Hoe onze vaatwasser een oven werd

Hoe onze vaatwasser een oven werd

Eerlijk gezegd wilde ik nooit een vaatwasser. Ooit, toen mijn kinderen nog jong waren, vond ik dat ze moesten leren afwassen. Bovendien heeft het iets gezelligs om samen de afwas te doen. Niet altijd natuurlijk en al helemaal niet toen ze gingen puberen. Toch gaf het vaak de gelegenheid tot een gesprekje. Iets wat met de komst van een vaatwasser ineens over bleek te zijn.

Tja, ook ik kreeg een vaatwasser. Die stond nu eenmaal in het huis wat mijn ex en ik kochten. Weg was de saamhorigheid tijdens het afwassen. Gedoe ontstond over wie het ding in- of uit zou ruimen. En dan de conclusie dat niet altijd alles er in paste. Mijn ex was nogal luidruchtig van aard en het inruimen van de vaatwasser leek een soort veldslag als hij hiermee bezig was.

Na mijn scheiding verhuisde ik naar de woning boven de slagerij. Tja, logisch misschien, maar de slager had bedacht dat een vaatwasser een onmisbaar ding was en ook daar stond een exemplaar ingebouwd. Ondankbaar als ik soms kan zijn, was ik hier niet blij mee. Liever had ik een extra kastje gehad, want veel kastruimte had ik daar niet.

Na verloop van tijd leerde ik mijn lief kennen en ook hij had een vaatwasser. Ondertussen had ik leren leven met dit fenomeen en ook in het huis waar we nu wonen stond er één. Aha, maar deze gaf onlangs de geest. Hij deed het gewoon niet meer. De eerste paar keer konden we ‘m nog resetten en dan ging hij protesterend weer aan de gang, tot hij het op een avond wel welletjes vond. Hij ging in staking en bleef in staking, zodat wij samen aan de afwas gingen. En ja hoor, zoals ik al dacht, het bleek gezellig te zijn om samen af te wassen. Maar wat te doen met die vaatwasser? Er uit halen en een kastje van maken leek wat onzinnig. In deze keuken is zoveel kastruimte dat er delen van kasten niet helemaal gevuld zijn.

Tijdens onze vakantie in Engeland wist ik het. In de stacaravan, zo’n luxe die je eigenlijk chalet zou moeten noemen, was een oven ingebouwd. Gewoon zo’n fijne grote oven waar je grote ovenschotels in kan maken, maar ook een plaatpizza in kan bakken. Niet dat ik dat daar allemaal gedaan heb, welnee, we hielden het een beetje simpel met koken. Maar het zette mij wel aan het denken. In ons vorige huis hadden wij ook een grote oven en regelmatig kwam daar die plaatpizza uit vandaan. Na de verhuizing moesten wij ons behelpen met een combimagnetron. Dat is eigenlijk net niets. Je kan er een kleine ovenschotel in bereiden, maar toen ik laatst bedacht dat ik er twee cakes tegelijk in wilde bakken kon ik dat op mijn buik schrijven. Het paste wel, maar het plateau draaide niet meer.
Het was dus in Engelend dat ik bedacht dat er op de plek van de vaatwasser een oven moest komen. Mijn lief vond het prima, die heeft gelukkig ook geen hekel aan afwassen.

In de folder van Scheer & Foppen stond een aanbieding. “Oven, inbouwen gratis”. Wij daar naar toe, waar een jonge, wat slome, verkoper ons te woord stond. Het leek voor hem niet te bevatten dat er mensen waren die in plaats van een vaatwasser een oven wilde. Misschien dat het daardoor even duurde voordat het tot hem doordrong dat wij het meenden. Verder wist hij ook niet of dit allemaal wel kon. Er zou ingemeten moeten worden. Hij maakte de order aan en liet weten dat wij de volgende dag gebeld werden om een afspraak te maken. Op vrijdag, om vijf uur kwam er iemand inmeten. Mijn lief zorgde dat hij om vijf uur ‘s middags thuis was. Al wie er kwam, geen inmeetman. Dan maar bellen naar Scheer & Foppen. Afspraak? Welke afspraak? Niemand wist iets van deze afspraak. De medewerker zou het uit gaan zoeken en dan op maandag terug bellen.

Die maandag was ik, na mijn werkweekend vrij en wij besloten te gaan fietsen. Gsm mee, want er kon gebeld worden. Werden wij gebeld? Welnee, het was al na vieren toen wij Emmeloord weer inreden en mijn lief ging meteen door naar Scheer & Foppen. Daar werd hij netjes te woord gestaan en er werd een afspraak gemaakt voor woensdag. Om zeven uur ‘s morgens zou mijn lief een sms’je krijgen met het tijdstip waarop ingemeten zou worden. Bah, zeven uur ‘s morgens en dat op mijn vrije dag. Ik werkte die week zo’n beetje om de dag. Het is altijd fijn als je vrijdag, zaterdag en zondag gewerkt hebt, dat je dan op dinsdag, donderdag en vrijdag ook weer aan de bak. mag.

Het sms’je kwam en tussen één en drie zou er ingemeten worden. Tot mijn verbazing, ik was net aan het schilderen geslagen, stonden de inmeetmannen al om elf uur voor de deur.. Ze waren wat vroeg, hadden tijd over en hoopten dat wij thuis zouden zijn. Mijn lief was de deur uit, maar kwam gelukkig op tijd om nog even te overleggen. De vaatwasser kon uitgebouwd worden en de oven waarschijnlijk wel ingebouwd. Er waren wat problemen over de hoogte, want de oven was lager dan de vaatwasser. Mijn lief vond dat geen probleem, volgens hem stond zo’n ding op uitschuifpootjes. De inmeetman twijfelde of die pootjes lang genoeg waren. Opnieuw had mijn lief hier een oplossing voor, dan maakte hij toch een plateautje op hoogte. Dan was het opgelost. Desnoods bouwde hij dat ding zelf wel in.

Dat nam de inmeetman erg letterlijk. Het inbouwen èn het uitbouwen werd, zonder ons medeweten, geschrapt.

Vrijdag kwam er een telefoontje, de oven was onderweg. Het ding werd afgeleverd en de beste man had hier precies negen minuten de tijd voor. Nee, hij ging de vaatwasser niet uitbouwen en ook de oven niet inbouwen. Dat stond niet op zijn order. Hij hoefde het ding alleen maar af te leveren.

Bij mijn lief kwam, na dit zoveelste communicatieprobleem, het stoom uit de oren. Boos belde hij naar Scheer & Foppen om te vragen hoe dit nu weer kon. Tja, hij had aangegeven dat hij het zelf wel ging doen. Of de vaatwasser dan wel opgehaald kon worden. Natuurlijk, maar niet op die dag zelf. Op zaterdag zouden ze wel iemand langs sturen. Mijn lief belde ze later die dag weer terug, want we hadden plannen voor die zaterdag. Of het ook op maandag kon. Natuurlijk kon dat en zo staat het hele weekend de vaatwasser bij ons in de kamer.

Mijn lief bouwde de vaatwasser uit. Een werkje van een minuut of vijf en ging daarna naar de bouwmarkt om materiaal te halen voor het plateautje. Hij ging aan het werk en toen ik thuiskwam was het bijna klaar. In de kamer stond de vaatwasser en verderop, vlak bij de keuken stond de oven. Die moest alleen nog even op zijn plek getild worden.  Tillen? Ik begon er even niet aan vanwege de spier in mijn schouder en ergens bij mijn heup. Die voelen niet helemaal fijn aan, wat overigens geen wonder is, want werken in de zorg valt in de categorie “zwaar werk”.

De buurman kwam helpen en samen tilden ze de oven op z’n plek. Prachtig, gratis ingebouwd door mijn lief. Hij zou zo aan de slag kunnen bij een keukenboer.

Gisteravond heb ik de oven uitgeprobeerd. Nee, niet meteen met die plaatpizza, want daar had ik de ingrediënten niet voor in huis. Ik ben een boterkoek gaan bakken en dat lukte prima.

Zo gaan wij dus weer vaatwasserloos door het leven en dat bevalt prima.

Advertisements

One thought on “Hoe onze vaatwasser een oven werd

  1. Alleen wonend is er weinig samen af te wassen.
    Bij mijn nieuwe keuken liet ik als investering dus een vaatwasser inbouwen.
    Maar ook schafte ik mij op kijkhoogte een flinke oven aan.

    Grote ovencapriolen haal ik niet uit.
    Maar m.b.v. een doorgesneden Turks brood wil ik graag mijn eigen versie van een pizza maken.

    Mooi verhaal heb je er van gemaakt.

    Waarbij het inderdaad verbazend is hoe weinig keukeninzichten er bij de verkopers te ontdekken zijn.

    Zomerse groet,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s