Bang

bang

Toen de eerste berichten over de terreurdaden van IS ons bereikten sloeg de schrik mij om het hart. Ik zei tegen mijn lief: “Vandaag of morgen komen die lui hier door de straat en verschuilen wij ons in huis. Dan dragen alle vrouwen hier minstens een hoofddoek of misschien wel een burka.”

Eerlijk gezegd maakte de berichtgeving mij toen bang en kreeg ik last van terneergeslagenheid. Nee, ik was niet depressief, dat is een te groot woord voor het gevoel waar ik last van had. Wel vroeg ik mij regelmatig of wat ik deed wel enig nut had. Wat voor zin heeft het om pianoles te hebben en steeds een beetje mooier te kunnen spelen? Wie heeft er eigenlijk iets aan dat ik kan tekenen en schilderen en wie boeit het dat ik leuk kan schrijven?

En nu het heel dichtbij komt verandert mijn gevoel. Ik maak me wel heel ongerust over de toestand in de wereld en vraag me af waar het allemaal heen gaat. In wat voor wereld groeien mijn kleinkinderen op en hoe gaan hun ouders, mijn kinderen, daarmee om? En toch is dat terneergeslagen gevoel er niet. Raak ik gewend aan dit soort berichten of is het een soort gelatenheid? Ik weet het niet. Het gevoel dat ik misschien ooit een keer op het verkeerde moment op de verkeerde plaats zou kunnen zijn en een zelfmoordterrorist de boel daar opblaast, is bij mij, ergens in mijn achterhoofd, wel aanwezig. De wetenschap dat ik daar helemaal niets aan kan doen of veranderen is er echter ook.

Nu het allemaal zo dichtbij komt ben ik blij dat ik piano speel en regelmatig naar les ga om het steeds beter te leren. En dat ik kan schilderen en tekenen vind ik ook alleen maar fijn. Ik blijf het ook allemaal gewoon doen, net zoals ik ook zal blijven schrijven.

Als dat gewenning is, is het misschien wel goed dat die gewenning optreedt. Als het een soort tegengas is voor alle ellende in de wereld is het ook goed. En als het een bepaalde mate van strijdlust is, zo van “en mij krijg je niet klein”, dan is dat ook prima.

Advertisements

5 thoughts on “Bang

  1. Mooi verwoord, Wilma! We vinden het allemaal nu en dan wel beangstigend, maar het leven gaat ook gewoon door. Ik vraag me vaak af hoe dat kan. Is het de veerkracht die een mens bezit, altijd weer overeind komen zoals de sprietjes gras of de bloemen na de winter weer fier boven de grond uitkomen? Ik heb wel gemengde gevoelens, soms ben ik ook gewoon wel eens een beetje bang…

    1. Ik ben ook gewoon wel eens bang, maar niet meer zoals na die eerste berichtgeving. Ik denk dat de veerkracht van de mens het enige is wat mensen overeind houdt tijdens rampen en oorlogen.

  2. Ik ervaar het ook ongeveer zo Wilma. Het is zo ongrijpbaar, maar ik blijf wel op mijn hoede, ben niet meer zo onbevangen als voor de aanslag(en)….. Toen had ik weer andere dingetjes die me zorgen baarden, zoals ieder van ons dat wel heeft. Maar dit is anders en ik krijg soms ook heel vreemde gedachten. Toch hou ik mij ook vast aan alles wat positief is en waar ik blij van word. En als dit eens wat moeilijker gaat, dan zoek ik het op! 🙂

    1. Het kwam voor jou ook veel dichterbij dan voor mij. Bovendien woon ik in de rustige polder. Ik denk dat wanneer ik nog in Purmerend zou wonen, ik misschien ook minder onbevangen zou zijn. Dat is dicht bij Schiphol en bij Amsterdam.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s