Verveling

flauwekul

Ze verveelt zich en daarom gaat ze roepen. Aandacht wil ze en de tijd om die te geven hebben wij helaas niet altijd. Jammer, want dementerenden zijn gebaat bij aandacht.

We verzinnen wat klusjes voor haar, maar als ik zeg dat ze ook de ramen mag lappen schiet ze in de lach: “Dat kan ik toch helemaal niet”. Nee, natuurlijk niet. Ze zit in een rolstoel en trippelt daar de hele dag in rond. Komt achter ons aan, grijpt ons jasje vast of onze hand en wil die niet meer loslaten. Verveling is een vervelend iets in een verpleeghuis.

We halen de opgevouwen theedoeken uit de kast en ontvouwen ze. Een hele stapel krijgt ze om weer op te vouwen. Het voelt alsof we haar in de maling nemen, maar ze is er gelukkig mee.

Als de afwas terugkomt laat mijn collega haar het bestek uitzoeken. Op deze manier wordt ze niet in de maling genomen. Secuur is ze de boel aan het sorteren als ik terugkom van mijn lunchpauze.

“Wat goed, ben je Sara aan het helpen?”, vraag ik haar.

Ze kijkt me aan en zegt: “Weet ik veel hoe die daar heet!” en ze kijkt richting de collega die ik bedoel.

Ik schiet in de lach en denk bij mezelf, zo is ze toch maar mooi even bezig.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s