Kinderen

kinderenGisteren besloten mijn lief en ik om naar de school- en gezinsviering van de kerk te gaan. Vorige keer was het echt leuk. De school had de kerkdienst goed voorbereid en de samenwerking met de dominee was goed. Tel daar de Jip-en-janneketaal bij op waardoor ik ook begreep waar het allemaal over ging.

We waren wat laat en de hele kerkzaal zat al vol. Naast me schoof een oudere man de rij in en zei:”Zo vol is het lang niet geweest”. Daar had hij gelijk in. Het is dan ook kien uitgedacht van zo’n kerk, want de school doet mee. En dat betekent dat alle vaders, moeder, broertjes, zusje, oma’s, opa’s, tantes en ooms van die basisschoolkinderen ook in de kerk zitten. Doen ze anders nooit, maar dan wel. Slim van zo’n dominee.

Wij zaten achterin en ik heb in dat ene uur nog nooit zó veel kinderen naar het toilet zien vertrekken. Sommigen gingen wel drie keer achter elkaar. Vast een kleine blaas of een blaasontsteking. Allemaal smoesjes natuurlijk, maar hou je kind maar eens tegen als het beweert dat het bijna in zijn broek plast of poept. Zodra de één ging, vloog de volgende er achteraan. Vast vriendjes van elkaar.

Een paar rijen voor ons zat een moeder die haar uiterste best deed om haar zoontje, van een jaar of vier denk ik, in het gareel te houden. Dit lukte niet, zelfs niet ten dele. Hij liep de rij uit, stukje naar voren, stukje naar achteren en werd door zijn moeder de rij weer ingehaald. Hij kreeg een preek van moeder, waarbij zij zeer boos keek. Daarna kreeg hij een aai over zijn bol en een kus op zijn voorhoofd. Tja, in mijn ogen wat tegenstrijdige berichtgeving. Ze was boos, en ze was niet boos. Wat doe je daarmee als kind? Nou, gewoon onder de stoelen door kruipen en verderop weer omhoog komen om vervolgens naar de wc te gaan. Moeder ontstemd, stond op en ging met hem mee. Daarna moest hij bij haar op schoot. Moeder boos, hield een preek terwijl ze zijn kin vasthield om te voorkomen dat hij zijn hoofd weg draaide. Daarna weer de aai over zijn bol en de kus op zijn voorhoofd. Dit herhaalde zich een aantal keer.

Ik bekeek het hele gebeuren en dacht: “Ik erger me niet, ik verwonder me slechts”. Het gebeurde alleen wel heel erg in mijn gezichtsveld. Dat vond ik toch wat lastig. Bovendien was er op het Liturgisch Centrum een toneelstukje aan de gang van groep 8 van de basisschool waarvan ik niet veel begreep. Het was niet te verstaan en eerlijk gezegd leek het er op dat ze allemaal om beurten hun tekst kwijt waren.

Het jongetje verdween van moeders schoot, kroop weer onder de stoelen door, dook weer ergens op en verdween het gangpad in. Ik keek ‘m na en zag hem naar de pilaar lopen waar hij vervolgens in probeerde te klimmen. Toen was het gedaan met mijn “verwondering”. Ik stond op, liep naar hem toe en vertelde hem dat hij heel gauw terug naar zijn moeder moest gaan. Het jongetje trok een prutlip, maar liep mee. Zeer ontdaan ging hij bij zijn moeder zitten. Waarschijnlijk vertelde hij over die verschrikkelijke enge mevrouw die hem zomaar weg had gestuurd, want zijn moeder keek om zich heen of ze dat secreet ergens zag. Ik trok mijn “engelengezicht” en was me werkelijk van geen kwaad bewust.

Ik heb haar niet meer gezien na afloop. Misschien was ze beledigd omdat ik me ergens mee bemoeid had, dat heeft ze mij dus niet meer kunnen vertellen. Dat is maar goed ook, want dan had ik haar waarschijnlijk verteld dat ik me nergens mee had hoeven bemoeien als zij dat zelf wat beter gedaan had. Tja, soms komt er gewoon een eind aan mijn inlevings- en tolerantievermogen.

Advertisements

3 thoughts on “Kinderen

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s