De wereld staat in brand

de-bol-van-de-wereld-brand-19848232

Quatorze Juillet, de Franse nationale feestdag, werd dit jaar bedorven door een aanslag. Een vrachtwagen reed in op de menigte. Bijna 100 doden op de dag dat de Franse revolutie van 1789 werd herdacht. Had deze vrachtwagenchauffeur zijn eigen revolutie in gedachten? Hij kan het niet meer navertellen.

Zo’n 23 jaar geleden maakten wij voor het eerst de festiviteiten op deze dag mee. We kampeerden in een klein plaatsje aan de Normandische kust. Op borden stond de lampionnen optocht voor kinderen aangegeven. Mijn kinderen waren twaalf, negen en zes jaar oud, en alle drie deden ze mee. Het was druk en het duurde even voordat ze een lampion kregen. Verbaasd keken ze er naar want er zat een waxinelichtje in. In die tijd bestonden er in Nederland al lampionlichtjes op batterijen. Het waaide die avond best en ik weet nog dat ik het zelf een beetje griezelig vond. Stel dat die lampionnen in de fik zouden vliegen. Dat was mijn grootste angst 23 jaar geleden. Natuurlijk gebeurde dat niet. Waarom ook wel? . Als kind liep ik op 11 november ook met een lampion met een brandend kaarsje er in. En dat is zeker 48 jaar geleden.

Een keer of zes hebben we de festiviteiten op 14 juli, in Frankrijk, meegevierd. De laatste keer waren mijn dochters 16 en 19 (denk ik). Van de oudste was ook de vriend mee waar ze mee samenwoonde. Het vuurwerk was weer, zoals vanouds, spectaculair en niemand die ook maar één seconde over een mogelijke aanslag nadacht.

Nu, in 2016, lijken we al bijna gewend te zijn aan het bestaan van dreigende terroristische aanslagen. Passen we ons zo makkelijk aan bij dreigingen? Is dat de menselijke natuur? Je zou het wel denken, want bij elke ramp veren we weer op en gaan we weer verder met ons leven. Of het nu een nationale ramp is of een kleine ramp die alleen jou persoonlijk treft. Misschien is het wel goed dat we zo veerkrachtig zijn.

En toch, als ik nadenk over een terroristische aanslag in mijn omgeving, krijg ik het spaansbenauwd. Hoe ga ik dan verder met mijn leven als ik niks meer blijk te hebben? Als mijn piano in vlammen is opgegaan? Wanneer er van mijn teken- en schilderatributen niets meer over is? Misschien vind ik die dingen dan niet belangrijk meer en ben ik gewoon blij dat ik nog leef. En toch ben ik ervan overtuigd dat er daarna een dag komt dat ik juist dat, alles wat ik zo graag doe, toch ga missen. En dan heb ik het nog niet eens over mijn dierbaren. Dat is iets waar ik dan ook maar niet over nadenk.

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s