Mijn kampeervakantie – Ragebol

18 juli 2015ragebol

Na al die wind heb ik op mijn hoofd een ragebol. Ik heb een wat langer model gekweekt en hier op het eiland bevalt dat helemaal niet. Er zullen op dit eiland toch wel kappers zijn die zonder afspraak werken?

Op de fiets naar Den Burg. Niet alleen voor die kapper hoor, het is een gezellig plaatsje waar ik een poosje rondloop. Bij een kapsalon, waar geen enkele klant te bekennen is, stap ik naar binnen..De kapster kijkt in het afsprakenboek en vertelt me dat ze helemaal vol zitten die dag. Ik kan wel een afspraak maken voor maandag. Goh, denk ik nog, helemaal vol, hoezo? De zaak is toch helemaal leeg?  Zoals gewoonlijk ben ik te netjes en zeg niets. Dan maar geen knipbeurt. Ik laat het hele idee varen en besluit op zoek te gaan naar Fonteinsnol. Een naam die ik al jaren op een bord heb zien staan en toch wel tot de verbeelding spreekt. Wat voor snol zal dit zijn?

Twee maal kom ik het bordje Fonteinsnol tegen en daarna lijkt de snol van de aardbodem te zijn verdwenen. Nergens meer een aanwijzing hoe ik daar moet komen. Onderhand ben ik al bijna bij De Koog en besluit daar maar eens rond te struinen. Het is mooi weer, dus een strandwandeling zit er zeker in. Eerst door de winkelstraat. Alhoewel, winkelstraat, het is eerder een terrasjesstaat, maar wel gezellig. De souvenirwinkels oefenen hun aantrekkingskracht op me uit en ik bekijk ze allemaal. Kijken, kijken, niet kopen. Genoeg leuke dingen hoor, maar waar moet ik ze laten? Dan moet er eerst weer iets anders de deur uit. Laat maar.De-Koog-dorp-MSD-20090418-163944

En dan, aan het eind van de winkelstraat zie ik een kapsalon. Ja heus, ook in De Koog zijn kappers. En deze werkt niet op afspraak. Joepie, kan ik toch mijn haar laten knippen. De kapster knipt, of eigenlijk snijdt ze, er een leuk model in. Tijdens de knipbeurt bedenk ik dat ik me niet ga laten verleiden tot föhnen. Kappers doen dan altijd iets met mijn haar waardoor ik mezelf niet meer herken.

Met nat haar loop ik over Zeerandweg, waar ik uitzicht heb over het strand en de zee. Het is er niet druk als je het vergelijkt met Egmond of Zandvoort. Hier heb je nog ruimte om je heen. Bij één van de strandpaviljoens bestel ik een groot glas thee en kijk naar de spelende kinderen. Even bekruipt me het gevoel dat het toch jammer is dat ik niet gewoon vakantie kan vieren met mijn lief en zijn twee kinderen. Het voelt egoïstisch dat ik daar geen zin meer in heb. Overal zie ik gezinnen die dat wel kunnen. Schuldgevoel sluipt langzaam naar binnen en gelukkig herken ik het. “Ga weg, jou kan ik hier niet gebruiken”, zeg ik inwendig. En meteen bedenk ik dat ik helemaal niet weet of deze gezinnen het wel zo gezellig hebben. Misschien zijn zij ook wel moe. Wie weet hebben zij ook regelmatig de neiging om hun kinderen achter het behang te plakken. Dat mag hè, je eigen kinderen achter het behang plakken. Bij stiefkinderen is dit echt streng verboden. Trouwens,er is een tijd geweest dat ik gewoon met mijn gezin op vakantie ging. Toen waren mijn eigen kinderen nog jong en kon ik dit wel. We deden spelletjes, speelden jeu de boules en midgetgolf, ik ging met ze mee naar het recreatieteam, ondernam fietstochtjes, deed zelfs mee aan de bingo en tussendoor las ik of zat ik te tekenen. Toen ze groter werden deden we kaartspelletjes en gingen ze zelf naar het recreatiegebeuren, maar de bingo bleef. Zelfs in Frankrijk.

Langs de vloedlijn loop ik terug. Een stel gooit keer op keer een frisbee in zee. De hond haalt het ding trouw uit het water, tot hij er genoeg van krijgt. De man van het stel gaat zelf het water in. Hij houdt de zijkanten van zijn broek vast en trekt ze hoog op.De hond kijkt toe en moedigt de man blaffend aan.18-7-2015 (9) - kopie

Mijn schuldgevoel het bos in gestuurd fiets ik terug naar de camping. Daar teken ik nog een poosje aan het vergezicht. Een probeersel en zo te zien gaat het aardig lukken.

Advertisements

4 thoughts on “Mijn kampeervakantie – Ragebol

    1. Rob, ik lees jouw reactie nu pas, twee jaar later.
      Ik heb er jaren over gedaan om te leren vervelende gedachten weg te sturen. En nog lukt het niet altijd. Soms praat ik er over, maar dan lijken die vervelende gedachten wel groter te worden. Het helpt wel dat ik nu gewoon van mezelf hou zoals ik ben en niet bezig ben met hoe men verwacht dat ik ben. Niet iedereen hoeft mij aardig te vinden. Ik vind ook niet iedereen aardig.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s