Bezuinigingen in de zorg zijn lood om oud ijzer.

De verpleegzorg thuis wordt met ingang van 1 januari 2015 ondergebracht bij de zorgverzekeraars. De vraag wat dit voor de verzekeringspremies in 2016 gaat betekenen had ik al gesteld. Maar wat houdt dit nu precies in voor verzorgenden en verpleegkundigen die werkzaam zijn in de thuiszorg?

Ziektekostenverzekeraars gaan straks beslissen of cliënten recht hebben op verpleegzorg thuis. Je maakt mij namelijk niet wijs dat die specifieke zorg zomaar ineens betaald kan worden uit het potje van deze verzekeraars. Staatssecretaris Van Rijn heeft bovendien al aangekondigd dat men straks niet meer bij de overheid hoeft aan te kloppen. Met andere woorden: “Zoek het allemaal lekker zelf uit!”

Net als bij huishoudelijke hulp zal er eerst gekeken worden naar wat familie kan doen voor zo iemand. Is er geen familie, dan wordt er gezocht in het sociale netwerk en als dat er niet is zijn de buren aan de beurt. Laatst hoorde ik al van iemand aan wie verzocht werd om dagelijks bij zijn moeder langs te gaan. Kon dat niet, dan had zijn moeder toch echt een probleem. De man heeft een fulltime baan waar hij een stukje voor reizen moet, zijn moeder woont ook niet in zijn directe woonomgeving. Kortom, niet alleen zijn moeder heeft een probleem, hij zelf ook.

Als de ziektekostenverzekeraars stoppen met het vergoeden van een deel van de verpleegzorg thuis dan zullen thuiszorgorganisaties personeel moeten ontslaan. Nog meer mensen die recht op een uitkering hebben. Op deze manier zijn de bezuinigingsmaatregelen van Den Haag toch echt lood om oud ijzer. Er wordt bezuinigd op de zorgkosten, maar aan de andere kant komen er weer meer uitkeringsgerechtenden bij. Die mogen dan, met behoud van hun uitkering wel hetzelfde werk blijven doen hoor. Zij gaan dan de mantelzorgers, die compleet overbelast raken, ondersteunen.

Florence Nightingale

Het lijkt er sterk op dat de mening over het werken in de zorg nog steeds detzelfde is: “Werk je in de ouderenzorg, dan doe je dat vanuit je hart. Je hebt echt alles voor de cliënten over en het maakt niet uit hoe hard je moet werken om alles rond te breien. Je bent gewoon een Florence Nightingale”.

Ik ben het hier helemaal niet mee eens. Werken in de ouderenzorg is gewoon een baan. Je doet het met liefde, maar het mag geen “liefdewerk oud papier” worden. Ooit is er nog eens sprake geweest van het verdwijnen van de ORT en daar had ik ook al een ongezouten mening over: “Als ik niet betaald wil worden voor mijn werk, was ik wel vrijwilliger geworden.”

Ik baal van de bezuinigingstrucs van de overheid. Ik baal ook van alle onzinnige kosten die soms gemaakt worden in de zorg. Levensrekkende behandelingen bij patiënten die weten dat ze dood gaan. Ja, ik weet het, ik heb makkelijk praten want ik heb geen levensbedreigende ziekte, maar wie weet wordt ik binnen afzienbare tijd wel doodgereden. Er zijn genoeg verhalen van mensen die zo’n levensrekkende behandeling hebben ondergaan en achteraf van mening waren dat ze er beter niet aan hadden kunnen beginnen. Dat stukje leven wat ze er bij kregen was vaak niet bepaald van kwaliteit te noemen.

Kwetsbare ouderen die vrijwel de hele dag in bed verblijven krijgen voor de zoveelste keer op rij een antibioticakuur omdat ze wéér een longontsteking hebben. Niet zo verwonderlijk, want liggen werkt het krijgen van zo’n ontsteking in de hand. Na de kuur knappen ze weer op, maar zijn ze weer verder achterop geraakt. Zo takelen ze langzaam maar zeker af en als er dan echt niets meer aan te doen is worden ze, op verzoek, in het ziekenhuis opgenomen. Hup!…………………..infuusje met vocht, infuusje met antibiotica, dat werkt sneller als het direct in je bloed terecht komt. En hup……….weer terug naar huis waar je de dagen in bed doorbrengt. Zo ontstaat een vicieuze cirkel die pas onderbroken wordt door ‘de dood’.

Ouderen die weken, soms maanden revalideren of gereactiveerd worden. Bergen geld gaan er in om. Hoe vaak ik niet meegemaakt heb dat er twee weken na het ontslag alsnog een rouwkaart op de afdeling werd bezorgd. Gewoon vaak! Samen met een collega sprak ik soms hardop uit wat de meesten misschien alleen maar dachten: “Wat denk je dat dit allemaal gekost heeft?!

Ik zie jullie dit hoofdschuddend lezen en hoor jullie zeggen: “Moeten we onze ouderen dan maar laten creperen?” Nee, dat hoeft niet, maar misschien moeten wij zo reëel zijn om onze ouderen en ongeneeslijk zieken het recht op sterven te geven. Is het niet duizend maal mooier om er met elkaar voor te zorgen dat dit zo waardig en respectvol mogelijk gebeurt?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s