Geloven?

IMG_5851

We bewandelden het pelgrimspad bij Willingen. Het was een rondwandeling van zeventien kilometer, waarbij we flink moesten klimmen en dalen. Als pelgrim heb je toch zeker een bepaalde conditie nodig, anders wordt het niks op zo’n pad. ‘s Avonds voelden wij dan ook spieren waarvan we ons niet altijd bewust zijn. In onze kuiten, maar ook in onze scheenbenen. Als we een poosje gezeten hadden wisten we niet goed meer hoe we het ene been voor het andere moesten zetten. We leken wel een stel 104-jarige bejaarden.

Langs het pelgrimspad stonden borden met daarop teksten. Bijbelteksten uiteraard, je bent pelgrim of je bent het niet. Voor mij bekende teksten. Ik moest ze wel even vanuit het Duits naar het Nederlands vertalen, maar dat lijkt me logisch. Al lezend bekroop mij het gevoel dat ik het jammer vond dat ik niet meer klakkeloos kan geloven. Ik ben dat in de loop van de jaren gewoon kwijtgeraakt. Gek, want ik heb een zeer christelijke achtergrond.

Mijn lief is organist bij een PKN kerk en soms ga ik met hem mee als hij een dienst moet spelen. Het is niet de kerk waarin ik opgegroeid ben en als ik heel eerlijk ben doet het me vaak niets. Meestal vraag ik me halverwege zo’n dienst af wat ik er eigenlijk doe. Eigenlijk toch wel gek dat ik het dan jammer vind dat ik niet meer geloof.

Gelukkig kan je zo’n pelgrimspad ook bewandelen als je het geloof bent kwijtgeraakt. Geen mens die je een verhoor afneemt of vraagt in welke kerk je komt.

Langs het bezinningspad stonden teksten uit de ‘zalig predikingen’. Dan krijg je zoiets als: “Zalig zijn de armen van geest, want zij zullen God zien.” Ik kan er niets mee, want houdt het dan niet in dat je maar beter gewoon dom kan zijn? Misschien bekijk ik het wel te rechtlijnig, dat zou kunnen.

Toch is het ook een rare tekst, want het sluit mensen uit. Als je niet arm van geest bent kan je het wel schudden. Als ik er goed over nadenk is dat eigenlijk wel wat kerken doen: Mensen uitsluiten, of hele volkeren uitsluiten. Best een beetje eng.

IMG_5858

Op het laatste deel van het bezinningspad werden wij begeleid door Schlagermuziek. Het geluid kaatste tegen de heuvels en de muziek galmde door het dal. Weg rust, weg bezinning, welkom ergernis. Want ja, als ik eerlijk ben ergerde ik me aan deze herrie. Mijn lief ook hoor, dus we konden onze ergernis bij elkaar kwijt. Soms verdween de muziek weer, of klonk het ineens veel verder weg. Misschien heeft de moderne pelgrim hier behoefte aan, wie zal het zeggen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s