Waar ben ik nu weer in beland?

Nederland is gek geworden

Nederland Doet en zo deed ik ook. Ik worstelde me door een waslijst van activiteiten en besloot me aan te melden voor de muziek activiteit in een dagopvang voor verstandelijk beperkten. Eerlijk gezegd was dit het enige wat mij aansprak. Waarom? Tja, hoe zal ik dat eens uitleggen. Misschien wilde ik gewoon eens kijken hoe het er daar toegaat en of deze doelgroep ook mijn doelgroep zou kunnen zijn.

Je raadt het al, het was niet echt mijn ding. Eigenlijk had ik dat best van te voren kunnen bedenken, maar eigenwijs als ik ben vond ik dat ik dit moest doen. Het begon er mee dat ik de drie, zo bleek later, stagiaires voorbij fietste en een deel van een gesprek hoorde: “Nee hoor, het is allemaal prima geregeld. Alleen die vrijwilligers zijn een probleem”.

Leuke start, dacht ik nog, terwijl ik mijn fiets in het fietsenhok zette. Ik parkeerde de gedachte en besloot hier later op terug te komen. Want hoezo zouden wij een probleem zijn?

We werden allemaal naar een groep gestuurd. Daar bleek al gauw dat de medewerkers niet precies wisten wat wij kwamen doen. Ons was verteld dat we koffie zouden drinken met de cliënten van de groep, zodat zij een beetje aan ons konden wennen. “Oké, dan gaan we koffie drinken”, was de nogal laconieke reactie. Alle andere bezigheden werden stopgezet en iedereen kreeg een plek bij de tafel.

Tja, ik wist al niet precies wat ik hier ging doen, maar nu wist ik het helemaal niet meer. Dat werd snel opgelost, want één van de cliënten bleek mij te hebben uitverkoren tot zijn persoonlijke begeleider. Hij kwam naast me zitten en pakte een bak waarin puzzelstukken zaten van de houten insteekpuzzels. Eén voor één gaf hij de stukken aan mij en ik legde ze keurig op de tafel. Af en toe vertelde hij wat er op het plaatje stond. Toen alle stukken op tafel lagen ging hij ze in de puzzel steken. Soms kreeg ik ook een stukje en mocht ik meedoen. Vervolgens was hij niet meer bij me weg te slaan. Ook niet toen we naar “de muziek” gingen. Hij klampte zich aan me vast en was niet van plan om nog te laten gaan. Ik bekeek hem eens en meende te zien dat hij zich bij al die herrie niet op zijn gemak voelde. Mijn gevoel bedriegt me meestal niet, al trek ik het soms zelf wel eens in twijfel, maar dat terzijde. Dansen wilde hij niet, maar hij deed wel zijn arm om me heen. Tussen alle dansende cliënten door loodste hij mij naar de kast. Daar pakte hij een kartonnen boekje uit. Vervolgens liep hij naar de andere kant van de ruimte. Hij wilde samen het boekje lezen. Daar zaten we dan en al gauw kwam er een andere cliënt bij zitten. Ik had haar al eerder gezien, die ochtend, toen liet ze duidelijk weten dat ze in haar nek gekriebeld wilde worden. Dat was ook nu het geval. Het bleek goed te combineren. Bij de één kriebelde ik in haar nek en met de ander las ik het boekje door.

Om niet helemaal het gevoel te hebben dat ik me alleen met deze twee cliënten bezighield ben ik nog even naar de tafel met xylofoons gelopen. Daar heb ik, samen met een vrouw met het Down syndroom, op gespeeld.

Het werd koffiepauze en iedereen ging weer terug naar zijn eigen groep. Er werd fruit schoongemaakt en opgegeten. “Wat gaan we nu straks nog doen?” vroeg één van de medewerkers. Ze had vast niet goed geluisterd, want we moesten na de pauze weer terug naar de grote zaal. Daar zou aan de hoogste groep een dansje worden geleerd en de dansleraar zou zelf nog een demonstratie geven.

Na afloop liep ik naar de drie stagiaires omdat de opmerking over de vrijwilligers weer naar boven was komen drijven. Ik had ‘m nog wel zo netjes geparkeerd, maar daar trok het zich weinig van aan. De stagiair keek nogal verbaasd en moest heel erg diep graven in zijn geheugen. Wat bleek, hem was gevraagd deze activiteit te organiseren. Men was hem alleen vergeten de inlogcode te geven, zodat hij niet bij de lijst van vrijwilligers kon. Laat staan dat hij ze kon mailen over wat hun taak zou zijn. Die mail kreeg ik inderdaad vrij laat, maar veel wijzer was ik daar niet van geworden.

Het was wel goed dat ik om opheldering vroeg, want de opmerking was dus totaal anders bedoelt dan je op het eerste gehoor zou denken. Goed van mij!!

Maar waar was ik nu eigenlijk in beland en waarom voelde ik me daar niet thuis? Gewoon het gebrek aan structuur. Medewerkers die niet wisten wat wij kwamen doen. Maar die vervolgens daar ook niet op anticipeerden door ons duidelijke instructies te geven. Nee, we moesten het gewoon maar zelf een beetje uitvinden. Of, zoals een andere vrijwilligster zie: “Ik hobbel wel gewoon een beetje mee”.

Advertisements

2 thoughts on “Waar ben ik nu weer in beland?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s