Muziekles of therapie

muziekles of therapie 1

Sinds kort heb ik een andere pianodocent. Na een paar lessen heeft hij al door dat ik me niet prettig voel bij forte spelen. Voor de niet-muziekkenners, dit is luid/sterk/hard spelen. Zijn indruk klopt als een bus. Ik voel me er inderdaad vaak niet prettig bij. Mijn vorige pianodocente was blij dat ze een leerling kreeg die ook zacht op de vleugel kon spelen, dat hoef ik dus niet meer te leren.

Ben ik bang dat ik overlast veroorzaak? Misschien speelt het mee. Aan de andere kant denk ik niet dat dit de oorzaak is. In de periode dat ik in een vrijstaande woning woonde speelde ik meestal ook niet hard. Het lijkt overigens heel wat, die vrijstaande woning. Laat ik je uit de droom helpen. Het was een vrijstaande bovenwoning, boven een slagerij.
Ook in de periode dat ik kerkorgelles had ging mijn voorkeur uit naar de zachtere, warmere registers. Zodra er een trompet of iets dergelijks bijgetrokken moest worden voelde het voor mij niet fijn meer. Hoe minder registers ik gebruikte, hoe prettiger ik me voelde.

Waar komt dat vandaan? Het is toch van de zotte dat ik blogschrijfster ben, goed kan tekenen en pianospelen, in een koor zing en dit vervolgens het liefst zou verstoppen. Hoe tegenstrijdig is het dat ik aan de ene kant wil laten zien en horen wat ik kan terwijl ik aan de andere kant liever niet te veel opval? Is dat het resultaat van hoe ik ben opgevoed? Zit het in mijn genen? Is het onzekerheid of ben ik gewoon bescheiden?

Aan de manier van spelen is af te leiden wat voor persoonlijkheid ik ben. Tja, daar kan ik wel iets mee, maar het zet me ook aan het nadenken. Ik weet wel dat mijn lief aan mijn spel kan horen wanneer ik boos of gefrustreerd ben. Dan hamer ik op de toetsen en leef ik mijn frustratie op de piano uit. Daar zoek ik dan ook wel muziek bij waar dat bij kan. Met iets zoets of romantisch lukt dat niet. Zou het ook te horen zijn als ik verdrietig ben of juist heel blij? Dat heb ik mijn lief nooit gevraagd en hij heeft er ook nooit iets over gezegd.

Stel dat het bescheidenheid is, misschien is die helemaal niet terecht. Dat is lastig, want ik heb altijd geleerd dat dit de mens siert. Al te veel of valse bescheidenheid is natuurlijk helemaal niet goed. Als ik daar last van heb wordt het tijd dat ik dat overboord gooi.

Wat gebeurt er als ik me, door op een andere manier met die muziek om te gaan, prettiger ga voelen bij forte spelen? Gooi ik die onterechte of valse bescheidenheid dan van me af? Krijg ik er meer zelfvertrouwen door? Word ik zelfs een totaal ander mens?

Weet je wat ik doe? Ik ga gewoon lekker piano spelen en probeer de aanwijzingen toe te passen. Dan zie ik wel of ik daardoor verander en misschien gaat dat zo geleidelijk dat ik het niet eens in de gaten heb. En als ik me dan uiteindelijk heel erg prettig voel bij dat forte ben ik misschien wel verandert in een bitch. Maar dan wel in een bitch die goed piano kan spelen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s