De halve marathon van Egmond

In 2005 deed ik voor het eerst mee aan de halve wandelmarathon van Egmond. Het was meteen mijn eerste oefentocht voor de Vierdaagse van Nijmegen. Koud dat het was, het vroor en we hadden de eerste negen kilometer over het strand wind tegen. Muts op, sjaal om, handschoenen aan, gezicht ingesmeerd met vaseline en lopen maar. De tranen biggelden over mijn wangen. Iets waar ik nogal snel last van heb als het wat kouder is, maar ook als er wind staat. Ik heb evengoed genoten van die tocht. Na het strand gingen we de duinen in en meteen kon mijn jas los. Wat een verschil in temperatuur. Daarna heb ik ‘m nog een aantal keer gelopen, waarvan één keer in de sneeuw. Dat was ook een hele belevenis, vooral omdat in de duinen sommige stukken spiegelglad waren.

Dit jaar, elf jaar later, ging ik weer naar Egmond, samen met mijn lief. Niet om de halve wandelmarathon te lopen, maar om mijn dochter te zien finishen. Niet wandelend, maar hardlopend. Om zes uur opgestaan en eerst drie uurtjes gewerkt, daarna naar huis voor een kop koffie en vervolgens de auto in met mijn lief. Broodjes mee voor onderweg en eenmaal in Egmond aangekomen gauw een restaurant opgezocht, want bij ons allebei stond de blaas op knappen.

Een koude wind zorgde er ook nu weer voor dat de tranen over mijn wangen biggelden. Mijn muts en handschoenen was ik vergeten mee te nemen. Even overwoog ik om een muts te kopen, tot ik de prijzen zag. € 41,95 Voor een muts ging me iets te ver. Dan maar een koud hoofd. Verkouden was ik toch al voor de zoveelste keer. Of misschien is die verkoudheid nooit helemaal weg geweest. Hardnekkig is het en vervelend ook. Ik snuit me een versuffing en soms lijkt het alsof het snot ergens uit mijn tenen vandaan moet komen.

DSCN4084

IMG_4961Vlak bij de finish vonden mijn lief en ik een mooi plekje, waar we redelijk goed overzicht hadden. Er kwamen heel wat mensen voorbij. De één leek bijna voorover te struikelen, de ander rende voorbij alsof hij net begonnen was. Hardlopers in een hawairok en met ontbloot bovenlijf, maar ook één met een skeletshirt. Ingespannen keken mijn lief en ik of we het roze jasje van mijn dochter zagen. Er kwamen heel wat roze jasjes voorbij, maar niet met het gezicht van mijn dochter er boven. Bijna vroeg ik me af of ze harder had gelopen dan ze zelf verwacht had. Dan waren we mooi te laat. En toen, zomaar ineens rende ze voorbij. We hadden haar niet eens aan zien komen. “Daar gaat ze!”, riep mijn lief. En ja hoor, in haar roze jasje, met blonde paardenstaart zag ik haar verdwijnen.

DSCN4086
Tussen de mensenmenigte door liepen we naar de finish. Vanaf dat punt stonden aan weerszijde hekken. Aan het eind van de hekken zochten we een centraal plekje om haar niet te missen. Het duurde en het duurde, maar mijn dochter zagen we niet. Ze belde me op mijn gsm: “Waar zijn jullie nou?”

Wat bleek, ze had haar tas al opgehaald in de sporthal en stond niet ver bij ons vandaan. Apetrots op haar prestatie rende ik naar haar toe. Ik doe het haar niet na: 21 km hardlopen, waarvan 9 km over het strand met windkracht 7 tegen.

Wel bekroop mij het gevoel dat ik die halve wandelmarathon weer eens mee zou willen lopen. Ach, wie weet, volgend jaar misschien.

Advertisements

2 thoughts on “De halve marathon van Egmond

  1. van A tot Z leef ik mee, om van de never ending verkoudheid maar te zwijgen… mooi beeldend en invoelend geschreven

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s