Mijn ouders

IMG_5697

Mijn moeder is 81 en mijn vader wordt binnenkort 88. Ze kwamen een paar nachten logeren terwijl mijn lief met zijn puberkinderen op vakantie is. Met de auto reden ze van Beverwijk naar Emmeloord en ik ben blij dat ze dit nog kunnen doen. Soms denk ik dat ik ze misschien beter op zou kunnen halen. Toch geef ik daar niet aan toe, bang dat ik ga betuttelen en dat is wel het laatste waar ze op zitten te wachten.

Behalve naar mij rijden gaan ze in september ook nog naar Malta op vakantie. Dat doen ze al jaren en ook hier ben ik blij om. Heerlijk als je dat op die leeftijd nog kunt. Op mijn werk zie ik de schaduwzijde van oud worden. Door mijn ouders zie ik gelukkig dat het ook anders kan, want anders zou oud worden een schrikbeeld oproepen. Verder weet ik het wat mezelf betreft natuurlijk niet. Volgens mij kom ik uit een sterk geslacht en dat geeft goede hoop.

Maandag rond lunchtijd stonden ze voor de deur met hun boeltje. Eigen hoofdkussens mee, de krant van die ochtend, pyjama’s en toiletartikelen. Onderweg had ik al een sms’je gekregen dat het wat langer zou duren, want ze hadden oponthoud onderweg. Daarna nog een sms’je omdat de afslag die ze altijd nemen afgesloten was. Lang leve het navigatiesysteem.

We liepen ‘s middags naar het centrum van Emmeloord. Mijn tempo paste ik aan aan dat van hen. Ondanks dat ik het had ingecalculeerd overviel me dat toch. Gek, ik weet dat het tempo van ouderen lager ligt, maar dit zijn geen ouderen, dit zijn mijn ouders.

Het was stralend weer en warm genoeg om de hele avond in de tuin te zitten. Zomaar ineens werd ik overvallen door vermoeidheid. Niet zo heel gek, want ik had het weekend avonddiensten gewerkt.

De volgende dag zorgde ik voor het ontbijt en bedacht dat het best leuk zou zijn om een B&B te runnen. Niet in dit huis, dan moeten de gasten in mijn woonkamer ontbijten. Dat zou ik niet willen. Om nu een ander huis te kopen vanwege zo’n dagdroom gaat me wat te ver.

 

Na de koffie vertrokken we naar Ossenzijl om een vaartochtje door het natuurgebied Weerribben De Wieden te maken. De waterlelie tocht. Inmiddels was ik gewend aan het tempo van mijn ouders en liepen we rond in het bezoekerscentrum, waar mijn vader een pet kocht.Voor mijn lief kocht ik daar het boekje “Het weer begrijpen en voorspellen”. Vandaag heb ik de lucht vergeleken met de foto’s in het boekje en volgens mij krijgen we onweer.

Na een lunch in het restaurant vertrokken we naar de boot. Het bleek er één met overkapping, zodat mijn vader die pet helemaal niet nodig had.

Het was een schitterende vaartocht waarbij we ook nog eens genoten van de verhalen die de kapitein, vol humor, vertelde over het gebied. Na afloop liet hij weten dat hij niet voor een fooi bij de boot stond. Daar stond hij alleen om ons uit de boot te helpen stappen.

Woensdagochtend weer ontbijt en ik bakte zoete omeletten voor op brood. Iets waarvan mijn vader dacht dat hij het niet lekker zou vinden. Dat bleek mee te vallen, hij at het met smaak op.

Na de koffie vertrokken ze weer en beloofden te sms’en als ze weer thuis waren.

Het was leuk dat ze er waren, maar het is ook goed dat ze weer naar huis zijn. Nadat zij vertrokken moest ik weer een avonddienst werken. Enig idee hoe dat is als het een graad of 30 is? Warm, warmer en nog warmer. Het zweet liep aan alle kanten langs mijn lijf. Mijn bril zakte regelmatig op het puntje van mijn neus. Voor een groot deel hadden de bewoners een kort lontje en raakten met elkaar in de clinch. Gemopper en geruzie, maar ook bewoners die nog meer in de war waren dan anders. Niet alleen door de warmte maar ook door oorzaken in hun privé leven.

Sommigen wilden meteen naar bed na het avondeten, terwijl anderen niet meer uit hun stoel te krijgen waren. Die waren te moe om nog op te staan en één besloot om zich in de huiskamer maar alvast uit te kleden. Ach, wat geeft het ook, de rest was al naar bed, dus niemand die er aanstoot aan kon nemen.

Ik was blij dat ik weer thuis was, zelfs al was het huis helemaal leeg. Soms is dat best fijn, het idee dat je even met niemand hoeft rekening te houden. Dat is mijn valkuil geloof ik, dat ik altijd maar met iedereen rekening probeer te houden. Dat moet ik niet altijd doen, maar het moet ook niet zo ver komen dat ik met helemaal niemand meer rekening hou. Zo’n vaart zal het niet lopen, mezelf kennende.

Advertisements

4 thoughts on “Mijn ouders

  1. Toch bijzonder dat je ouders zo op deze manier nog bij je kunnen komen genieten. Waarbij ik me al lezende realiseerde dat mijn vader over krap twee uur ook 88 geworden zou zijn.

    1. Dat vond ik ook, Mies. Zo 1 of 2 keer per jaar blijven ze een paar nachtjes. Verder rij ik regelmatig hun kant op. Volgend jaar zijn ze 60 jaar getrouwd en zoals het er nu uitziet gaan we dit gewoon nog vieren.

      1. 50 jaar is ook al veel. Mijn lief en ik gaan dat niet meer halen, wij zijn nu bijna 4 jaar getrouwd. Als we alles bij elkaar optellen komen we wel een heel eind.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s