De val

31-01-2015 (1) “Zal ik wel, zal ik niet?”, was mijn overpeinzing gisterochtend. Ik stond op het punt om naar Sneek te rijden voor een wandeltocht van 15 km. De weersvoorspelling was goed, dus waarom ook eigenlijk niet? Terwijl ik mijn spullen bij elkaar pakte en het lunchpakketje in mijn tas deed stond mijn lief de ramen van mijn auto al schoon te krabben. ‘Oeps, mijn fototoestel ligt nog boven. Even pakken’, dacht ik. Al met al duurde het even voordat ik bij de auto was en op de stoep glibberde ik nog bijna onderuit. Ondertussen waren mijn ramen al helemaal schoon. Lief, zo’n lief. “Mijn gsm”, zei ik tegen hem, “die moet ook mee. Stel je voor dat ik uitglij en een been breek. Dan moet ik jou en 112 kunnen bellen.” Na een half uurtje arriveerde ik bij de startlocatie in Sneek. Een restaurant, vlak bij het spoor. Inschrijven, betalen en eerst nog een lekker kopje koffie voordat ik startte. En dan, zoals altijd, nog een bezoekje aan het toilet. Ik miste het opstapje, struikelde en lag ineens languit in de gang. Alles nog heel, alleen mijn pink had een ontvelling, het topje kreeg een kleine bloeduitstorting en onder mijn nagel bloedde het. Terwijl ik weer overeind kwam en constateerde dat mijn knie wat zeer deed, denderde de barvrouw de gang in. Geschrokken door het lawaai was ze meteen mijn kant op komen rennen. “Niks aan de hand hoor”, verzekerde ik haar. “Ik zag het opstapje over het hoofd.” Na het bezoek aan het toilet besloot ik toch even een pleister te vragen voor mijn pink. Het bloedde, was wat gevoelloos en het eerste wat ik dacht was: “Dat wordt lastig pianospelen”. De barvrouw kon geen EHBO trommel vinden dus dook ze in haar eigen tas. Ze heeft vast jonge kinderen, want ik kreeg van haar een mooie roze met wit geruite pleister. 31-01-2015 (3)31-01-2015 (4) 31-01-2015 (9)Van mijn knie had ik geen last, die pijn trok gelukkig snel weg. Mijn pink bleef wel wat lang gevoelloos, maar ook dat verdween. Onderweg was het af en toe wel wat glibberig, maar vallen deed ik niet, Ook niet toen ik in De Stadsherberg een sanitaire stop hield. En gelukkig ook niet toen ik door een zeer blubberig gebied tussen de Schotse Hooglanders doorliep. De modderspetters zaten tot aan mijn knieholtes, zag ik later. Ondanks de wat ongelukkige start, werd het een mooi tochtje waarbij ik weer heel wat gedachten heb kunnen ordenen. En het pianospelen? Dat ging gelukkig ook nog prima!

Advertisements

2 thoughts on “De val

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s