Conditie? Ik? Nou, echt niet!

uitgeput

Hijgend als een postpaard en zwetend als een otter kwam ik bij de ruïne aan. “Is dit omdat we ouder worden of hebben wij gewoon weinig conditie” Zouden we naar de sportschool moeten?” vroeg ik mijn lief. Hij vond van niet, want we doen genoeg. We wandelen en fietsen regelmatig een flinke afstand. En in mijn eentje draai ik mijn hand niet om voor een wandeltocht van twintig kilometer. Dit geklim en geklauter is gewoon geen dagelijkse kost.

We waren vanaf de camping naar beneden gelopen om die ontzettende leuke ouderwetse telefoon te kopen die we in een winkeltje hadden gezien. Even na twaalven stonden we voor een gesloten deur. Tussen twaalf en twee uur gesloten. We wijzigden onze plannen en gingen lopend naar de ruïne waar we een flink eind voor moesten klimmen. Daar kwam ik dus hijgend als een postpaard etc, aan. Onderweg bedacht ik nog dat ik thuis misschien zou moeten gaan hardlopen, ik had alleen geen idee wanneer. Tussen de bedrijven door? Hardlopen en pianospelen gaan niet samen, maar hardlopen en tekenen of schrijven ook niet. Wandelend ontstaan er wel vanzelf verhalen in mijn hoofd, maar of dat hardlopend ook zo werkt weet ik niet.

Ik zou natuurlijk wel hardlopend naar pianoles kunnen gaan. Hmmm…………geen goed plan, dan kom ik daar buiten adem aan en moet ik eerst een uur bijkomen. En stel dat ik verdwaal, net als laatst met de auto. Weet je wat, laat maar.

ruine La Rochette

De ruïne bleek de moeite waard. Het heeft wel iets, al die brokstukken van een ver verleden. Denk je eens in hoe men dat eeuwen geleden gebouwd heeft. Degene die aan de bouw begon heeft misschien het resultaat nooit kunnen zien. Ik zie mezelf al, eeuwen geleden als slotvrouwe wonend in het kasteel. Met mijn borduurwerk voor het raam, mijn gezelschapsdame altijd vlak in de buurt voor het geval ik een eindje wil wandelen. Dan gaat zij mee, want alleen mag ik dat vast niet. Bovendien moet iemand mijn rok uit het modderpad houden, anders word ik vies. En stel dat ik val, dan helpt zij mij in bad, borstelt daarna mijn haar en maakt er een kunstwerk van op mijn hoofd. Ik hoef me gelukkig niet druk te maken over mijn conditie. Dat is in die tijd voor een vrouw niet belangrijk. Zou mijn eigenwijze ‘selluf doen’ gehalte hier tegen bestand zijn geweest?

werk flick

Hierover nadenkend komen we bij het enige stuk ruïne wat nog intact is. Vol verwachting nemen we de steile trap naar boven. Wat krijgen we daar te zien? Geweven wandtapijten, stoelen met geborduurde zittingen en houtsnijwerk in de rugleuning? Ha ha, nee hoor, er blijkt een expositie te zijn met werken van Roby Flick. Nog nooit van gehoord. Vol verbazing bekijk ik zijn schilderijen. Soms met foto’s midden in het schilderij geplakt. Het is niet mijn stijl en ik zie maar twee of drie mooie werken. Eigenwijs bedenk ik dat ik mijn tekenwerk mooier vind, maar dat hangt hier niet. Nergens overigens. Dat krijg je als je geen naam van betekenis hebt.

We dalen weer af naar het dorp en klimmen weer omhoog naar de camping. Hijgend als een postpaard en zwetend als een  otter komen we boven. Zweten otters eigenlijk?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s