Mijn kampeervakantie – Herinneringen

22 juli 2015

IMG_4398 - kopie (2)

Het was fijn, gister met mijn dochter en kleinkinderen. Vandaag ben ik weer op mezelf aangewezen en dat vind ik ook niet erg. Het is fijn om je dag te kunnen bepalen door wat er in je op komt. Ik bekijk mijn pasteltekening, die van het strand, die ik de avond er voor heb afgemaakt. Best mooi, al zeg ik het zelf.

19-7-2015 (8)

Na mijn ontbijt, boterhammen met gebakken ei, lees ik nog wat voor de tent. Ik begin zelfs nog aan een nieuwe tekening, maar ruim de boel al gauw op. Ik ga naar De Cocksdorp om vanaf de vuurtoren die wandeling naar het dorp zelf te gaan maken. Bij de vogelbroedplek loop ik de duinen in. Tot aan Kaap Noord kom ik slechts twee wandelaars tegen. Verder ben ik echt gewoon helemaal alleen. Ik sla een pad in langs een weiland, het hoort ook bij het Texelpad. Tot een strandje kom ik helemaal niemand tegen. Bij de picknicktafel eet ik mijn broodje op, daarna loop ik weer verder. Het is een heerlijke wandeling en als ik De Cocksdorp binnenloop ga ik eerst De Waddenkerk in. Het is maar een klein kerkje en al gauw loop ik weer door. Bij de Plus haal ik wat pruimen en een halve liter karnemelk. Op een bankje eet ik de pruimen op en drink wat. De rest bewaar ik wel voor later.

22-7-2015 (11)

Ik besluit om via bungalowpark De Sluftervallei naar de vuurtoren te lopen. Het is een voor mij heel bekende weg, want zo’n 13 jaar geleden kampeerde ik daar. Als ik het park nader voel ik dat ik hoge nood heb. Weet je wat, ik ga daar gewoon naar het sanitairgebouw, bedenk ik. Het park is veranderd. Vroeger, och wat word ik oud, was er een hele grote camping. Waar toen de veldjes waren staan nu grote landhuizen. Door de ramen zie ik luxe meubilair en zelfs een zonnebank. Grote, dure auto’s staan er geparkeerd. Ik begin me af te vragen of de camping nog wel bestaat. Dat moet haaast wel, want ik volg de bordjes ‘campingplaatsen’. Hè,hè, eindelijk zie ik het dak van het sanitairgebouw en ik vlieg er naar binnen. Net op tijd! Hebben jullie dat ook? Op het moment dat je heel nodig moet en dan eindelijk bij een toilet bent, je het niet meer op kan houden. Ik verbaas me er iedere keer weer over.

Het enige stukje camping wat er nog is, is het deel met wat toen de natuurplekken heette. Tenten staan in duinpannen en aan de rand staat, net als vroeger, bij de meeste campingplaatsen een picknicktafel. Ik weet nog precies waar onze tent toen stond. Het aanvankelijke plan was toen, dat ik alleen met mijn jongste dochter ging kamperen. Maar ja, ik had een nieuw liefde ontmoet en hij ging mee. Was dat slim? Op dat moment wel, denk ik. Achteraf vraag ik me af of ik niet beter gewoon alleen met mijn dochter had kunnen gaan. Dan had ik zo’n zelfde beslissing genomen als nu. Maar ja, nu is dertien jaar later en dit besluit kwam ook pas na drie gezamenlijke vakanties met mijn lief en zijn kinderen. Ik besluit geen aandacht meer te besteden aan al deze herinneringen. Veranderen kan ik het toch niet meer.

22-7-2015 (13)

Via een duinpad loop ik naar het fietspad wat me weer terugvoert naar de vuurtoren. Het is nog een flinke tippel, zo’n km of vier. Bij de vuurtoren ga ik even op een grote steen zitten. Wat is het hier toch wijds en mooi. Een vrouw wil net met haar zoon in de auto stappen. Hij heeft dorst, maar wil niet uit haar flesje water drinken. Nee hoor, ze geeft dat water nl. ook aan de hond. Hij vertrouwt het niet. Hoe oud zal het joch zijn? Een jaar of twaalf, schat ik. Inwendig schiet ik in de lach. De vrouw kijkt naar mij, haalt haar schouders op en zucht even. “Weet u, dit doet me denken aan mijn jongste dochter. Die wilde geen pruimen eten uit onze eigen pruimenboom. Die waren ook niet te vertrouwen, ze gaan er raar uit”, zeg ik tegen haar. Samen schieten we in de lach om het verhaal.

Ik ga weer naar de camping terug. Even wat boodschapjes meenemen, een lekker biefstukje voor bij het restje nasi. Morgen komen mijn ouders een dagje. Geweldig hoor, 87 en 80 zijn ze en toch komen ze vanuit Beverwijk een dagje naar Texel.

En weet je, terwijl ik dit blog schrijf is mijn lief, met zijn twee kinderen, weer thuis. Ik heb hem gemist, maar voel ook dat ik deze vakantie, in mijn eentje, nodig had om mezelf weer uit te vinden.

Advertisements

4 thoughts on “Mijn kampeervakantie – Herinneringen

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s