Angst

angst2

De bloedige terreuraanslag die gisteren in Parijs werd gepleegd op het satirische weekblad Charlie Hebdo heeft ons goed wakker geschud. Wij zijn in Europa helemaal niet zo veilig als wij dachten. Onze vrijheid van meningsuiting wordt bedreigd en dat is iets wat ik zelf heel eng vind.

De krant stond er vol mee en een klein stukje van een artikel is blijven hangen: “Gingen ze te ver? (de cartoon tekenaars) Provoceerden zij om het provoceren? Onzin, zei Charlie destijds over die aantijgingen. Ik vind het juist onverantwoord om voor een paar extremisten te wijken en door hen je keuzes te laten beïnvloeden. Wij maken gebruik van onze persvrijheid. De Franse wet is daarbij onze grens”.

Wat vooral bleef hangen is de zin over het wijken voor een paar extremisten en door hen je keuzes te laten beïnvloeden. Als we dat gaan doen, dan beperken zij nu al onze vrijheid. Dat willen wij niet, maar ik denk dat we zo langzamerhand wel bang worden en onze beslissingen gebaseerd worden op angst. Ik zei al eerder in een blog dat wanneer angst beslissingen voor je neemt zal het goede beslissingen nemen, maar alleen omwille van zichzelf en niet omwille van jou.

Nemen wij in het dagelijks leven ook niet vaak keuzes die door anderen beïnvloed zijn? Ik denk van wel. Bij mij is dit vaak genoeg het geval geweest. Zeker in het verleden. Tegenwoordig laat ik me wat minder snel beïnvloeden, maar het blijft soms lastig. Kijk alleen maar naar mijn blog. Daar krijg ik best zo nu en dan commentaar op. De verhalen over mijn werk werden niet altijd gewaardeerd. Een heb ik er zelfs tijdelijk van verwijderd omdat het zoveel stof deed opwaaien. Het was ook een schokkend verhaal, maar het gaf ook heel goed weer hoe dingen wel of juist niet werken in een verzorgingshuis. Oudere mensen zijn niet altijd lieverdjes en rekening houden met het verzorgend personeel is vaak helemaal niet aan de orde. Begrip voor onverwachte situaties is er niet. Vaak is de reactie: “Vervelend voor jou, maar ik dan?”

Mijn persoonlijke blog wordt ook vast niet door iedereen gewaardeerd. Best gek, denk ik dan, want het gaat over mij en wat er in mijn leven gebeurt. Hoe ik met vallen en opstaan mijn leven leid en wat er soms voor emoties bij komen kijken. Maar ook hoe ik voor veel dingen een oplossing probeer te vinden of een andere manier van benaderen zoek.

Het wordt wat anders als ik persoonlijke problemen van anderen ga lopen ventileren in mijn blog. Stel dat ik een aan drugs verslaafd familielid heb. En lees het even goed, want ik zeg nadrukkelijk “stel dat”. Dit betekent dus dat deze situatie er niet is. Maar stel dat, en stel dat ik daar over ga schrijven, met naam en toenaam. Dat ik ga roepen dat ik vind dat dit toch echt niet kan, dat hij of zij wel heel erg stom bezig is. Dat ik het er zelf moeilijk mee zou hebben zou ik misschien weer wel mogen schrijven.

Stel dat ik mijn keuzes zou laten beïnvloeden door de meningen en bedreigingen van anderen. Dan kan ik mijn blog sluiten, want dan staat in ieder verhaal wel iets waar een ander zich aan zou kunnen storen.
Dit is even in het klein wat in de wereld heel groot aan de gang is. Het is om bang van te worden en bij mij veroorzaakt het gebeuren in de wereld soms een soort van verlamming. Dan krijg ik echt het gevoel dat ik maar beter kan stoppen met leren, dat het ook weinig nut heeft om te tekenen en piano te spelen omdat het straks allemaal helemaal niet meer belangrijk is. En met straks bedoel ik de tijd dat de Jihadisten bij ons door de straat paraderen. Want zover gaan mijn gedachten dan al.

Het is iets wat helemaal niemand wil. Wij willen gewoon die vrijheid van leven die we tot nu toe dachten te hebben. Dit is echt gewoon doodeng. En ondanks die angst ga ik gewoon door met mijn leven. Ik studeer, begeleid een aantal ‘proefpersonen’ die af willen vallen, teken bijna elke dag even een half uurtje, speel piano en ga naar pianoles en schrijf mijn blog.

Angst is een slechte raadgever en als je angst beslissingen laat nemen zijn dat goeie beslissingen, maar vooral omwille van zichzelf en niet omwille van jou.

Advertisements

5 thoughts on “Angst

  1. Mooi en duidelijk verwoord hoe je er tegenaan kijkt en wat het met je doet. Ik heb ook geprobeerd om er iets van op papier te krijgen maar het lukt me niet. Ik kan simpelweg de woorden niet vinden.

  2. Ik begrijp het. Het is natuurlijk ook eng, angstig en bijna niet te bevatten. We moeten er allemaal op onze eigen manier mee om zien te gaan en – wanneer er behoefte aan is – het onder woorden zien te krijgen. Angst moet alleen niet de overhand krijgen maar gekanaliseerd worden in positieve daden en saamhorigheid. Persoonlijk weiger ik – hoewel er misschien wel reden toe is – bang te gaan worden.

    1. Ook ik weiger om echt bang te worden, maar ik merk dat het z’n weerslag heeft op mijn stemming. Bovendien ga ik ‘het’ uit de weg. Ik merk dat ik het journaal links laat liggen. Diezelfde reactie had ik na het neerhalen van dat vliegtuig.

  3. Mooie statement Wilma! Zelf heb ik even getwijfeld om er iets mee te doen, maar ik heb het snel terzijde geschoven. Ik schrijf luchtige stukken met een positieve kijk op de wereld, dit zal ik blijven doen. Als mensen vanuit welk geloof of waanzin dan ook dit niet begrijpen of aanstootgevend vinden, dan zegt dat al genoeg over hen en raad ik ze zeer aan om eens bij hunzelf te rade te gaan zonder de massa-hysterische groepsdruk van nog grotere waanzinnigen.
    Kortom: Ik ben het met je eens Wilma. 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s