Zuster, help me dan toch!

verward

Ze loopt onrustig heen en weer en klampt mij aan: “Zuster, waar moet ik heen? Ik ben helemaal in de war. Hoe kom ik nu thuis?” Ik trek haar tegen me aan en zij slaat haar armen om mijn middel. Zo blijven we een paar minuten staan. Ze kalmeert en ik loop met haar naar de bank waar ze kan gaan zitten en een kop koffie krijgt. 

Terwijl ik verder ga met waar ik mee bezig was zie ik haar opstaan en de volgende zuster aanklampen met dezelfde vragen. Dit herhaalt zich eindeloos. Als ze weer op de bank gaat zitten besluit ik een poosje bij haar te gaan zitten. Paniekerig vraagt zij: “Moet ik hier dan de hele dag blijven zitten? Ik weet helemaal niet waar ik ben. Hoe kom ik nu weer thuis?”

Natuurlijk hoeft ze niet de hele dag op de bank te blijven zitten. Maar als ik dat zeg raakt ze nog paniekeriger. “Waar moet ik dan heen? Ik weet hier de weg toch niet?”

Ik wijs haar naar de twee gangen en stel voor dat zij daar wat gaat lopen. Even op onderzoek uit zodat ze hier de weg leert kennen. Ze kijkt me verontwaardigd aan en zegt: “Maar dat doe ik al zo vaak!”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s