Muziek voor ouderen

muziek voor ouderen

Soms haal ik zelf iets aan en als het dan zover is ben ik geneigd om te denken: “Waarom ben ik hier ooit aanbegonnen?” Dat gevoel ontstond gisteravond, een kwartier voordat ik naar De Hof van Meden zou vertrekken, ook.

De piano stond al klaar en de vrijwilliger wachtte mij op. In de ruimte zaten al twee dames op leeftijd. Dat kan ook niet anders, want ik ging een uurtje pianomuziek verzorgen in een verzorgingshuis. Tja, daar wonen nu eenmaal geen jongeren. Omdat het nog geen tijd was om te beginnen, knoopte ik een praatje aan met de dames en al gauw bleek dat één van de twee ontzettend doof was. Toen ik haar vroeg of zij van pianomuziek hield keek zij mij eens aan en zei: “Ach ik ben doof en hoor er toch niets van”. De andere dame vertelde dat zij altijd de hele dag Classic FM aan heeft staan. Kijk, dat gaf weer hoop.

Nadat de ruimte langzaamaan gevuld was met publiek startte ik met twee rustige en ook wel wat bekende stukken. Om rustig met snel af te wisselen speelde ik daarna “De minutenwals van Chopin”. Eerlijkheidshalve liet ik het publiek weten dat ik dit stuk niet red in één minuut. Ik doe er toch wel wat langer over. Tot grote hilariteit van iedereen zei iemand: “Ach kind, dat geeft niet hoor. Bij ons gaat alles ook steeds langzamer.”

Nog niet eens halverwege het stuk ontstond er een woordenwisseling tussen twee dames. Fluisteren wordt schijnbaar lastig als je ouder wordt, dus op luide toon hoorde ik het volgende:

“Dat kan je toch niet maken, zomaar weggaan tijdens het spelen”.

“O ja, en waarom niet? Dat moet ik toch zelf weten?”

“Nou ik vind het hoogst onbeleefd”.

“Nou en? Ik wil gewoon liever een boek lezen.”

Je raadt het al. Ik raakte hiervan even uit mijn concentraties en bedacht dat ik dit had kunnen weten. Al vaker heb ik gemusiceerd in verpleeg- en verzorgingshuizen. Bij het ouder worden ontstaat er toch lichtelijk een soort van decorumverlies. Men praat op luide toon soms gewoon dwars door de muziek heen.

Jullie denken nu misschien: “Dat doet ze dus nooit weer”. Helemaal fout, want het was heel leuk om te doen. Na ieder stuk werd geapplaudisseerd. En na ieder stuk zei ook steevast een van de aanwezigen: “Ik vind ‘kun je zingen, zing dan mee’ eigenlijk veel leuker.

Al met al een leuke en ook wel hilarische ervaring. Ik ga er vast nog een keer spelen en hoop dan een dwarsfluitist enthousiast te maken zodat we aan samenspel kunnen doen.

Advertisements

3 thoughts on “Muziek voor ouderen

  1. Mooi om te lezen. 😀
    Wij traden vroeger wel eens op in bejaardentehuizen met onze toneelgroep. Zo hadden we eens een stuk met daarin een rol van een verpleegster.
    Stond halverwege het stuk ineens een bejaarde vrouw op, liep naar de speelster toe en zei:
    “Zuster, ik heb genoeg gezien. Breng me maar naar bed.”
    Hilariteit ten top! 😀

  2. Heeft ook wel wat die reacties, beter dan achter de geraniums verzuchten dat ze nooit iemand zien of horen 😉 Knap, dat je zo’n mooi muziekinstrument kunt bespelen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s