Monthly Archives: July 2016

Helemaal alleen – vervolg

IMG_5698

Mijn twee weken helemaal alleen zijn alweer bijna om. Morgen komt mijn lief, met zijn twee puberkinderen weer thuis.

Helemaal alleen was ik overigens niet, want mijn ouders hebben hier twee nachtjes gelogeerd. We zijn wezen varen in het natuurgebied ‘Weerribben De Wieden. Ik kan inmiddels best van een traditie spreken, want dit is al het derde jaar dat we een vaartochtje maakten. De eerste keer deden we bij Kampen een tocht over de IJssel. De tweede keer kwamen ze een dagje naar Texel toen ik daar in mijn eentje kampeerde. Ook daar deden we een boottochtje. En deze keer de waterlelietocht.

Op mijn werk was ik al helemaal niet alleen, want daar wemelt het van de dementerende ouderen. Ik had veel avonddiensten, iets wat ik niet eens heel erg vond. Het gekke is wel dat ze me alleen deze twee weken zoveel avonddiensten hebben gegeven. Net alsof ze wisten dat ik alleen was en het sneu vonden dat ik dan ‘s avonds in mijn eentje zat. Weten zij veel dat ik dat geen probleem vind. Ik kan goed alleen. Oké, ik geef toe dat het met samen leuker is. Toch is het ook wel eens goed om even op jezelf teruggeworpen te worden. Niet dat ik tot hele belangwekkende conclusies kwam, want hoe ik over de dingen denk veranderde aan het alleen zijn niet zo gek veel. Wat wel veranderde was dat ik niet zo twijfelde aan alles wat ik dacht of vond. Moet ik dus niet meer doen.

IMG_5732

Vorige week zaterdag ging ik overdag nog even naar mijn dochter. Zij gaat op vakantie met haar vriend en mijn twee kleinkinderen gaan met hun vader mee naar Texel. Het was toch fijn om ze nog even te zien. Hilarisch vond ik het dat mijn kleindochter vroeg of ik ook een naam had. “Oma” is duidelijk geen naam.

‘s Avonds ben ik naar een orgel-/pianoconcert gegaan. Vader en zoon zouden prachtige melodieën ten gehore brengen. Op de fiets reed ik richting een kerk in Emmeloord waar ik het bestaan niet van wist. Al fietsend was het heerlijk met de wind om me heen. Tot ik afstapte en de hitte me tegemoet kwam. Al rondkijkend zag ik allemaal degelijk geklede mensen die bij deze Vrijgemaakt Gereformeerde Kerk leken te horen. Zo te zien kende men elkaar ook vrijwel allemaal.

Vrij ver naar voren had ik goed zicht op de pianist. Ik kijk graag naar iemands handen als ‘ie piano speelt. Het liefst zou ik ook nog de muziek meelezen, maar het leek me wat raar om naast de vleugel te gaan zitten. Toen ik omkeek zag ik daar mijn overbuurvrouw zitten, ook alleen. Het leek me een goed plan om naast haar te gaan zitten. Even later kwam er ook nog een koorlid voorbij.

Eerlijk gezegd viel het concert mij een beetje tegen. Veel psalmbewerkingen waarbij ik de vleugel ernstig overstemd werd door het orgel. Daar hadden vader en zoon niet goed over nagedacht. Daarna kwam er een Johannes de Heer medley en eindelijk na de pauze werden er niet kerkelijke dingen gespeeld. Jammer genoeg zat ook daar weinig bij wat voor mij aantrekkelijk was. Ik was vast de enige die met andere verwachtingen naar het concert was gekomen.

Gezellig was het om daarna nog even een wijntje te drinken aan de overkant. Sinds kort heeft zij ook een piano en ze liet me haar tekenwerk zien.

IMG_5746

Op zondag besloot ik een stuk te gaan wandelen in het Waterreijk gebied. Het was warm, maar daar liet ik me niet door weerhouden. De tocht ging door bosgebied en eigenlijk liep dat best fijn, tot ik bij pad aankwam wat in een soort moeras was veranderd. Nee, echt niet een gewoon modderpad hoor. Moeras was het en er liep wel een soort alternatief paadje omheen, maar dan moest ik me een weg banen door het kreupelhout. Uiteraard probeerde ik dat en toen ik even niet verder kon werd ik door een horzel gestoken. Daarna door nog een paar muggen, zodat ik omkeerde, terug naar het fietspad liep en maar gewoon langs de weg ben gaan wandelen. De horzelsteek werd een flinke rode plek die jeukte en zeer deed, zodat ik een paar dagen allergietabletjes heb geslikt tot het weer wat beter ging. Gek hoor, die allergische reacties op dat soort ‘beten’. Nooit eerder gehad, tot een paar jaar geleden. Toen werd ik in mijn bovenarm, vlak boven de elleboog, gestoken. Toen kreeg ik een dikke rode bult om mijn hele elleboog heen. Geen gezicht! Volgens de huisartsenpost hoefde ik me toen geen zorgen te maken zolang ik geen koorts kreeg. Van hen kreeg ik het advies om een allergietabletje in te nemen. Die heb ik dus sinds die tijd in huis.

Daarna was het weer werken geblazen en ik kwam zelfs een keer op de verkeerde dag op mijn werk. Dat was me nog niet eerder overkomen. Ach, zo had ik ineens een vrije avond in plaats van een avonddienst. Gek genoeg bleek een collega ook een dienst verkeerd in haar agenda te hebben staan. Het rooster is een keer aangepast, dus ik vraag me af of het op het eerdere rooster wel zo heeft gestaan als in mijn agenda. Zou goed kunnen en voortaan kijk ik de dagroosters even na om te zien of het allemaal wel klopt met mijn agenda.

IMG_5665

Achteraf bleek het de laatste mooie dag zo’n beetje te zijn en had ik die dag heel goed naar Texel gekund. Daar kwam nu niets meer van. Wel ben ik een dagje naar Leeuwarden gegaan. Lekker in mijn eentje op koopjesjacht. Het werd meer kijken dan kopen, maar ik kwam wel thuis met een tafel-tekentafel. Een flink grote zodat het grote doek wat ik voor mijn ouders ga schilderen hier op past. Waterlelies ga ik schilderen. Eerst op een klein doekje geoefend en nu in het groot schilderen. Misschien doe ik wel andere waterlelies, want twee keer hetzelfde schilderen vind ik eigenlijk niet zo leuk.

En nu staat er een cake in de oven. Lekker eigengebakken cake voor als mijn lief weer thuis is. Vanavond neem ik alvast een plakje, want zo’n eigen baksel moet natuurlijk wel eerst even geproefd worden.

Advertisements

Aardappelpuree, gemalen groente en kippenpoten.

flauwekul

Ze heeft zo hier en daar nog wat tanden en kiezen in haar mond, maar veel is het niet. Vandaar dat ze pap eet, of brood zonder korst en ‘s avonds een gemalen warme maaltijd. Dat vliegt er in, want voordat je het bij haar neergezet hebt is het al bijna op.

Van de week waren er kippenpoten bij de warme maaltijd. Een heel gedoe overigens voor de meesten. “Zal ik die van u even ontleden?”, vroeg ik een aantal keer. Daar waren ze maar wat blij mee. Iedereen zat met smaak te eten en terwijl ik een ander hielp met eten zag ik haar ineens met een kippenpoot in haar handen. Ze was het ding aan het afkluiven. Verbaasd vroeg ik me af hoe ze daar ineens aan kwam. Toen ik goed keek bleek ze het bord, waar ik de botten op had gelegd, naar zich toegetrokken. “Lekker hè?” zei ik tegen haar. Vergenoegd knikte ze me toe.

Mijn ouders

IMG_5697

Mijn moeder is 81 en mijn vader wordt binnenkort 88. Ze kwamen een paar nachten logeren terwijl mijn lief met zijn puberkinderen op vakantie is. Met de auto reden ze van Beverwijk naar Emmeloord en ik ben blij dat ze dit nog kunnen doen. Soms denk ik dat ik ze misschien beter op zou kunnen halen. Toch geef ik daar niet aan toe, bang dat ik ga betuttelen en dat is wel het laatste waar ze op zitten te wachten.

Behalve naar mij rijden gaan ze in september ook nog naar Malta op vakantie. Dat doen ze al jaren en ook hier ben ik blij om. Heerlijk als je dat op die leeftijd nog kunt. Op mijn werk zie ik de schaduwzijde van oud worden. Door mijn ouders zie ik gelukkig dat het ook anders kan, want anders zou oud worden een schrikbeeld oproepen. Verder weet ik het wat mezelf betreft natuurlijk niet. Volgens mij kom ik uit een sterk geslacht en dat geeft goede hoop.

Maandag rond lunchtijd stonden ze voor de deur met hun boeltje. Eigen hoofdkussens mee, de krant van die ochtend, pyjama’s en toiletartikelen. Onderweg had ik al een sms’je gekregen dat het wat langer zou duren, want ze hadden oponthoud onderweg. Daarna nog een sms’je omdat de afslag die ze altijd nemen afgesloten was. Lang leve het navigatiesysteem.

We liepen ‘s middags naar het centrum van Emmeloord. Mijn tempo paste ik aan aan dat van hen. Ondanks dat ik het had ingecalculeerd overviel me dat toch. Gek, ik weet dat het tempo van ouderen lager ligt, maar dit zijn geen ouderen, dit zijn mijn ouders.

Het was stralend weer en warm genoeg om de hele avond in de tuin te zitten. Zomaar ineens werd ik overvallen door vermoeidheid. Niet zo heel gek, want ik had het weekend avonddiensten gewerkt.

De volgende dag zorgde ik voor het ontbijt en bedacht dat het best leuk zou zijn om een B&B te runnen. Niet in dit huis, dan moeten de gasten in mijn woonkamer ontbijten. Dat zou ik niet willen. Om nu een ander huis te kopen vanwege zo’n dagdroom gaat me wat te ver.

 

Na de koffie vertrokken we naar Ossenzijl om een vaartochtje door het natuurgebied Weerribben De Wieden te maken. De waterlelie tocht. Inmiddels was ik gewend aan het tempo van mijn ouders en liepen we rond in het bezoekerscentrum, waar mijn vader een pet kocht.Voor mijn lief kocht ik daar het boekje “Het weer begrijpen en voorspellen”. Vandaag heb ik de lucht vergeleken met de foto’s in het boekje en volgens mij krijgen we onweer.

Na een lunch in het restaurant vertrokken we naar de boot. Het bleek er één met overkapping, zodat mijn vader die pet helemaal niet nodig had.

Het was een schitterende vaartocht waarbij we ook nog eens genoten van de verhalen die de kapitein, vol humor, vertelde over het gebied. Na afloop liet hij weten dat hij niet voor een fooi bij de boot stond. Daar stond hij alleen om ons uit de boot te helpen stappen.

Woensdagochtend weer ontbijt en ik bakte zoete omeletten voor op brood. Iets waarvan mijn vader dacht dat hij het niet lekker zou vinden. Dat bleek mee te vallen, hij at het met smaak op.

Na de koffie vertrokken ze weer en beloofden te sms’en als ze weer thuis waren.

Het was leuk dat ze er waren, maar het is ook goed dat ze weer naar huis zijn. Nadat zij vertrokken moest ik weer een avonddienst werken. Enig idee hoe dat is als het een graad of 30 is? Warm, warmer en nog warmer. Het zweet liep aan alle kanten langs mijn lijf. Mijn bril zakte regelmatig op het puntje van mijn neus. Voor een groot deel hadden de bewoners een kort lontje en raakten met elkaar in de clinch. Gemopper en geruzie, maar ook bewoners die nog meer in de war waren dan anders. Niet alleen door de warmte maar ook door oorzaken in hun privé leven.

Sommigen wilden meteen naar bed na het avondeten, terwijl anderen niet meer uit hun stoel te krijgen waren. Die waren te moe om nog op te staan en één besloot om zich in de huiskamer maar alvast uit te kleden. Ach, wat geeft het ook, de rest was al naar bed, dus niemand die er aanstoot aan kon nemen.

Ik was blij dat ik weer thuis was, zelfs al was het huis helemaal leeg. Soms is dat best fijn, het idee dat je even met niemand hoeft rekening te houden. Dat is mijn valkuil geloof ik, dat ik altijd maar met iedereen rekening probeer te houden. Dat moet ik niet altijd doen, maar het moet ook niet zo ver komen dat ik met helemaal niemand meer rekening hou. Zo’n vaart zal het niet lopen, mezelf kennende.

Helemaal alleen

 

Helemaal alleenDe wekker van mijn lief wekte mij vanmorgen en dat was niet helemaal de bedoeling. Mijn eigen wekker had ik op een later tijdstip ingesteld omdat ik gisteravond heb gewerkt en vrij laat naar bed ging. Nog helemaal duf drukte ik op allerlei knopjes en eindelijk stopte het indringende gepiep. Mijn hoofd zeurde en waarschijnlijk had ik wat last van het glaasje nogal koppige wijn van gisteravond. Ik bekeek de wekker en kon op geen enkele manier ontdekken hoe ik het alarm uit kon schakelen, zodat ik besloot om de stekker er uit te trekken.

Het is stil in huis, want ik ben helemaal alleen. Mijn lief is op vakantie met zijn twee, inmiddels, puberende kinderen. Vorig jaar viel mijn besluit dat ik niet meer mee zou gaan en ben ik ruim een week in mijn eentje gaan kamperen. Een geweldige ervaring vond ik het en ik had me voorgenomen het dit jaar te herhalen. Waarom ik dat dan niet doe? Ach, het zomerrooster wat lastig rond te breien bleek en omdat het uiteindelijk toch leuker is om samen te kamperen. Ik buffel de hele zomerperiode gewoon door en probeer me niet op te laten jagen door de drukte.

Weet je wat alleen heel vervelend is? Ik word al jaren lastig gevallen door mijn neiging om elke beslissing te herkauwen en uit te leggen. Ook nu weer want ik begon te rekenen en kwam tot de conclusie dat ik 22 jaar lang peuter-, kinder- en pubervakanties achter de rug heb. Tel daar de drie vakanties bij op met mij lief en zijn kinderen dan zijn dat er 25. Kortom, ik heb gewoon geen zin meer in dat soort vakanties. Na zo’n vakantie ben ik vermoeider dan voor die tijd. Gelukkig zijn er mensen in mijn omgeving die dit begrijpen, maar er zijn er toch ook die vinden dat ik toch wist waar ik aan begon toen ik met mijn lief verder ging. Zo was er een reactie van iemand die zei dat ze het jammer vond dat ik niet meeging. Voor wie? Voor mijn lief, voor zijn kinderen, voor mij? Dat vertelt het verhaal niet.

Het is vervelend, zo’n eigenschap om alles te herkauwen, om te draaien, binnenstebuiten te keren en alles van verschillende kanten te bekijken. Begrijp me goed, het is in sommige situaties ook goed om je in te leven in een ander. Overdrijf je dit, dan gaat het verkeerd en weet je wat ik inmiddels begrijp? Door mijn neiging om alles van verschillende kanten te bekijken en vooral ook door de ogen van anderen, wordt er door anderen ook misbruik van gemaakt. Nu ik tot die conclusie ben gekomen zeg ik voortaan: “Weg jij, rare neiging, ik heb mijn beslissing genomen, het is goed zo.”

 

De wereld staat in brand

de-bol-van-de-wereld-brand-19848232

Quatorze Juillet, de Franse nationale feestdag, werd dit jaar bedorven door een aanslag. Een vrachtwagen reed in op de menigte. Bijna 100 doden op de dag dat de Franse revolutie van 1789 werd herdacht. Had deze vrachtwagenchauffeur zijn eigen revolutie in gedachten? Hij kan het niet meer navertellen.

Zo’n 23 jaar geleden maakten wij voor het eerst de festiviteiten op deze dag mee. We kampeerden in een klein plaatsje aan de Normandische kust. Op borden stond de lampionnen optocht voor kinderen aangegeven. Mijn kinderen waren twaalf, negen en zes jaar oud, en alle drie deden ze mee. Het was druk en het duurde even voordat ze een lampion kregen. Verbaasd keken ze er naar want er zat een waxinelichtje in. In die tijd bestonden er in Nederland al lampionlichtjes op batterijen. Het waaide die avond best en ik weet nog dat ik het zelf een beetje griezelig vond. Stel dat die lampionnen in de fik zouden vliegen. Dat was mijn grootste angst 23 jaar geleden. Natuurlijk gebeurde dat niet. Waarom ook wel? . Als kind liep ik op 11 november ook met een lampion met een brandend kaarsje er in. En dat is zeker 48 jaar geleden.

Een keer of zes hebben we de festiviteiten op 14 juli, in Frankrijk, meegevierd. De laatste keer waren mijn dochters 16 en 19 (denk ik). Van de oudste was ook de vriend mee waar ze mee samenwoonde. Het vuurwerk was weer, zoals vanouds, spectaculair en niemand die ook maar één seconde over een mogelijke aanslag nadacht.

Nu, in 2016, lijken we al bijna gewend te zijn aan het bestaan van dreigende terroristische aanslagen. Passen we ons zo makkelijk aan bij dreigingen? Is dat de menselijke natuur? Je zou het wel denken, want bij elke ramp veren we weer op en gaan we weer verder met ons leven. Of het nu een nationale ramp is of een kleine ramp die alleen jou persoonlijk treft. Misschien is het wel goed dat we zo veerkrachtig zijn.

En toch, als ik nadenk over een terroristische aanslag in mijn omgeving, krijg ik het spaansbenauwd. Hoe ga ik dan verder met mijn leven als ik niks meer blijk te hebben? Als mijn piano in vlammen is opgegaan? Wanneer er van mijn teken- en schilderatributen niets meer over is? Misschien vind ik die dingen dan niet belangrijk meer en ben ik gewoon blij dat ik nog leef. En toch ben ik ervan overtuigd dat er daarna een dag komt dat ik juist dat, alles wat ik zo graag doe, toch ga missen. En dan heb ik het nog niet eens over mijn dierbaren. Dat is iets waar ik dan ook maar niet over nadenk.

 

 

 

 

Kan u mij helpen?

 

De jakkie

In haar nachthemd, haar haar helemaal in de war, loopt ze de gang op. “Wie kan mij helpen? Waar ben ik, hoe ben ik hier gekomen?”

Wanner ik haar uitleg waar ze is kan volgens haar helemaal niet. “Ik woon toch (en ze noemt haar vroegere huisadres), vlak bij het zwembad. Als de wind verkeerd staat ruikt mijn hele huis naar chloor.”

Het gaat maar door vandaag en als ik achter de laptop wat rapportages probeer te verwerken staat ze elke vijf minuten zo’n beetje bij me. “Kan u mij helpen? Ik moet naar…………………. en weer lepelt ze het hele adres op”.

Ik leg haar uit dat ik hier niet vandaan kom en dus niet weet waar die straat is. “O, wat jammer, maar dat kon ik niet aan het puntje van uw neus zien!”, is haar reactie. Van mij loopt ze naar mijn collega en dan weer terug naar mij.

Na vier keer vertelde ik haar dat ze mij dit al gevraagd had en dat ik haar niet kon helpen. Ze liep bij me vandaan, maar was na een paar minuten alweer terug. “Kan u mij helpen of heb ik het al aan u gevraagd?” Ik liet haar weten dat dit al de vijfde keer was. “Dat meent u niet?”

Niemand leek tijd voor haar te hebben. En heus, dat is van ons geen onwil en misschien vinden jullie die rapportages helemaal niet zo belangrijk. Misschien vinden jullie wel dat wij gewoon voor deze mensen moeten zorgen. Dat vinden wij zelf ook, maar diezelfde rapportages zijn regelmatig van onschatbare waarden. Op deze manier kunnen wij gedragsveranderingen in kaart brengen, iets waar de psycholoog altijd heel blij mee is. Hoe gedetailleerder wij het gedrag beschrijven geeft haar houvast om ons handvatten te geven om met dat gedrag om te gaan.
Heel vaak vinden wij zelf een weg, maar soms hebben wij daar hulp bij nodig. En heel soms heeft die hulp een averechtse uitwerking: “Als mevrouw denkt dat ze naar huis moet, kan je ook zeggen dat dit haar thuis is”.

Dat hebben we geweten. Wat werd ze boos, want wat deden al die mensen dan in haar huis. Er uit moesten ze!!