Dromen

dromen

Ik heb het warm, niet in de laatste plaats door al die vrouwen die in mijn keuken bezig zijn. Ze hebben het druk, dekken mijn lange eettafel, snijden brood in plakken en schikken vleeswaren op schaaltjes. In een hoek van de keuken staan twee vrouwen, waarvan één de cake uit de oven haalt en de ander een appeltaart in punten snijdt. Lief dat ze me verwelkomen in dit dorp. Het ziet er een beetje Engels uit, maar de vrouwen spreken gewoon Nederlands. Ze hebben bloemetjesrokken aan en sommigen dragen er een schort overheen. Druk praten ze door elkaar, geven elkaar instructies en glimlachen af en toe naar mij.

Ik wil dit niet, het is te veel. Te veel eten, maar ook te veel mensen. Waar is mijn lief? Hij is er wel, maar ik kan hem net niet zien, terwijl ik hem wil vragen wat hier hier van vindt. Misschien kan hij op een diplomatieke manier tegen de vrouwen zeggen dat het zo wel genoeg is. Ik ben niet zo diplomatiek en ben dan ook zeker niet geschikt voor een baan in de politiek.

“Dames, zo is het wel genoeg. Er hoeft echt niet nòg meer op tafel”, zeg ik tegen de vrouwen. Ik bedwing de neiging om het kleed van de tafel te rukken. Het zou leuk zijn om te doen als ik zeker zou weten dat al het serviesgoed gewoon op tafel zou blijven staan. Als ik ga trekken valt volgens mij alles aan diggelen op de grond. Eén grote bende zou het worden. Nog een klein poosje zie ik het aan. De vrouwen houden niet op en zetten steeds meer op tafel. Schalen met fruit, schalen met cake en en koeken, gebak, en grote schaal slagroom, wijnflessen, thee- en koffiekannen. Ik wil dit niet, hoe goed bedoeld het ook is.

“En nu is het klaar! Ik wil dat jullie allemaal weg gaan en die spullen weer meenemen!”, roep ik.

Dan word ik wakker. Mijn lijf is nog onrustig door deze droom. Meestal heb ik geen idee waarom ik droom wat ik droom. Deze keer wel, het komt door alle indrukken die ik op mijn werk opdoe, vooral door de overleggen en de bijscholing. Maar ook veel nieuwe gezichten, bewoners waarvan ik de naam nog niet ken. Collega’s waarvan ik de namen door elkaar haal. Geen wonder, want ik toen ik deze droom had, had ik drie dagen en één nacht gewerkt. Wat lastig toch dat ik ben zoals ik ben: Alles meteen willen weten en begrijpen terwijl ieder verstandig mens snapt dat dit niet kan.

Ik maak voor mezelf een overzicht van wat ik op korte termijn belangrijk vind in deze functie en daar ga ik mee aan de slag. Zo wordt het overzichtelijker en de droom is een droom en blijft een droom.

Advertisements

3 thoughts on “Dromen

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s