De honderdjarige

De honderdjarige

Ze lag nog in bed toen ik haar hielp met het eten van de pap. Mijn oog viel op een krantenknipsel wat aan het prikbord hing waaruit bleek dat zij al 100 jaar oud was.

“Goh, u bent al honderd. Dat is een hele leeftijd. Ik ben net over de helft.”

Ze reageerde heel verbaasd: “Ben ik al honderd, nee toch?” Ik vertelde over het krantenknipsel en zei dat ik het haar na het eten zou laten zien. Zo gezegd zo gedaan. Verbaasd bekeek ze het artikeltje. “Kijk, dat bent u”, en ik wees haar op de foto aan. Ze bekeek zichzelf eens goed en kwam tot de conclusie dat zij dat echt niet was.

Kinderen had ze niet, ze was nooit getrouwd geweest. Ze was gewoon nooit de ware tegengekomen. Ze had wel een broer, die was ouder dan zij. Hij leefde nog, volgens haar. “Goh, dus u ben honderd en uw broer is nog ouder”, reageerde ik. “Honderd? Ben ik honderd? Nee toch zeker.

Op het tafeltje stond een foto van haar met een klederdrachtkap op. Ik pakte deze op, liet hem haar zien en vroeg of zij dit was. Aandachtig bekeek ze de foto en na een poosje zei ze: “Nee hoor, dat ben ik niet. Dat is vast opoe.”

Advertisements

3 thoughts on “De honderdjarige

      1. Dit kalenderjaar ben ik 59 geworden.
        Of 102 voor mij haalbaar is?
        Ik weet het niet,
        Ik vind het wel een respectabele leeftijd!

        Zonnige groet,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s