Mijn kampeervakantie – Fonteinsnol

20 juli 2015

20-7-2015 (2)

Vandaag wil ik beslist die Fonteinsnol vinden. Het zit me niets lekker dat ik de vorige keer de bordjes volgde en er uiteindelijk niet kwam. Weliswaar vond ik toen wel een kapper en dat was ook niet verkeerd, maar dat was die dag niet mijn doel.

Ik pak de plattegrond van Texel erbij en speur, met mijn neus bijna op het papier, of ik ergens Fonteinsnol zie staan. Nee hoor, nergens en dat vind ik dan toch wat raar. Als ik nog een keer kijk zie ik wel Fonteinsweg. Volgens mijn logica zou dat bij elkaar in de buurt moeten liggen. Mooi, op deze manier moet het lukken. Maar eerst rij ik naar Den Burg om een pyjama te kopen. Het was afgelopen nacht flink koud. Een shirtje bleek niet voldoende. Ik heb zitten hannesen met de slaapzakken. Ik had er twee aan elkaar geritst. Die ritste ik vannacht, ten einde raad, los en ben in één gaan liggen en heb de andere aan beide kanten over me heen gevouwen. Zo werd ik weer warm. Normaal gesproken zou ik tegen mijn lief zijn aangekropen, maar ja, dat gaat in dit geval niet.

Vanuit Den Burg volg ik het bordje Fonteinsnol. Eenmaal in het duingebied pak ik de kaart er bij en probeer uit te vissen waar ik precies ben. Ik sla vervolgens een weg in die richting zee gaat. Dat is niet de bedoeling. Weer de kaart er bij. Weet je, ik ben een vrouw, dus niet zo handig in kaartlezen. Het is voor mij net een puzzel en na een poosje bedenk ik dat ik de kaart een kwartslag moet draaien. Dan snap ik het beter, zie je. De hele situatie doet me denken aan de vakantie met mijn twee dochters, jaren geleden. We gingen met mijn Daihatsu Cuore naar de Belgische Ardennen. Mijn oudste dochter las kaart, want zij deed de schakelopleiding van defensie en kon dat dus. Terwijl het pijpenstelen regende riep zij ineens: “Mama, dit is de N…. (nummer weet ik niet meer), hier moeten we er af.” Ik vertrouwde blind op haar kaartleeskunst en volgde haar aanwijzing op. Na een poos te hebben gereden kwam ik allemaal kustplaatsen tegen op de borden. Volgens mij gingen wij niet naar de kust, wij moesten ergens onderin België zijn, vlak bij de Franse grens. Helemaal in het binnenland. We reden wel op de goede weg, maar helaas de verkeerde kant uit. Gelukkig konden we er alle drie om lachen. Zelfs zo erg dat de tranen me over de wangen liepen. Ik zag al weinig door al die regen op het voorruit en nu zag ik helemaal niet veel meer. We zijn er uiteindelijk gekomen hoor en het weer knapte toen gelukkig ook op.

20-7-2015 (3)

Maar goed, terug naar Fonteinsnol. Ik heb haar gevonden!!! Een houten uitkijktoren in het duingebied. Bovenop kijk ik over de boomtoppen heen. Heel in de verte zie ik Den Helder liggen. Ik blijf er een poosje staan en geniet van het zonnetje.

“Nol is een ouderwets woord voor duin en Fontein is een waterbron. Die bron bestaat niet meer, maar vandaar dus de naam Fonteinsnol. Heeft niks met snollen te maken dus.”

20-7-2015 (7)

Onder aan de uitkijktoren tref ik ook nog een oorlogsmonument. In 1944 is op deze plek een Engelse bommenwerper neergestort. Ik blijf hier even bij stilstaan en bedenk dat het toch altijd wel een chaos is geweest in de wereld. Even raak ik verstrikt in allerlei tegenstrijdige gevoelens. Wij maken ons druk om onze vakantie, willen alles in de wereld zien wat er te zien valt. Aan de andere kant zijn er mensen die dagelijks proberen te overleven. Vluchtelingen die via Calais naar Engeland willen om daar een leven op te bouwen. Ik ging twee jaar geleden naar Engeland om daar vakantie te vieren. Wat moet ik met al deze gedachten? Maak ik daar de wereld mooier mee, beter door? Ik zet het van me af en fiets via het knooppuntennetwerk, waarbij ik op plekjes kom die ik nog niet ken, terug naar de camping.20-7-2015 (9)

‘s Avonds maak ik voor mezelf nasi op mijn éénpitsgasstel. Heerlijk, dat gepruts op de camping. Het is een beetje teveel voor mij alleen en ik doe het restant in een plastic zakje wat ik in mijn koelkastje leg. Mooi voor een volgende keer.

Advertisements

6 thoughts on “Mijn kampeervakantie – Fonteinsnol

    1. Ellie, ik ben een klein beetje een einzelganger. Mijn hele leven al, zelfs als kind/puber deed ik graag dingen alleen. Een hele poos heb ik mezelf een beetje een vreemde gevonden en vroeg ik me altijd maar af wat een ander van mij zou kunnen vinden. Inmiddels is dat wel een beetje over. Slechts heel soms komt dat weer naar boven en dan lach ik er maar om.

  1. Volg je gevoel….voor mij heel herkenbaar. Als kind kroop ik al in een hoekje in de garage om zo alleen te kunnen zijn. Ik begrijp het helemaal en vind het niet gek….mensen vinden het gek, we passen dan niet in een hokje. Zo ervaar ik het, Wilma. Probeer ook mijn eigen gang te gaan, Man weet hoe ik in elkaar steek en dat is voor mij voldoende.

    1. Dank je wel voor deze reactie. Doet me goed. Mijn lief begrijpt ook hoe ik in elkaar zit. Is zelf ook een beetje zo, maar minder dan ik. En inderdaad, je past niet in een hokje, dus vinden mensen je soms “raar”.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s