Vrijheid

vrijheid

Afgelopen zaterdag werd ik wakker en was ik blij dat ik mijn stem weer terug had. Ruim twee weken had ik lopen sukkelen. Hoestbuien waarbij ik het nodige ophoestte. Pijn in mijn keel, pijn in mijn hoofd en ik was echt zo gammel als wat. Eenmaal beneden zag ik de krant met het bericht van de terroristische aanslagen in Parijs. Het leek ineens totaal niet relevant dat ik mijn stem terug had. En toch was ik daar blij mee.

Later, die ochtend, opende ik facebook en zag alle reacties. Even twijfelde ik of ik mijn bericht wel zou schrijven. Was het wel passend om te laten weten dat ik ‘s avonds mee zou zingen met het concert waar we zo lang aan gewerkt hadden? Ik deed het toch en besloot me niet door de toestanden in de wereld van de wijs te laten brengen. Is dat struisvogelpolitiek?

Ik kan me nog herinneren dat de eerste berichten over IS in de krant stonden en hoe van slag ik er van raakte. Welke kant zou dit opgaan? Hoe dichtbij zou dit komen? Zouden de IS strijders vandaag of morgen hier door de straat komen en ons allemaal angst aanjagen? In wat voor wereld zouden mijn kleinkinderen opgroeien? Ik werd er down van, vroeg me af wat het nut nog was van alles wat ik graag doe.

Hoe lang duurt het nog voordat onze vrijheid verleden tijd is? Waarom zou ik nog tekenen, schrijven of piano spelen? Is dat zo belangrijk? Ja, het is voor mij belangrijk en daarom blijf ik deze dingen doen.

Na het krantenbericht van afgelopen zaterdag had ik die depressieve gevoelens niet. Misschien raak ik afgestompd door de vele berichtgevingen? Ik besloot er niet verder over na te denken en mezelf weer in de put te helpen. Er zijn momenten dat ik het liefst de krant meteen bij het oud papier gooi en niet naar het journaal wil kijken. En toch doe ik het eerste niet en het tweede wel.

Advertisements

8 thoughts on “Vrijheid

  1. Ons concert met het requiem van Mozart hebben we zaterdagavond opgedragen aan de slachtoffers in Parijs. Een uitverkochte kerk die in werkelijke doodse stilte het verschrikkelijke herdacht. Een gebeurtenis die een ongewilde extra dimensie aan de avond gaf en deze daardoor indrukwekkend maakte. Voor mij een bevestiging van de universele kracht die muziek heeft. Blijf schrijven. Blijf muziek maken. Het zijn onoverwinbare wapens.

  2. Helemaal met Peter eens. Er kan van alles kapot worden gemaakt, mensen kunnen worden gedood en zelfs onthoofd. Hoe verschrikkelijk, beestachtig en onvoorstelbaar wreed ook, de onoverwinbare wapens moeten nooit worden neergelegd. Als we zwichten voor het kwaad doen we onszelf en al onze medemensen onrecht aan. Ja, Wilma, als ik in de zuivere ogen van mijn kleindochters kijk vraag ik me ook af in wat voor een wereld zij zullen opgroeien. Konden we ze maar beschermen tegen het kwaad, maar dat kunnen we nu eenmaal niet. We kunnen ze alleen maar leren dat ze zichzelf moeten blijven en zichzelf ontwikkelen met alles wat ze aan goeds in zich hebben.

  3. Ik vind het fijn dat je dit blog geschreven hebt Wilma, want ik worstel vaak met hetzelfde. Ook sta ik achter de reactie van Peter en Gemma, en net zoals Margo vind ik het moeilijk, toch MOETEN we blijven geloven in onze vrijheid en ons ook gelukkig en blij durven voelen als dit ons te beurt valt. Raar idee eigenlijk hè, dat hier nu soms ook moed voor nodig is………

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s