Opgelicht

Opgelicht

Het leek zo’n aardige man, de eigenaar van het kleine autobedrijf in Noord Holland. Als er iets met mijn auto was kon ik deze gewoon ‘s morgens om 6.30 uur al bij hem langs brengen. Hij bracht mij vervolgens naar mijn werk gebracht en haalde me later weer op. Misschien een noodzakelijke service, want een bus reed daar niet. Ja, aardig was hij, maar achteraf betwijfel ik of hij ook eerlijk was.

Na jaren geen eigen auto gehad te hebben kocht ik bij hem een Daihatsu Cuore. Knalrood en goed zichtbaar dus. Heerlijk, zo’n klein karretje wat ik makkelijk overal kon parkeren.  “Wel alle weken uw koelvloeistof controleren hoor”, zei hij. Ik deed het braaf de eerste weken, maar uiteraard kwam daar de klad in. Overigens zie ik nooit iemand wekelijks zijn koelvloeistof controleren, maar dat even terzijde. Nadat de auto een grote beurt had gekregen werd me dit weer heel nadrukkelijk onder de aandacht gebracht. Op een gegeven moment was het koelvloeistofreservoir dan ook gewoon leeg. Ik kan me niet herinneren dat ik last heb gehad van een kokende motor, iets wat volgens mij wel gebeurt als de koelvloeistof op is. Mijn auto deed het gewoon helemaal niet meer. En dat midden op de snelweg, terwijl ik onderweg was naar Haarlem.

Wegenwacht gebeld, auto weg laten brengen naar de aardige eigenaar van het kleine autobedrijf.

Hij vond het heel vervelend, maar omdat ik zo eerlijk zei dat ik de koelvloeistof niet regelmatig had gecontroleerd, kreeg ik een forse korting op de rekening. Het arbeidsloon had hij gehalveerd. Tja, misschien was dat zo……… Na verloop van een jaar of drie bleek de ophanging van het motorblok doorgerot te zijn. Had ik ook al nooit van gehoord. Toch kocht een jaar of twee later weer een auto bij deze aardige man. Een Renault Clio werd het deze keer. Met deze auto kwam ik ongeveer elke drie maanden bij hem. Er was altijd wel wat. Het meest is me bijgebleven dat mijn koplamp unit er gewoon uitviel tijdens het rijden. Ik reed er dwars overheen, hoorde het glas kraken maar had geen idee waar ik overheen was gereden. Thuisgekomen liep ik een rondje om de auto om te kijken of mijn banden nog intact waren. Naar die koplamp heb ik niet gekeken. Dat viel me de volgende dag pas op. Dat werd dus een nieuwe koplamp unit. Enige weken later vloog er een eend tegen de andere koplamp aan en weer moest er een nieuwe koplamp unit in. Daar kon die aardige man natuurlijk niet zo veel aan doen, denk ik.
Op een dag deed mijn Renault Clio niets meer. Ik moest voor een koorrepetitie naar Edam, maar mijn auto had de geest gegeven. Ik besloot een andere auto te kopen, iets wat de aardige man niet helemaal begreep. Als hij ‘dit en dat’ even repareerde was alles zo’n beetje weer nieuw aan de auto. Nou, ik had het helemaal gehad en kocht een Fiat Panda. Niet geheel naar de zin van die aardige man, want hij wilde liever dat ik de Opel Agila zou kopen. Hij bleef maar aandringen, maar ik vond ‘m niet lekker rijden en bovendien werkt aandringen bij mij meestal niet, dan ga ik dwarsliggen. De Fiat Panda heb ik nu 5 jaar en is van het bouwjaar 2004, maar hij doet het nog prima.

Naast al die reparaties kreeg mijn auto in het najaar een winterbeurt en rond juni een grote beurt. Dat was nodig, vond de aardige man. Nu gaat mijn auto naar de officiële Fiat garage en krijgt hij helemaal niet twee maal per jaar een beurt. Laatst werd ‘ie APK gekeurd en werd de grote beurt omgezet in een kleine omdat ik maar 12000 km had gereden. Tja……..een beetje opgelicht voel ik me achteraf wel. Niet alleen met mijn auto overigens. Bij de podoloog heb ik ook mijn vraagtekens. Ieder jaar voor controle en elke twee jaar nieuwe steunzolen. Toen ik eenmaal hier woonde ging ik naar een podotherapeut die me vervolgens vroeg of ik last van mijn voeten had. Mijn steunzolen waren inmiddels drie jaar oud, maar last had ik niet. De zooltjes waren nog helemaal gaaf en de podotherapeut bleek het onzin te vinden om dan nieuwe aan te meten. “Komt u maar terug als u klachten krijgt”, kreeg ik als advies mee.

En dan nog de oogarts waar ik ieder jaar heen moest voor een gezichtsveldonderzoek en oogdrukmeting. Mijn oogdruk is, erfelijk, hoger dan de normaalwaarden. Nadat ik hem vertelde van mijn verhuizing was zijn reactie: “Jammer, ik zal u missen”. Een nogal wonderlijke uitspraak. Hier ga ik eens in de twee jaar naar de oogarts, voor dezelfde controles, maar voor een jaarlijkse controle bleek mijn oogdruk niet hoog genoeg. Geen wonder dat de vorige oogarts het jammer vond dat ik ging verhuizen. Hij liep hierdoor een flink bedrag aan inkomsten mis. Toch niet zo heel gek dat ik me achteraf opgelicht voel.

Advertisements

13 thoughts on “Opgelicht

  1. Ik kan me voorstellen dat je dan je bedenkingen krijgt. Wat is het toch vervelend dat men er steeds een slaatje uit wil slaan om er vervolgens zelf ‘beter’ van te worden….

  2. Wilma, Verstandig dat je wel regelmatig voor control van je steunzen gaat. Tja of ze nog goed passen, dat kan je eigenlijk zelf het besste vernemen (of ze nog lekker zitten/goed lopen). Bij mij zakken ze door gebruik altijd enigzin in Eens in de 2 jaar laat ik gewoon nieuwe aanmeten. Loop zelf niet bij de podoloog maar bij een orthopedisch-instrumentenmaker. Jij overigens al lang steunzolen? Heb ze zelf al mijn hele leven.

  3. Wilma, wat voor soort steunzooltjes heb jij dan van zulke lange van hak/hiel tot onder de tenen of die kortere tot onder de voorvoeten. Hoe werden ze bij jou aangemeten? Moest je ook gaan staan in z’n schuimbakje?

  4. Wilma,

    Ik heb ook zulke korte tot onder de voorvoeten. Tenen dus vrij. 3/4-tjes noemen ze ze. Veel makkelijke in je schoenen dan die lange exemplaren. Moest de afgelopen keren ook in z’n schuimbakje gaan staan, waar je dan in wegzakt. Net alsof je op zand staat/loopt. Ben zelf meer iemand van de onbelaste gipsafdrukken, komen mijn voeten veel beter tot hun recht dan in z’n uit-, door- en ingezakte stand in dat schuimbakje. Van wel materiaal heb jij ze?

  5. Wilma, maar waar moet jij de steunzolen dan precies voor? Ik heb ze voor knik-platvoeten. Draag ze al vanaf kinds af aan. Ja, op z’n glazen spiegel (met tl daaronder) moet ik ook altijd staan. Kunnen ze onder je voeten kijken hoever e.e.a. is doorgezakt. Hoe zijn jou ervaringen met afdrukken in zulke schuimbakjes/-doosjes? Werkt wel lekker snel en schoon (net alsof je op zand loop/staat), maar mijn voeten komen er heel vreemd in uit. Blijf maar in-door- en uitzakken. Heb nergens steun of correctie aan in dat schuim. Uiteindelijk dan ook vaak zulke brede steunzolen, daar ik juist hele smalle voeten heb. Jij ze altijd via z’n schuimbakje aangemeten gekregen. Bij mij doen ze ze ook wel regelmatig d.m.v. het maken van (onbelaste) gipsafdrukken. Wel heel gedoe, maar de voetafrukken zijn wel stukje beter (en m.i. dus ook de steunzolen).

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s