De weg kwijt

dubben is zinloos omdat je de taal van je onderbuik uitvoert met je hoofd

“Heeft u al gegeten?”
Altijd maar die vragen: “Heeft u al gegeten? Wilt u een kopje koffie? Moet u naar het toilet?” Gek wordt hij er van. Ze zien toch wel dat hij woest is omdat niemand zijn werk hier naar behoren doet. Ze lapzwansen maar een beetje. “Weet u wat ik zou willen? Een ijzeren staaf, dan zou ik er eens flink op los slaan.”

Moet je nou horen wat ze zegt. Hij mag zijn personeel dus niet slaan, terwijl ze werkelijk alleen maar lanterfanten. En nu wil ze hem ook nog mee naar zijn kamer nemen. Dat pikt hij niet en terwijl zij de rolstoel duwt houdt hij zich vast aan de leuning die langs de muur is gemonteerd. Ook dat mag hij niet, want volgens haar komen ze dan niet ver.

“Vertel eens, waarom bent u eigenlijk zo ontzettend boos?”

Wat een vraag, ze ziet toch zelf ook wel dat het hier een zootje is. En wat doet ze nu weer? Moet je zien, ze pakt een stoel en gaat er gewoon bij zitten. Gek wordt hij er van. Wacht even, zij lijkt ook wel boos. Of nee, boos is niet het juiste woord. Ze kijkt een beetje strengt. Misschien moet hij toch even luisteren.

“Weet u, zelfs al loopt iedereen hier te lanterfanten, dan nog mag u er niet met een ijzeren staaf op los slaan. De slavernij is al een poos afgeschaft hoor. Bovendien is het niet uw personeel. U bent in een verpleeghuis en woont hier. Wij doen allemaal ons werk en op dit moment is dat er voor zorgen dat iedereen zijn eten krijgt. Dat ziet er in uw ogen misschien uit als lanterfanten of lapzwansen, maar dat is het niet.”

Hij luistert en als hij niet reageert herhaalt ze haar verhaal nog een keer en vraagt uiteindelijk of hij een boterham wil. Maar hij weet het nu allemaal niet meer en geeft geen antwoord.

“Ik laat u even alleen en kom over een minuut of tien terug.”

Na tien minuten is ze er weer. Hij zit er verslagen bij en als zij vraagt of hij een boterham wil zegt hij: “Ik moet het dus allemaal anders aanpakken? Het was helemaal verkeerd van mij. Ik had meteen naar u moeten luisteren”

“Ja, u was even in een andere wereld. Die waar u het vroeger voor het zeggen had. Dat is lastig hè?”

Hij knikt, zet zijn bril af en veegt een traan weg.

“Kan ik iets doen waardoor u zich wat beter voelt?”, vraagt ze hem. Hij schudt zijn hoofd, hij weet het niet. “Helpt het als ik flink op u mopper?” Hij knikt en dan noemt ze hem een grote sufferd, maar pakt tegelijkertijd zijn hand vast. Een poosje blijven ze zo zitten.

“Kom, ik neem u mee naar de huiskamer, dan krijgt u daar een boterham en een kop koffie.”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s