Een vluchteling in huis

vluchteling in huis

Nee nee, niet schrikken. Wij hebben geen vluchteling in huis genomen. Ik geloof niet dat ik daarvoor in de wieg gelegd ben.

Nog maar een paar maanden geleden zei ik tegen mijn lief: “Wedden dat er straks een situatie ontstaat dat je, als je een kamer over hebt, verplicht gesteld wordt om een vluchteling in huis te nemen.” Het leek te zot voor woorden en de overheid heeft het dan ook nog niemand verplicht. Maar sinds de foto van dat verdronken jongetje van drie hoor je die geluiden wel. Volgens mij weten mensen echt niet waar ze aan beginnen.

Stel dat wij een vluchteling in huis zouden nemen, dan ken ik mezelf goed genoeg om te weten dat ik daar aan alle kanten rekening mee ga houden. Dat breekt me na verloop van tijd op en vervolgens word ik bot en onaardig. Heeft iemand daar iets aan? Volgens mij niet.

Ik hoef alleen maar aan de tijd te denken dat de kinderen van mijn lief nog bij ons woonden. Als ik een dagje naar mijn eigen kinderen wilde, in Noord-Holland dan vroeg ik me al af of dat wel goed was voor die twee. Doordat ik een dag weg was, moesten zij namelijk een dag meer naar de gastouder. Achteraf denk ik dat ik me daar veel te druk om maakte. Want wat krijg je vervolgens? Juist ja, last van schuldgevoelens. Werd ik daar vrolijker en gezellig door? Welnee, ik voelde me aan alle kanten tekort schieten. Tegenover de kinderen van mijn lief en ook tegenover die van mij, zelfs al zijn die volwassen en hebben ze zelf kinderen.

Met een vluchteling wordt het van hetzelfde laken een pak. Buiten dat moet ik er niet aan denken dat er een vreemde in mijn huis rondloopt terwijl mijn lief en ik aan het werk zijn.

Erger nog, wie garandeert mij dat die vluchteling niet een geradicaliseerde moslim is? Als ik daar dan rekening mee ga houden loop ik binnen de kortste keren met een hoofddoek om hem niet voor het hoofd te stoten. Of erger nog, ik trek een burka aan. Dan kan ik volgende zomer niet eens meer in een korte broek lopen, want geloof maar niet dat hij dan al woonruimte heeft. Hij zit toch goed bij ons?

Ben ik nu erg egoïstisch? Ik denk het niet. Als ik me niet tegen mezelf bescherm, wie doet het dan wel? Ja, mijn lief wel natuurlijk, maar die vluchteling waarschijnlijk niet.

Advertisements

One thought on “Een vluchteling in huis

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s