Een dikke vette blunder

Wat zal ik doen? Nog even een beginnetje maken aan het schilderijtje van Winnie de Pooh of Bambi? Het werd al wat schemerig en de kans was groot dat het net niet mooi genoeg zou worden. Stom ook, ik had het om moeten draaien. Eerst schilderen en dan piano spelen. Zo gaat dat op mijn vrije dag. Ik wil van alles en deed ook van alles, maar achteraf bleek de volgorde niet handig. Uiteindelijk ging ik naar de bibliotheek, want mij boek had ik ook nog even uit gelezen.

Ik vroeg mijn lief of het droog zou blijven. Dom, want de vorige keer dat ik het hem vroeg was hij er stellig van overtuigd dat het niet zou gaan regenen. Na mijn tandartsbezoek stortregende het echter. Mijn lief besloot er deze keer  geen antwoord op te geven en gelijk had hij, want ik was vorige keer niet alleen heel nat, maar ook behoorlijk sacherijnig. Vandaag nam ik, voor de zekerheid, de paraplu mee. Beter mee verlegen dan om verlegen.

In de bibliotheek legde ik mijn paraplu op de grond om wat boeken te bekijken. Al snel had ik er twee te pakken en besloot nog even verderop te zoeken. Binnen tien minuten had ik drie boeken en het boek dat ‘heel Nederland leest’. Ik scande de boeken en liep de deur uit. Je raadt het al: “Waar was mijn paraplu?” Weer naar binnen en naar de plek waar ik ‘m neergelegd had. Geen plu! Een gangetje verder stond een man waar ik aan vroeg of hij een zwarte paraplu had zien liggen. Nee, dat had hij niet. Op naar de balie om te vragen of er een paraplu afgegeven was. Een bibliotheek medewerker hielp me met zoeken, maar mijn plu was nergens te bekennen. Normaal gesproken draai ik me dan om en ga teleurgesteld naar huis. Deze keer niet, want ik baalde en luidruchtig liet ik dat weten. Je weet wel, op zo’n manier dat iedereen het kon horen. Zo hier en daar keek ook men dan ook verstoord op van zijn krant.

Eenmaal buiten hoorde ik iemand roepen: “Mevrouw, mevrouw!” Ik draaide me op en zag de bibliotheek medewerker met mijn zwarte paraplu zwaaien. “Wat fijn, hij is dus toch gevonden”, riep ik enthousiast. “Ja, hij stond in een hoekje bij de uitleenbalie.” Met een vriendelijke glimlach bedankte ik de man terwijl ik op hetzelfde moment bedacht dat ik ‘m daar zelf had neergezet.

Advertisements

7 thoughts on “Een dikke vette blunder

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s