Spijt, heimwee?

IMG_4792

Vandaag deed ik mee aan een wandeltocht door Zaanstad. Je weet wel, zo’n  georganiseerde tocht, waarbij je individueel mee loopt. Mijn aanvankelijke plan was om in Apeldoorn te gaan wandelen. Niet gedaan nee, ondanks dat de omgeving daar ontzettend mooi is. Ik wilde mijn jongste dochter even zien en daardoor viel de keus op Zaanstad. Hiermee werd het tegelijkertijd een wandeling door mijn verleden. Heel wat herinneringen kwamen er boven en van sommige werd ik best wat emotioneel.

Spijt dat ik mijn hart heb gevolgd en bij mijn lief ben gaan wonen heb ik niet. Heimwee heb ik soms wel, maar dat verdwijnt ook altijd weer. Mijn lief wil ik niet meer kwijt, ondanks dat bijkomende zaken mij echt wel tegen zijn gevallen. Zaken waar ik aanvankelijk misschien wat te makkelijk over dacht. Het hebben van twee jonge stiefkinderen bijvoorbeeld, maar ook de afstand die ik regelmatig overbrug om mijn kinderen en mijn ouders te bezoeken.

De wandeltocht startte in verpleeghuis Oostergouw. Meteen al de eerste plek waar herinneringen naar boven kwamen. Een jaar of veertig geleden was mijn oma hier opgenomen om te revalideren na een heupoperatie, geloof ik. Het gebouw zelf herkende ik niet, maar de naam wel. Het zal in de loop van de tijd wel gemoderniseerd zijn.

Hiervandaan wandelde ik richting de Oostzij en kwam langs de Bonifatius Parochie waar ik toch zeker een jaar of 10 kerkorgelles heb gehad. De ene week ging ik met de trein vanwege de les, de andere week om op het orgel te studeren. Om in de kerk te komen moest ik door de pastorie, maakte vaak een praatje met mijnheer pastoor en soms, als het erg koud was, kreeg ik na het studeren wel eens een kopje koffie. Met toch de nodige weemoed bekeek ik de kerk voordat ik weer doorliep.

IMG_4794

Ik vervolgde mijn weg en liep over de Gedempte Gracht, die inderdaad ooit gedempt is geweest. De gracht is er weer terug en ik bedacht hoe vaak ik hier gelopen moest hebben. Met de trein naar Zaandam en dan over de Gedempte Gracht naar orgelles. Maar ook heel vroeger, toen ik nog een kind was, liep ik hier met mijn moeder. Dan gingen we naar mijn oma. Een heel eind lopen vond ik dat toen, terwijl je er in tien minuten wel doorheen bent.

IMG_4795

Vervolgens moest ik het station door. Van buiten onherkenbaar, want het is in oude stijl gerestaureerd. Het is prachtig geworden. Binnen was het nog zoals ik me herinner. Hier kwamen nog andere herinneringen naar boven drijven, want wekelijks ging ik met de trein naar school. Een jaar of 44 zal ik zijn geweest toen ik de opleiding voor Verzorgende IG ging doen en daarna nog de opleiding voor verpleegkundige er achteraan. Ik gooide het roer om en heb dat daarna nog vaker gedaan. En warempel, de tocht ging langs die school. Toen ik daar liep bedacht ik dat mijn zoon ook op deze school heeft gezeten. Dus voor introductiedagen, voorlichtingsavonden en het diplomeren van hem, kwam ik er al ver voordat ik hier zelf naar school ging.

IMG_4796 IMG_4798

Het is goed dat ik daarna door een gebied kwam wat ik nog niet kende. Overspoeld worden door herinneringen bleek toch wel een aanslag te zijn op mijn emoties. Door een stukje natuur gelopen en aangezien mijn richtinggevoel mij wel eens in de steek laat, had ik geen idee waar ik liep. Tot ik de watertoren in de verte zag. Daar rij ik nog steeds regelmatig langs als ik naar Beverwijk ga. Door Assendelft ga ik dan altijd, dat is echt zo’n route die ik ook mijn hele leven al ken. Als jong meisje fietste ik daar wel eens met mijn moeder. Dan gingen we van Beverwijk naar Zaandam, naar oma. Toen mijn oudste dochter op schoolkamp ging, ging ik mee omdat ik klassenmoeder was. Naar Wijk aan Zee, en ook toen we fietsten we via Assendelft.

IMG_4802

Daarna een hele poos waar ik echt nog nooit geweest was, tot ik uiteindelijk bij een station het bordje Koog Bloemwijk tegenkwam. Ik zag mezelf zo weer zitten, dat kleine meisje met haar moeder in de trein naar Zaandam, op weg naar oma. Elk station werd omgeroepen en volgens mij kwam voor Koog Bloemwijk het station Krrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrommenie-Assendelt. Nee, die rrrrrrrrrr is geen tikfout. Zo werd het omgeroepen en ik deed dat altijd vrolijk na. Mijn broer is jonger dan ik en was er vast ook bij, maar het gekke is dat ik me dat dan weer niet herinner. Mijn moeder kennende zal ze hem echt niet alleen thuis gelaten hebben.

IMG_4804

Bij het station ging de tocht door een fietstunneltje en ik kwam uit op de Parallelweg. Hier moest ik rechtsaf en meteen bedacht ik dat, als ik linksaf zou gaan ik bij mijn oom en tante uit zou komen. Als ik niet met mijn jongste dochter had afgesproken had was ik daar vast even heen gegaan. Nu liep ik door en kwam na een flinke poos terecht op de Westzij. Daar ben ik wat geweest als kind, want in een hele smalle zijstraat, de Reigerstraat, woonde mijn oma in een Zaans houten huisje. Mijn oma had altijd sterretjes in de kerstboom hangen die ze met kerst gewoon aanstak. Kon geen kwaad volgens haar, want dat was koud vuur. Tja………., een beetje gevaarlijk, maar als kind vond ik het wel altijd heel leuk.

IMG_4806

Nog een klein stukje en ik was weer terug in verpleeghuis Oostergouw. Snel in de auto gestapt en naar mijn dochter gereden. Met haar heb ik op de Koemarkt in Purmerend, op een terrasje gezeten. En ook daar begon al pratend een reis door het verleden.

Er zijn momenten dat ik graag weer terug zou willen, maar dan wel met mijn lief. Aan de andere kant weet ik best dat ik dan niet zomaar weer in mijn oude leven kan stappen. Sterker nog, dan moet ik daar weer opnieuw beginnen. En dat, terwijl ik nu net hier mijn ‘dingen’ heb. Mijn werk, het koor waarin ik zing en in de muziekcommissie ga bij het wisselen van dirigent, pianolessen, mijn eigen praktijk die helaas nog niet naar wens loopt.

Het overkomt me tegenwoordig niet meer dat ik denk dat ik een bekende uit Purmerend in Emmeloord zie lopen. Sterker nog, de laatste keer dat ik in Purmerend liep was andersom. Ik dacht toch echt een bekende uit Emmeloord te zien. Ik kwam die keer overigens ook voor het eerst bekenden van vroeger tegen. Mijn pianodocente, die meer was dan dat, want het was tegelijk een soort vriendin geworden. Doordat ik die dag de Koepelkerk in liep kwam ik ook de organist tegen. En later in de Lutherse Kerk zat ook een organist te spelen die ik van vroeger kende. Met beiden heb ik even een praatje gemaakt. Die van de Koepelkerk keek wel wat meewarig toen ik vertelde dat ik geen orgel meer speelde maar piano. “Je moet ook wel kennis hebben van zo’n groot instrument, anders kan je er niet op spelen”, zei hij. Ik heb maar niet gezegd dat mijn laatste orgelleraar tegen mij zei dat veel organisten mislukte pianisten zijn. Daar ben ik dan weer net te netjes voor. Soms wel een beetje jammer eigenlijk.

Advertisements

6 thoughts on “Spijt, heimwee?

  1. Als geboren en getogen Zaankanter is dit natuurlijk een prachtig stuk om te lezen. Herken alle stekjes die je noemt. Ik woonde in de Westzijde tegenover de Stationsstraat. Ben in juni terug geweest en op mijn fiets overal rond gereden. Ga in december weer maar dan zo veel mogelijk oude contacten bezoeken.

  2. Graag gelezen Wilma, en veel zinnen uit de verschillenden alinea’s zouden de mijne kunnen zijn. Zo herkenbaar, dat gevoel van thuiskomen in het verleden en dan toch ook weer thuiskomen in het hedendaagse nu….

  3. We zouden met alle Zaanweggers een soort heimwee huis in het Zaantje moeten kopen, jammer dat er geen fatsoenlijke camping bij de Zaanse Schans is

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s