Hoezo, zorgen moet je niet maken, zorgen moet je doen?

Ondanks dat ik in oktober mijn baan heb opgezegd, maak ik mij zorgen over ‘de zorg’. De vraag waar dit allemaal naar toe moet, komt onwillekeurig naar boven drijven. Geen AWBZ meer, maar de Wet Langdurige zorg, de huishoudelijke hulp die uit de WMO betaald moet worden en tot slot de thuiszorg, verpleging thuis, die overgeheveld wordt naar de ziektekostenverzekering. Bij dat laatste vraag ik me direct af hoe hoog onze premie in 2016 gaat worden?

Van de ene dag op de andere dag was ik er voor mezelf uit: “Kom, ik zeg mijn baan op en zet een stap extra bij het leren voor gewichtsconsulent. Des te eerder ben ik klaar en kan ik mijn eigen praktijk beginnen.” Om niet helemaal uit het zorgcircuit te raken ben ik flexwerk gaan doen, als verpleegkundige in de thuiszorg, die straks dus uit de ziektekostenverzekering betaald moet worden. Veel werk levert het niet op en vind ik dat erg? Mijn antwoord is wat dubbel, want aan de ene kant vind ik het helemaal niet erg, aan de andere kant vind ik het vervelend dat ik daardoor vrij weinig inkomsten heb. Vindt mijn lief dit erg? Nee, hij ziet dat ik beter in mijn vel zit en geld is er wel. Zeker in de spaarpot die ik de afgelopen drie jaar heb opgebouwd.

De weinige keren dat ik een korte dienst werkte kwam ik bij vreemde mensen thuis. Soms hadden mensen hun achterdeur niet op slot en werd ik geacht via die deur naar binnen te gaan. Het voelde wat vreemd en zelf zou ik dit niet willen. Bij anderen moest ik een sleutelcode invoeren en kon daarna zo maar naar binnen. Een rare gewaarwording. Wat mij opviel is dat ik vrij veel tijd kreeg bij de cliënten. Bij een enkele zomaar anderhalf uur, die besteedde ik aan het douchen van de cliënt en zorgen dat het ontbijt op tafel stond. In het verzorgingshuis had ik daar, met een beetje geluk, een half uur voor. Verder viel mij op dat de mappen er zo keurig uitzagen. Bijna alsof ze nieuw waren en alles was makkelijk terug te vinden. Misschien kom ik ooit nog een keer bij deze cliënten, misschien ook niet. Het geeft mij rust, want ik ben alleen verantwoordelijk voor wat ik op dat moment doe. Dat gevoel is nieuw en prettig.

De tijd die ik normaal in werk stopte is gevuld met andere bezigheden. Leren, tekenen, schrijven en vrijwilligerswerk. Het verdient niks, maar het levert een hoop andere dingen op. Als lid van de redactie van een wijkkrant interview ik mensen waar ik vervolgens een artikel van schrijf. Op deze manier zie ik heel wat verschillende mensen. Door gesprekken te voeren met ze oefen ik meteen de gesprekstechnieken die ik leer in mijn opleiding. Zo snijdt het mes mooi aan twee kanten.

En toch, al heb ik weinig meer met ‘de zorg’ te maken, ik maak me wel zorgen. Raken mantelzorgers niet overbelast en hoe zit het met de professionals die hun baan kwijtraken? Zij mogen, met behoud van hun uitkering de mantelzorgers ontlasten. Een rare gang van zaken. Er klopt gewoon helemaal niks van.

Al verdien ik dan tegenwoordig niet veel, ik ben blij dat ik uit de hectiek van het bezuinigen ben gestapt. Zo hier en daar hoor ik nog wel het één en ander, ook toen ik laatst iemand interviewde. Niet iets waar je direct blij en vrolijk van wordt. Een baan die boventallig raakt, verplicht solliciteren op een andere functie en daar dan de ‘talententest’ voor moeten maken.

Nee, zorgen moet je niet maken, zorgen moet je gewoon doen. Jammer dat Den Haag er niet bij vertelt hoe dat gedaan kan worden met zoveel minder budget.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s