Vrijheidsberoving

Vrijheidsberoving

Vanmorgen vroeg viel het allemaal nog wel mee. Er kwam een vrouw met een witte jas die vroeg of ik wilde douchen. Natuurlijk wilde ik dat, want ik weet dat ik dat niet meer zo goed zelf kan. Ik was blij dat ze aanbood om me te helpen. Na het douchen liep ze weer met me mee naar mijn kamer en gaf me mijn scheerapparaat zodat ik me kon scheren. Zelf ging ze de badkamer opruimen en kwam  later terug om met me naar de ontbijtzaal te lopen. En daar zaten al die gekken, ze keken naar me maar zeiden niks. De vrouw met de witte jas zette een mandje met brood, boter en kaas op tafel. Ik had al laten weten dat ik ‘s morgens altijd kaas op brood eet. Dat vind ik lekker. Daarna kwam ze met een cupje waarin medicijnen zaten. Mijn medicijnen, wel te verstaan. Ik keek er naar en besloot dat ik ze niet in wilde nemen. Wie had dit voorgeschreven? Ik slikte altijd alleen metformine en nu zaten er wel een stuk of 8 pillen in het cupje.

“Uw huisarts heeft dit voorgeschreven”,  zei de vrouw met de witte jas aan. Ik geloofde haar niet en liet dat ook duidelijk weten. Insuline spuiten mocht ze wel hoor, ik weet dat ik dat nodig heb, maar die pillen vertrouwde ik niet. De vrouw nam ze weer mee en maakte met mij de afspraak dat de dokter in de loop van de ochtend uit zou komen leggen waarom ik die pillen in moest nemen. Niet dat ik daar wat aan had, want het was een dokter die bij dit huis hoort. Eéntje die ik niet ken dus.

Langzaam werd ik bozer en bozer en besloot dat ik een jurist zou moeten raadplegen. Tenslotte was ik van mijn vrijheid beroofd en dat is niet wettelijk toegestaan. Aan de vrouw met de witte jas vroeg ik of zij een jurist was. Dat was ze niet, nee, ze was verpleegkundige. Zie je wel, dacht ik, dan ben ik dus echt in het gekkenhuis. “Ik wil mijn vrouw bellen”, zei ik. De vrouw gaf me haar telefoon en zei dat ik dat gerust mocht doen. Daar stond ik dan, met die telefoon in mijn handen en ik had werkelijk geen idee wat ik met dat ding moest. Hoe moest ik dat bedienen en wat was het telefoonnummer ook alweer? Ze zag het waarschijnlijk aan me en bood aan om te bellen. Ze hield het toestel tegen haar oor en zei na een poosje: “Uw vrouw neemt niet op. Ik probeer het later nog een keer”. Maar wat is later. Ik hoopte toch wel dat dit binnen afzienbare tijd was. De vrouw beloofde mij om het over een kwartier nog een keer te proberen.

Na verloop van tijd kwam de vrouw in de witte jas terug. Mijn vrouw had haar gebeld, liet ze weten. Maar hoe kon ik weten of dat waar was? Volgens haar zou mijn vrouw na 15.00 uur bij mij op bezoek komen. Ik werd steeds bozer en dat was waarschijnlijk goed aan me te zien. De vrouw met de witte jas aan liep weg. Misschien was ze wel bang voor me.

Na een poosje kwamen een vrouw en een man door de deur naar binnen. Ik kende ze. De vrouw woont bij ons in de straat en de man ken ik van mijn werk. Ze vroegen of ik mee wilde om een kopje koffie te drinken en gezellig bij te praten. Dat heb ik toen maar gedaan. Ik was blij dat ik iets bekends zag.

Advertisements

7 thoughts on “Vrijheidsberoving

  1. Vanuit de man beschreven, heel bijzonder en mooi om te lezen Wilma. Ik ‘zie’ de wisselwerking tussen verplegend personeel en de patiënt. Ik vind dit een heel mooie manier van jou om dit schrijnende verval van de menselijke geest onder de aandacht te brengen…..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s