Monthly Archives: November 2015

Richting aangeven

Hij was druk in gesprek met iemand die ik niet zag.

Toen hij uitgepraat was kwam hij in zijn trippelstoel de kamer uit en zei: “Ik doe altijd op tijd mijn richtingaanwijzer aan.” Ik stak mijn duim op. Hij lachte smakelijk en zei vervolgens: “Ook als ik niet die kant op ga.”

Advertisements

Een dikke vette blunder

Wat zal ik doen? Nog even een beginnetje maken aan het schilderijtje van Winnie de Pooh of Bambi? Het werd al wat schemerig en de kans was groot dat het net niet mooi genoeg zou worden. Stom ook, ik had het om moeten draaien. Eerst schilderen en dan piano spelen. Zo gaat dat op mijn vrije dag. Ik wil van alles en deed ook van alles, maar achteraf bleek de volgorde niet handig. Uiteindelijk ging ik naar de bibliotheek, want mij boek had ik ook nog even uit gelezen.

Ik vroeg mijn lief of het droog zou blijven. Dom, want de vorige keer dat ik het hem vroeg was hij er stellig van overtuigd dat het niet zou gaan regenen. Na mijn tandartsbezoek stortregende het echter. Mijn lief besloot er deze keer  geen antwoord op te geven en gelijk had hij, want ik was vorige keer niet alleen heel nat, maar ook behoorlijk sacherijnig. Vandaag nam ik, voor de zekerheid, de paraplu mee. Beter mee verlegen dan om verlegen.

In de bibliotheek legde ik mijn paraplu op de grond om wat boeken te bekijken. Al snel had ik er twee te pakken en besloot nog even verderop te zoeken. Binnen tien minuten had ik drie boeken en het boek dat ‘heel Nederland leest’. Ik scande de boeken en liep de deur uit. Je raadt het al: “Waar was mijn paraplu?” Weer naar binnen en naar de plek waar ik ‘m neergelegd had. Geen plu! Een gangetje verder stond een man waar ik aan vroeg of hij een zwarte paraplu had zien liggen. Nee, dat had hij niet. Op naar de balie om te vragen of er een paraplu afgegeven was. Een bibliotheek medewerker hielp me met zoeken, maar mijn plu was nergens te bekennen. Normaal gesproken draai ik me dan om en ga teleurgesteld naar huis. Deze keer niet, want ik baalde en luidruchtig liet ik dat weten. Je weet wel, op zo’n manier dat iedereen het kon horen. Zo hier en daar keek ook men dan ook verstoord op van zijn krant.

Eenmaal buiten hoorde ik iemand roepen: “Mevrouw, mevrouw!” Ik draaide me op en zag de bibliotheek medewerker met mijn zwarte paraplu zwaaien. “Wat fijn, hij is dus toch gevonden”, riep ik enthousiast. “Ja, hij stond in een hoekje bij de uitleenbalie.” Met een vriendelijke glimlach bedankte ik de man terwijl ik op hetzelfde moment bedacht dat ik ‘m daar zelf had neergezet.

Vrijheid

vrijheid

Afgelopen zaterdag werd ik wakker en was ik blij dat ik mijn stem weer terug had. Ruim twee weken had ik lopen sukkelen. Hoestbuien waarbij ik het nodige ophoestte. Pijn in mijn keel, pijn in mijn hoofd en ik was echt zo gammel als wat. Eenmaal beneden zag ik de krant met het bericht van de terroristische aanslagen in Parijs. Het leek ineens totaal niet relevant dat ik mijn stem terug had. En toch was ik daar blij mee.

Later, die ochtend, opende ik facebook en zag alle reacties. Even twijfelde ik of ik mijn bericht wel zou schrijven. Was het wel passend om te laten weten dat ik ‘s avonds mee zou zingen met het concert waar we zo lang aan gewerkt hadden? Ik deed het toch en besloot me niet door de toestanden in de wereld van de wijs te laten brengen. Is dat struisvogelpolitiek?

Ik kan me nog herinneren dat de eerste berichten over IS in de krant stonden en hoe van slag ik er van raakte. Welke kant zou dit opgaan? Hoe dichtbij zou dit komen? Zouden de IS strijders vandaag of morgen hier door de straat komen en ons allemaal angst aanjagen? In wat voor wereld zouden mijn kleinkinderen opgroeien? Ik werd er down van, vroeg me af wat het nut nog was van alles wat ik graag doe.

Hoe lang duurt het nog voordat onze vrijheid verleden tijd is? Waarom zou ik nog tekenen, schrijven of piano spelen? Is dat zo belangrijk? Ja, het is voor mij belangrijk en daarom blijf ik deze dingen doen.

Na het krantenbericht van afgelopen zaterdag had ik die depressieve gevoelens niet. Misschien raak ik afgestompd door de vele berichtgevingen? Ik besloot er niet verder over na te denken en mezelf weer in de put te helpen. Er zijn momenten dat ik het liefst de krant meteen bij het oud papier gooi en niet naar het journaal wil kijken. En toch doe ik het eerste niet en het tweede wel.

Regeren is vooruitzien

regeren is vooruitzien

Jullie weten zo langzamerhand wel dat ik in de ouderenzorg werk. Daar moet je alles ver vooruit plannen. Daar ontkom je niet aan. Dat betekent dat ik vlak na de zomervakantie moet opgeven of ik met Kerst òf met Oud&Nieuw wil werken. Belachelijk, want geen mens is dan al met die feestdagen bezig. Wij wel, maar dat is nog niet alles. Voor eind oktober moeten wij aangeven wanneer we in het voorjaar vakantie op willen nemen. Vervolgens moet eind november onze zomervakantie-aanvraag gedaan zijn. Hier moest mijn lief wel even aan wennen. 

Ziek worden is een drama. Dan moet er vervanging geregeld worden. Wij melden ons dus ook niet meer ziek, maar vragen verzuimverlof aan. Als we echt ziek zijn krijggen we dat wel hoor, maar er wordt toch altijd gevraagd of er nog dingen zijn die we nog wel kunnen. Dit om te voorkomen dat we uit de running raken. Tja, op die manier hobbelen we dus maar door, net zo lang tot de boel in elkaar stort.

Zomaar spontaan een vrije dag nemen is eigenlijk altijd een probleem. Dan moeten we met elkaar van dienst proberen te ruilen. Een vrije dag moeten wij twee maanden van te voren op het aanvraagrooster invullen. Bij calamiteiten is er altijd wel een mouw aan te passen. Uiteindelijk kan ik niet twee maanden van te voren overzien of en wie er mogelijk overlijdt waardoor ik naar een begrafenis zou moeten.

Maar goed, om even terug te komen op die begrafenis. Mijn lief en ik hadden het er over wat wij dan zelf zouden willen. Willen wij begraven worden, of laten we ons cremeren? Ik hou die tweede optie altijd open voor het geval het die dag regent. Dan zitten mijn nabestaanden in ieder geval droog. Zo’n begrafenis is toch al triest, als het dan ook nog regent wordt het nog triester. En dan…. wat willen wij met onze as? Zelf ben ik een voorstander van uitstrooien. Ik hang erg aan mijn vrijheid en ruimte, dus een urn is niets voor mij. Volgens mij wordt mijn as daar claustrofobisch van. Mijn lief wil echter wel graag op de vensterbank, in een urn uiteraard. Beetje duur, vond ik. Mijn voorstel vond hij echter geweldig: “Jouw as kan mooi in zo’n kruik van Beerenburg”.

Een onverwacht cadeautje

IMG_4847

Al twee weken loop ik te kwakkelen. Snotteren, hoesten, stem kwijt en pijn in mijn ‘hoestspieren’. Je weet wel, die in je bovenrug. Wanneer ik mijn neus snoot klonk het alsof de viezigheid uit mijn tenen moest komen. Nou, ik kan je vertellen dat het ook zo voelde. En evengoed gewoon aan het werk, gewoon mijn ding doen. Nou ja gewoon? Tegen mijn collega’s riep ik bij voorbaat al dat ik zo traag was als dikke stront. Ik ben alleen niet naar de koorrepetities geweest, want zingen kon ik echt niet.

In die tijd heb ik ook nog mijn verjaardag gevierd en mijn ouders te logeren gehad. Ieder jaar vind ik het weer een gedoe. Dat vieren van mijn verjaardag bedoel ik. Doe ik dat als de kinderen van mijn lief hier zijn of juist niet. Voor mij is dat iedere keer weer een dilemma. Misschien zou het voor die twee wel goed zijn, terwijl het voor mijn gevoel niet voegt. Moet ik dan tegen mijn gevoel in gaan? Dat heb ik lang genoeg gedaan. Niet speciaal met mijn verjaardag hoor, maar met veel andere dingen. Dan stelde ik mezelf weer eens op de laatste plaats. Iedereen ging voor, of het nu voegde of niet. Daar ben ik van terug gekomen. Voelt iets niet goed, dan doe ik het op een manier die wel goed voelt.

Afgelopen week kwam mijn lief met de mededeling dat zijn twee kinderen dit weekend niet zouden komen. Zij hadden een feestje elders. Dat betekende dus ineens een weekend voor ons samen. Zelfs toen liep ik te dubben of ik daar wel blij mee mocht zijn. Het is uiteindelijk voor mijn lief ook niet leuk als ik in jubelen uitbarst bij zo’n mededeling. Stom natuurlijk, want van mijn lief mag ik dat gewoon. Zo kreeg ik dus een onverwacht cadeautje. Een weekend samen, zonder allerlei gedoe. Heerlijk!

Zaterdag zijn we begonnen aan het fotoalbum van onze vakantie in Luxemburg en vandaag in de namiddag hebben we het afgemaakt. Een HEMA album en wat een werk was dat weer zeg. Maar het is zo leuk om de foto’s terug te zien en te bedenken wat we allemaal gedaan en gezien hebben. We beleefden die vakantie gewoon weer een beetje.

Zaterdagavond hebben we nog een orgelconcert bijgewoond. Ik kan echt genieten van de orgelklanken, zelfs al heb ik het orgel verruild voor de piano, maar gisteravond was ik er eigenlijk te moe voor. Ik zat dan ook af en toe met mijn ogen dicht tegen mijn lief aan te knikkebollen. Snurken deed ik niet, dus de mensen om me heen dachten vast dat ik met mijn ogen dicht zat te genieten.

IMG_4849 IMG_4845IMG_4844

Vandaag zijn we gaan fietsen. Mijn lief kwam het tochtje in De Telegraaf tegen: een rondje Kampen-Zwolle. Toen we vanmorgen vertrokken scheen hier het zonnetje al. Bij Kampen was het grijs, grijs en nog eens grijs. Heel even vroeg ik me af of dit weer goed voor mij was. Uiteindelijk snotter en hoest ik nog steeds. Nog vóór Zwolle brak de zon door en werd het heerlijk weer. In Zwolle hebben een restaurantje opgezocht en een heerlijk kopje koffie met gebak genomen. Daarna langs de andere kant van de IJssel weer terug naar Kampen gefietst. Onderweg hebben we op een bankje onze boterhammen opgegeten. Regelmatig klonk het “eet smakelijk” als er mensen voorbij fietsten.

Er zijn genoeg momenten dat ik het vervelend vind dat ik zo’n moeite met deze situatie heb. Dat ik iedere keer weer, als de kinderen van mijn lief hier het weekend zijn, voor mijn gevoel mijn huis een beetje kwijt ben. Mijn lief vindt dat ik niet moelijk moet doen over mijn gevoel. Sterker nog, ik mag dat zo voelen van hem. Ik maak er dus gewoon iedere keer maar weer het beste van en zorg er voor dat ik het zelf ook prettig heb in zo’n weekend.