar met z’n tweeën bleek dit toch weer anders.

Dit luchtbed is gevuld bijna 50 cm dik, verder is het nogal groot en past het precies in de slaapcabine. Er kon verder echt niets meer bij. De rits van de slaapcabine ging dan ook nog net dicht.

Ook nu hadden we een koude nacht, maar niet met vorst aan de grond. Vervelend genoeg moest ik daar vaak van plassen. Zo’n keer of vier, die bewuste nacht. Heb je enig idee hoe je dan zo’n luchtbed afkomt? Dat is een heel gedoe, het hele geval gaat namelijk heen en weer wiebelen alsof je op zee zit. Eerst moet je dan overeind zien te komen, dan de rits zoeken van de slaapcabine en deze openritsen. Gelukkig sliep ik aan de kant waar de rits open ging. Als mijn lief moest plassen moest hij eerst over mij heen klimmen. Tja, dan werd ik wakker en besloot ik om ook maar naar de wc te gaan.

Maar goed, dan heb je de rits open en moet je door de opening de tent in zien te komen. Dan werd dus een duik naar voren zodat ik op handen en knieën terecht kwam. Soms was het ook wel makkelijk om me achterover te laten zakken en landde ik op mijn billen. Van beide manieren kreeg ik de slappe lach.

“Hoe lang zouden we nog kunnen kamperen?”, vroeg ik mijn lief. “Zie je het voor je, dat we over tien jaar nog steeds dat luchtbed af moeten. Misschien moeten we dan nog veel vaker plassen. Dan kunnen we natuurlijk een inco (luier) omdoen. Voor een urinaal hebben we geen ruimte, dus die hoeft dan niet mee. Bovendien heb ik daar zelf niets aan.” We hadden dus regelmatig samen de slappe lach midden in de nacht. Dat kan natuurlijk helemaal niet op een camping, wat iedereen hoort alles van elkaar. We hoorden zelfs de buurman hoesten, terwijl die in een caravan sliep.

We gaan het grote luchtbed maar te koop zetten en gewoon weer zo’n ouderwets, redelijk plat, luchtbed kopen. Zo één die je met een pomp moet oppompen. Ze zijn nu juist in de aanbieding. Dan zijn we van het gewiebel af en kunnen we wat makkerlijk van de slaapcabine de tent in. En over tien jaar zien we wel weer verder.

Is er trouwens iemand die cursussen geeft in luchtbedklauteren?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s