Nogmaals Fiene

flauwekul

Ze was ongedurig vanmorgen en had nergens tijd voor. Haar handen stonden niet stil en deden hun werk. Rijgen, spelden in de stof steken, pluisjes wegplukken etc. Tijd om te eten had ze daardoor niet. Na een paar keer te hebben aangedrongen gaf ik de moed op. Haar medicijnen had ze naar binnen, samen met een klein schaaltje appelmoes.

Later deze ochtend probeerde ik nog een keer een beetje pap. Nog steeds was ze te ongedurig en ook drinken wilde niet. Uit de bijgehouden lijsten was ook gebleken dat haar hongergevoel pas na elven begint te spreken, dus wat nu gebeurde klopte wel.

Tegen lunchtijd zei een collega dat Fiene naar de andere afdeling was getrippeld. Ik besloot haar daar op te zoeken, zodat ik haar de medicijnen van 12.00 uur kon geven. Al gauw had ik haar gevonden: “Fiene, ik was je aan zoeken, maar je ben hier dus.” Ze keek op en ik zag de opluchting over haar gezicht glijden. Ze strekte beide armen over het werkblad naar me uit en begon bijna te huilen. Ik hurkte bij haar stoel en deed mijn armen om haar heen. “Wist je niet meer waar je was?” Ze schudde haar hoofd en ik nam haar mee terug naar de afdeling.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s