Een onverwacht cadeautje

IMG_4847

Al twee weken loop ik te kwakkelen. Snotteren, hoesten, stem kwijt en pijn in mijn ‘hoestspieren’. Je weet wel, die in je bovenrug. Wanneer ik mijn neus snoot klonk het alsof de viezigheid uit mijn tenen moest komen. Nou, ik kan je vertellen dat het ook zo voelde. En evengoed gewoon aan het werk, gewoon mijn ding doen. Nou ja gewoon? Tegen mijn collega’s riep ik bij voorbaat al dat ik zo traag was als dikke stront. Ik ben alleen niet naar de koorrepetities geweest, want zingen kon ik echt niet.

In die tijd heb ik ook nog mijn verjaardag gevierd en mijn ouders te logeren gehad. Ieder jaar vind ik het weer een gedoe. Dat vieren van mijn verjaardag bedoel ik. Doe ik dat als de kinderen van mijn lief hier zijn of juist niet. Voor mij is dat iedere keer weer een dilemma. Misschien zou het voor die twee wel goed zijn, terwijl het voor mijn gevoel niet voegt. Moet ik dan tegen mijn gevoel in gaan? Dat heb ik lang genoeg gedaan. Niet speciaal met mijn verjaardag hoor, maar met veel andere dingen. Dan stelde ik mezelf weer eens op de laatste plaats. Iedereen ging voor, of het nu voegde of niet. Daar ben ik van terug gekomen. Voelt iets niet goed, dan doe ik het op een manier die wel goed voelt.

Afgelopen week kwam mijn lief met de mededeling dat zijn twee kinderen dit weekend niet zouden komen. Zij hadden een feestje elders. Dat betekende dus ineens een weekend voor ons samen. Zelfs toen liep ik te dubben of ik daar wel blij mee mocht zijn. Het is uiteindelijk voor mijn lief ook niet leuk als ik in jubelen uitbarst bij zo’n mededeling. Stom natuurlijk, want van mijn lief mag ik dat gewoon. Zo kreeg ik dus een onverwacht cadeautje. Een weekend samen, zonder allerlei gedoe. Heerlijk!

Zaterdag zijn we begonnen aan het fotoalbum van onze vakantie in Luxemburg en vandaag in de namiddag hebben we het afgemaakt. Een HEMA album en wat een werk was dat weer zeg. Maar het is zo leuk om de foto’s terug te zien en te bedenken wat we allemaal gedaan en gezien hebben. We beleefden die vakantie gewoon weer een beetje.

Zaterdagavond hebben we nog een orgelconcert bijgewoond. Ik kan echt genieten van de orgelklanken, zelfs al heb ik het orgel verruild voor de piano, maar gisteravond was ik er eigenlijk te moe voor. Ik zat dan ook af en toe met mijn ogen dicht tegen mijn lief aan te knikkebollen. Snurken deed ik niet, dus de mensen om me heen dachten vast dat ik met mijn ogen dicht zat te genieten.

IMG_4849 IMG_4845IMG_4844

Vandaag zijn we gaan fietsen. Mijn lief kwam het tochtje in De Telegraaf tegen: een rondje Kampen-Zwolle. Toen we vanmorgen vertrokken scheen hier het zonnetje al. Bij Kampen was het grijs, grijs en nog eens grijs. Heel even vroeg ik me af of dit weer goed voor mij was. Uiteindelijk snotter en hoest ik nog steeds. Nog vóór Zwolle brak de zon door en werd het heerlijk weer. In Zwolle hebben een restaurantje opgezocht en een heerlijk kopje koffie met gebak genomen. Daarna langs de andere kant van de IJssel weer terug naar Kampen gefietst. Onderweg hebben we op een bankje onze boterhammen opgegeten. Regelmatig klonk het “eet smakelijk” als er mensen voorbij fietsten.

Er zijn genoeg momenten dat ik het vervelend vind dat ik zo’n moeite met deze situatie heb. Dat ik iedere keer weer, als de kinderen van mijn lief hier het weekend zijn, voor mijn gevoel mijn huis een beetje kwijt ben. Mijn lief vindt dat ik niet moelijk moet doen over mijn gevoel. Sterker nog, ik mag dat zo voelen van hem. Ik maak er dus gewoon iedere keer maar weer het beste van en zorg er voor dat ik het zelf ook prettig heb in zo’n weekend.

Advertisements

3 thoughts on “Een onverwacht cadeautje

  1. Ik ben er ook nog steeds niet door Wilma, voorzichtig maar hoor, anders heb je misschien een lange nasleep. Maar wel heerlijk, dat jullie goed weer hebben gehad (uiteindelijk) bij het fietsen. Dat doet dan ook wel weer goed zo te lezen 🙂

    1. Ooit heb ik eens een hele lange nasleep gehad na een verkoudheid. Mijn bijholten waren ontstoken en uiteindelijk moest de hele handel operatief schoongemaakt worden. Dat is nu zo’n 25 jaar geleden. Altijd als ik verkouden word ben ik bang dat het weer dezelfde kant opgaat. Het zit altijd erg vast en duurt daardoor erg lang voordat het weer echt helemaal over is.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s