Herdenken

Gisteren werden de slachtoffers van de ramp met de MH17 herdacht. Misschien hebben jullie allemaal gekeken. Ik niet! Vandaag bestonden de eerste pagina’s van de Telegraaf enkel en alleen uit beelden en woorden over deze herdenking. En eerlijk gezegd kan ik er helemaal niets mee.

Ik las een klein stukje waarin een deel van de woorden van een dertienjarig meisje werden herhaald. Haar moeder is omgekomen bij die ramp. Direct kwamen de waterlanders en ben ik gestopt met lezen. Ook hier kan ik niets mee en ik vraag me af hoeveel dertienjarige meisjes er rondlopen zonder moeder. Niet omgekomen bij een ramp, maar gewoon overleden na een ziekbed, omgekomen bij een verkeersongeval of gewoon domweg weggelopen omdat zij niet meer gelukkig was bij haar echtgenoot en kinderen, of, wie weet, opgenomen in een verslavingskliniek omdat zij ergens van moet afkicken. Ja ja, ik weet het, de vergelijkingen gaan aan alle kanten mank. Maar toch………..

Waarom kan ik er hier niets mee? Misschien omdat ik nog geen verliezen geleden heb? Hoewel, ik heb het verlies van twee huwelijken  en mezelf kwijtraken telt volgens mij ook. Vooral jezelf kwijtraken. Hangt gewoon samen met die huwelijken, maar misschien ook omdat ik me teveel verdiepte in de gevoelens van die ander en vooral niet in die van mezelf. Nadat je ontdekt hebt dat je niet meer weet wie jezelf bent ontstaat een rouwproces en daarna het proces om jezelf weer terug te vinden. Soms moet je jezelf weer helemaal opnieuw uitvinden.

Trouwens, die twee mislukte huwelijken leverde ook rouwprocessen op,  zelfs al was ik beide keren degene die de knoop doorhakte. Vooral de tweede keer vroeg ik me regelmatig af  of ik wel geschikt was voor een huwelijk. Uiteindelijk heb ik het mislukken niet kunnen voorkomen. In deze fase blijkt dat ik wel degelijk geschikt ben voor een huwelijk. Dit huwelijk voelt als een warme mantel: “Jezelf kunnen zijn en toch samen. Het kan dus echt”.

Maar waarom kan ik nog meer niets met dat massale herdenken? Nou, gewoon omdat ik er van overtuigd ben dat ik me in mezelf terugtrek als iets pijn doet. Dat is bij verlies niet anders. Ik wil dan geen medelijden, medeleven of opbeurende woorden. Net als een man trek ik mij terug in mijn hol.

En nu begrijp ik het pas. Dat is ook de reden dat ik met speciale gebeurtenissen ook niet een massa mensen om me heen verzamel. Vandaar!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s