Monthly Archives: January 2015

Jouw vrijheid mijn vrijheid

vrijheid

Vandaag was dit de hele dag het onderwerp op de radio en vanavond ook nog op televisie. Het was interessant om verschillende mensen hierover aan het woord te horen. Wat jammer was dat men elkaar om ongeveer 16.00 uur bijna over het onderwerp in de haren vloog.

Vandaag is mijn moeder 80 jaar geworden en om daar te komen zat ik met mijn lief vijf kwartier heen en ook weer vijf kwartier terug in de auto. De radio stond op NPO 1 en zo volgden we een deel van dit thema wat uiteraard naar aanleiding van de terreuraanslag op Charlie Hebdo was. Interessant om te horen wat er allemaal voor verschillende meningen waren. Iedereen is voor vrijheid van meningsuiting, maar ook geeft iedereen daar een andere draai aan.

Het verhaal van de VMBO leerkracht op een school in Amsterdam ZO was aangrijpend. Daar is 95% van de leerlingen niet van Nederlandse afkomst. De leerlingen reageerden met ontkenning, want dit was niet gebeurd. Of ze zagen er een complot in. Het was een vooropgezette actie, door de Franse regering om de Moslimgemeenschap zwart te maken. De agent was ook niet echt doodgeschoten. Wel nee, die was, eenmaal uit beeld, gewoon opgestaan en weggelopen. Andere reacties waren dat de cartoonisten dit verdiend hadden. Hadden ze maar geen cartoon moeten maken. En evengoed waren deze jongelui toch echt wel vóór de vrijheid van meningsuiting. De leerkracht heeft er veel tijd in gestoken om hier met ze over te praten, maar was toch ook geschrokken van deze uitlatingen.

Later waren er nog gesprekken met jonge Moslims die duidelijk meer openstaan voor onze cultuur. “Gelukkig”, dacht ik, want ook ik schrok van bovenstaande reacties.

Wat mij verbaasde was het betoog van een pastor. Nee, ik vergis me niet, het was geen pastoor. Het was toch echt een pastor. Deze man is overtuigd Christen. Dat mag natuurlijk, maar hij liet duidelijk weten dat er maar één waar geloof is. En dat is het geloof in Jezus Christus. Hij was dan ook niet blij met de komst van een moskee in zijn wijk. Overigens is deze man al heel lang in gesprek met een imam. Hij blijft de dialoog aangaan. Ik vraag me dan wel af hoe dit werkt, want als hij zó overtuigd is van zijn gelijk en de imam vervolgens ook dan ontstaat er weinig begrip. Althans, dat is mijn bescheiden mening. Hij heeft gedegen onderzoek gedaan en de Koran bestudeerd. Daar had hij meer dan 600 oproepen tot geweld in gevonden. Daar schrok ik dan toch weer van, maar ik vroeg me ook af wat er dan nog meer in staat. Het is toch een dik boek en misschien moet ik het maar eens gaan lezen. Bij dat voornemen zal het wel blijven, tot uitvoer breng ik het waarschijnlijk niet. De bijbel heb ik ook niet in zijn geheel gelezen en dat kan ik dan beter eerst doen.

Toen wij na een aantal uren weer naar huis reden vielen wij weer met onze neus in de boter. De pastor en de leerkracht zaten nog steeds rond de tafel. Ze waren het niet met elkaar eens. De leerkracht vond dat hij lelijk had gedaan over haar kinderen (leerlingen dus), waar ze van hield. Ze noemde hem vervolgens een nep jood. Dat had ze nu niet moeten doen, want in één klap haalde ze hiermee zichzelf onderuit. Maar ongetwijfeld zal ze hier bij haar VMBO leerlingen hoge ogen gooien.

Ach ja, hoe bedoel je, jouw vrijheid mijn vrijheid. Na een dag lang praten hierover was iedereen waarschijnlijk ontzettend geïrriteerd en vloog elkaar in de haren.`

Advertisements

Geloven Joden, Moslims en Christenen in dezelfde God?

gelovenOp het moment dat ik de strekking van de bijeenkomst uitgereikt kreeg wist ik het al. Ik zat weer eens in het verkeerde gezelschap. Ik was hier niet op mijn plaats. “Een geschiedenis van God” Misschien was het goed geweest als ik toen gewoon naar huis was gegaan. Nu zat ik daar en luisterde naar de uiteenzetting over de God van Abraham, die een totaal andere God was dan die van Mozes. De God waar wij in geloven is ook al niet meer dezelfde als die van Abraham en Mozes. Het gevolg hiervan was dat ik jeuk aan mijn neus, op mijn hoofd, in mijn oor, onder mijn kin en aan mijn wangen kreeg. Voorzichtig wreef ik over de plekjes, me er van bewust dat het voor degenen die achter me zaten misschien heel storend was, zo’n wiebeltype. Van de hele verhandeling begreep ik niet zo heel veel, het was te hoogdravend of misschien ben ik gewoon te dom. Vervolgens ging ik scheel kijken, want ik werd moe. Zo onopvallend mogelijk keek ik om me heen en zag schuin rechts voor me ook iemand zitten die alsmaar over zijn ogen wreef, maar ook af en toe zijn ogen sloot. Misschien vanwege opperste concentratie, maar wie weet begreep hij het ook niet. Aan de andere kant van het zaaltje zag ik een koorlid zitten dat,  zo te zien , ook al met moeite zijn ogen open kon houden.

Het vermoeden rees dat er toch meer waren die met een totaal ander idee waren gekomen. Waarschijnlijk vanwege de actualiteit van het onderwerp, want ja, de jihadisten zijn in opmars en misschien wordt het tijd dat wij wat meer van de Koran gaan begrijpen. Dat hadden we denk ik eerder moeten doen.

De leidraad van de avond was het boek dat Karin Armstrong heeft geschreven over het ontstaan van het Jodendom, het Christendom en de Islam, de monotheïstische godsdiensten. Godsdiensten met één God dus. Als ik het goed heb begrepen was zij een uitgetreden non die vindt dat God in belangrijke mate het product is van onze eigen creatieve verbeelding. Daar kan ik wel wat mee. Ik ben gelovig opgevoed en volgens mij geloof ik ook nog steeds wel. Waarin weet ik niet altijd precies en soms word ik tijdens een kerkdienst wel eens boos als er weer eens gezegd wordt dat je ‘de minste’ moet zijn, of dat je de ander hoger moet achten dan jezelf. Dat is leuk, maar dan moet iedereen dat doen. Dan werkt het.

Om 21.00 uur was de eerste pauze en ik besloot met stille trom te vertrekken. Dat lukte niet helemaal, dat met die stille trom, bedoel ik. In de garderobe werd ik aangesproken door een jonge vrouw die het heel interessant vond en mij naar mijn mening vroeg. Ik ben niet zo’n type dat de schone schijn ophoud, dus mijn reactie was gewoon: “Ik begreep hier echt helemaal niets van. Waarschijnlijk kwam ik met andere verwachtingen, dus ik ga naar huis.” Ze keek me wat verbaasd aan en liet weten dat zij Nederlands studeert aan Windesheim en dat daar ook de Godsdiensten in worden behandeld. Even wilde ik dat ik niets gezegd had, maar ik vermande me en zei: “Tja dan zal het wel interessant zijn. Fijne avond nog” en ik vertrok.

De verhandeling van een uur had mij niets opgeleverd. Natuurlijk had ik moeten blijven, dan was alles me waarschijnlijk duidelijk geworden. Eigen schuld dus dat ik nu nog steeds niet weet of Joden, Moslims en Christenen in dezelfde God geloven.

Mijn droom

Texel

We waren op vakantie op Texel, mijn lief, mijn twee oudste kinderen en zijn jongste kinderen. Het wonderlijke was echter dat die twee van mij 15 en 18 waren terwijl die van mijn lief gewoon 11 en 12 bleken te zijn. Mijn jongste dochter zou in die droom 11 of 12 hebben kunnen zijn. Wonderlijk, want die deed niet mee. Daar voelde ik me bijna schuldig over toen ik wakker werd. Want waar was zij?

We hadden een appartement boven een restaurant en mijn lief stond op de stoep zijn boek te lezen. Waarom hij op de stoep stond? Het was overal te druk, er waren geen stoelen meer vrij. Niet in het restaurant en ook niet op het terras. Waar de kinderen waren weet ik niet, die kwamen verder niet meer in mijn droom voor. Ik was, zoals wel vaker, in mijn eentje op stap. Op de fiets deze keer en ik belandde in een boekwinkel met restaurant. Deze zaak kwam me bekend voor. Het was de zaak waar wij laatst in Zeeland naar binnen liepen. Met een kop thee en een lekkere koek zat ik aan een tafeltje terwijl het buiten stortregende. Dat overkomt mij ook vaker. Mijn lief heeft mooi weer en een paar kilometer verderop zit ik in de regen.

Eenmaal wakker vertelde ik mijn lief over de droom. ZIjn reactie: Het gebeurt wel vaker dat Zeeland op Texel ligt. Dat staat dan op pagina 3 in de krant zodat Zeelandgangers weten welke kant ze op moeten rijden.

Eigenlijk had ik willen schrijven over de uitgeprocedeerde asielzoekers die niet naar Ter Apel willen. Of over de leraar die zijn excuus aan de leerlingen moest aanbieden vanwege de poster die hij had opgehangen. Volgens mij compleet de omgekeerde wereld en in de krant las ik ook dat hiermee het respect voor alle leraren op een laag pitje is gezet. Dank u wel mevrouw de directrice. Ik pleit er voor dat alle leerlingen voortaan weer U tegen de leerkrachten gaan zeggen. Te beginnen met het basisonderwijs. Ik ben namelijk van mening dat, wanneer dit weer heringevoerd wordt, er vanzelf meer respect voor de leraren is. Maak de afstand tussen de leerling en de leraar maar gerust een beetje groter. Dat kan geen kwaad, want nu draaien we echt alles om. Leraren moeten respect voor de leerlingen hebben. Andersom is niet aan de orde geloof ik. Wat me meteen weer doet denken aan een overblijfkind waar wij, jaren geleden, dagelijks problemen mee hadden: Grote monden, anderen pesten, dwarsliggen en vooral geen respect. Voor niemand dus, ook niet voor de leerkrachten. Op advies van de directeur van de school ging ik het gesprek met zijn ouders aan. Reactie van dat stel: “Tja, u behandelt ons kind niet met respect, dan krijgt u dat van hem ook niet terug. Toen is al begonnen met “De omgekeerde wereld”.

O, en nu ging het toch nog even over die leraar.

Hoera, een oplossing

buikvet

Het moet toch niet gekker worden. De universiteitsziekenhuizen van Leiden en Maastricht krijgen 5 miljoen euro van de hartstichting om onderzoek te doen naar de inwendige aanpak van vetstoffen als mogelijk alternatief voor het bestrijden van blijvend overgewicht. En dat allemaal omdat wij nog steeds de genen hebben van de jager uit de oertijd, maar daar niet meer naar leven.

Vetopslag rond de organen, het buikvet dus, is gevaarlijk voor de gezondheid.Liposuctie rond de organen behoort niet tot de mogelijkheden. In plaats van gezonder en minder te eten gaan onderzoekers kijken of het lichaam zelf het vet anders op zou kunnen slaan. Daar komt dan vast een medicijn voor waar ook weer een leuk kostenplaatje aan vast zit.

Na dit bericht begrijp ik dat ik veel te laat ben gestart met de opleiding voor gewichtsconsulent. Dat had ik jaren geleden moeten doen, dan had ik inmiddels een bloeiende praktijk gehad. Nu moet ik het allemaal maar afwachten, want de gemakzuchtige mens zal liever zo’n pil willen dan door mij begeleid worden naar een gezond voedingspatroon.

Waarom nemen we niet allemaal, stuk voor stuk, verantwoording voor ons eigen lichaam. Dat scheelt bakken met geld in de gezondheidszorg. Er is echt niks mis met gezonde voeding hoor. Tot nu toe heb ik een aantal mensen alleen maar moeten adviseren om meer te eten. Ja, je leest het goed, meer. Maar dan wel meer gezonde voeding.

Voor mijn opleiding doe ik tegenwoordig niet anders dan berekeningen maken en soms breek ik mijn hoofd er over hoe ik iemand meer kcal kan laten eten dan dat ik uitgerekend heb. Schep gewoon eens 200 gram gekookte aardappels, 200 gram gekookte groente en een mager stukje vlees op je bord en je bord blijkt al gauw te klein. Eet gewoon eens een paar volkoren boterhammen met mager beleg. Doe gewoon eens geen suiker en melk in je koffie en drink niet de hele dag cola maar pak tussendoor een glas water. Weet je wat dat scheelt? Een hele hoop.

Uiteraard weet ik dat er mensen zijn die er echt niets aan kunnen doen dat zij een teveel aan vet hebben. Dat is echter een zeer klein percentage. De meeste mensen worden toch echt te dik door te veel en ongezond te eten. We leven niet meer als jagers, vandaar dat we onze eetgewoonten ook aan moeten passen.

Ben je al donateur van de hartstichting? Dan gaat je geld dus naar dit soort onderzoeken. Wist je dat al of vertel ik je iets nieuws?

Angst

angst2

De bloedige terreuraanslag die gisteren in Parijs werd gepleegd op het satirische weekblad Charlie Hebdo heeft ons goed wakker geschud. Wij zijn in Europa helemaal niet zo veilig als wij dachten. Onze vrijheid van meningsuiting wordt bedreigd en dat is iets wat ik zelf heel eng vind.

De krant stond er vol mee en een klein stukje van een artikel is blijven hangen: “Gingen ze te ver? (de cartoon tekenaars) Provoceerden zij om het provoceren? Onzin, zei Charlie destijds over die aantijgingen. Ik vind het juist onverantwoord om voor een paar extremisten te wijken en door hen je keuzes te laten beïnvloeden. Wij maken gebruik van onze persvrijheid. De Franse wet is daarbij onze grens”.

Wat vooral bleef hangen is de zin over het wijken voor een paar extremisten en door hen je keuzes te laten beïnvloeden. Als we dat gaan doen, dan beperken zij nu al onze vrijheid. Dat willen wij niet, maar ik denk dat we zo langzamerhand wel bang worden en onze beslissingen gebaseerd worden op angst. Ik zei al eerder in een blog dat wanneer angst beslissingen voor je neemt zal het goede beslissingen nemen, maar alleen omwille van zichzelf en niet omwille van jou.

Nemen wij in het dagelijks leven ook niet vaak keuzes die door anderen beïnvloed zijn? Ik denk van wel. Bij mij is dit vaak genoeg het geval geweest. Zeker in het verleden. Tegenwoordig laat ik me wat minder snel beïnvloeden, maar het blijft soms lastig. Kijk alleen maar naar mijn blog. Daar krijg ik best zo nu en dan commentaar op. De verhalen over mijn werk werden niet altijd gewaardeerd. Een heb ik er zelfs tijdelijk van verwijderd omdat het zoveel stof deed opwaaien. Het was ook een schokkend verhaal, maar het gaf ook heel goed weer hoe dingen wel of juist niet werken in een verzorgingshuis. Oudere mensen zijn niet altijd lieverdjes en rekening houden met het verzorgend personeel is vaak helemaal niet aan de orde. Begrip voor onverwachte situaties is er niet. Vaak is de reactie: “Vervelend voor jou, maar ik dan?”

Mijn persoonlijke blog wordt ook vast niet door iedereen gewaardeerd. Best gek, denk ik dan, want het gaat over mij en wat er in mijn leven gebeurt. Hoe ik met vallen en opstaan mijn leven leid en wat er soms voor emoties bij komen kijken. Maar ook hoe ik voor veel dingen een oplossing probeer te vinden of een andere manier van benaderen zoek.

Het wordt wat anders als ik persoonlijke problemen van anderen ga lopen ventileren in mijn blog. Stel dat ik een aan drugs verslaafd familielid heb. En lees het even goed, want ik zeg nadrukkelijk “stel dat”. Dit betekent dus dat deze situatie er niet is. Maar stel dat, en stel dat ik daar over ga schrijven, met naam en toenaam. Dat ik ga roepen dat ik vind dat dit toch echt niet kan, dat hij of zij wel heel erg stom bezig is. Dat ik het er zelf moeilijk mee zou hebben zou ik misschien weer wel mogen schrijven.

Stel dat ik mijn keuzes zou laten beïnvloeden door de meningen en bedreigingen van anderen. Dan kan ik mijn blog sluiten, want dan staat in ieder verhaal wel iets waar een ander zich aan zou kunnen storen.
Dit is even in het klein wat in de wereld heel groot aan de gang is. Het is om bang van te worden en bij mij veroorzaakt het gebeuren in de wereld soms een soort van verlamming. Dan krijg ik echt het gevoel dat ik maar beter kan stoppen met leren, dat het ook weinig nut heeft om te tekenen en piano te spelen omdat het straks allemaal helemaal niet meer belangrijk is. En met straks bedoel ik de tijd dat de Jihadisten bij ons door de straat paraderen. Want zover gaan mijn gedachten dan al.

Het is iets wat helemaal niemand wil. Wij willen gewoon die vrijheid van leven die we tot nu toe dachten te hebben. Dit is echt gewoon doodeng. En ondanks die angst ga ik gewoon door met mijn leven. Ik studeer, begeleid een aantal ‘proefpersonen’ die af willen vallen, teken bijna elke dag even een half uurtje, speel piano en ga naar pianoles en schrijf mijn blog.

Angst is een slechte raadgever en als je angst beslissingen laat nemen zijn dat goeie beslissingen, maar vooral omwille van zichzelf en niet omwille van jou.

Wildplassen

wildplassenEr zijn van die momenten dat ik denk: “Was ik maar een man”. Je begrijpt het al. Dat zijn die momenten dat ik heel nodig moet plassen en er geen wc in de wijde omtrek te bekennen is. 

Afgelopen zondag liep ik een tocht van 25 km door de bossen van Apeldoorn. De route was verwerkt in een compleet boekwerk en ik was even bang dat ik door de bomen het bos niet zou zien. Gelukkig bleek vrijwel iedere boom van een pijl te zijn voorzien, zodat verdwalen er niet bij was.

Af en toe zag ik het  al wat oudere echtpaar voor mij uit lopen. Door de wirwar van paadjes raakte ik ze regelmatig ook weer kwijt. Ik naderde een weg, stak over en verdween via een smal paadje het bos weer in. Het echtpaar zag ik de bocht om verdwijnen en toen ik dichterbij kwam hoorde ik de man zeggen: “Hier kan het wel, er is nu toch niemand die me ziet”. Net op dat moment kwam de bocht door en duidelijk was dat de man een boom had uitgezocht om tegen aan te plassen. Zelf moest ik ook al een poosje, dus was ik best een beetje jaloers.

De man keek nog even om zich heen, zag mij en deed snel zijn gulp weer dicht. “Gaat uw gang hoor, ik kijk wel een andere kant op”, zei ik. De man draaide me de rug weer toe en deed wat hij al eerder van plan was te doen. Terwijl ik zijn vrouw passeerde en gedag zij, zei ze: “Ach, en zoveel is er nu ook weer niet te zien”, waarbij wij beiden in de lach schoten.

Jammer dat ik pas later bedacht dat ik zo tussen neus en lippen door had kunnen zeggen dat ik, door mijn beroep, al zoveel mannelijke geslachtsdelen had gezien dat ik hier echt niet van in de war zou raken. Ik had hun gezichten wel willen zien. Maar ja, zoals wel vaker, bedenk ik altijd achteraf wat ik had kunnen zeggen.

Goede voornemens

“Ja, ik ga stoppen met roken, minder drinken, gezonder eten, afvallen, meer bewegen, op tijd naar bed.”

Ha ha, ik zet jullie een beetje op het verkeerde been, want ik rook niet, en die drie glaasjes wijn in de week laat ik lekker zo, ik eet al gezond en ben al jaren op hetzelfde gewicht. En nee, ik ga niet naar de sportschool maar zorg evengoed wel dat ik voldoende beweeg. Dagelijks een stuk lopen en gister nog 25 km gewandeld. Een zware tocht door de drassige bodem in het bos. Ik voel mijn scheenbenen en dat gebeurt me niet vaak na het wandelen. Op tijd naar bed ga ik eigenlijk ook altijd.

Ik ben bang dat menigeen mij saai vind, want als ik bovenstaande lees druipt dat er wel een beetje af. Nou ja, ik ben er zelf happy mee. En is het werkelijk belangrijk wat een ander daar van vindt?

download

Heb ik dan helemaal geen voornemens voor dit jaar? Natuurlijk wel! Maar of alles nou anders moet? Ach, misschien moet ik wat minder twijfelen aan de beslissingen die ik neem en aan de keuzes die ik maak. Waarschijnlijk moet ik wat meer achter mezelf blijven staan. Komt op hetzelfde neer natuurlijk. Niet twijfelen aan de beslissing die je neemt en aan de keuze die je maakt betekent toch eigenlijk gewoon dat je achter jezelf staat. Ben ik mooi met z’n drieën, want mijn lief staat altijd al achter mij. Dat wordt dus, ik, mijn lief en mezelf. Is drie dan niet teveel? Ja, soms wel, maar in dit geval niet. In dit geval is het alleen maar fijn.

Duidelijke doelen voor dit jaar zijn voor mij:

Mijn eigen praktijk starten.

Mijn tekenwerk onder de aandacht brengen.

Zorgen dat het kinderboek, wat ik geschreven heb, uitgegeven wordt.

Verder schrijven aan het vervolg van het eerste kinderboek.

http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/lifestyle/48287-goede-voornemens-realiseren.html