Mijn geboortedag

Er zijn zo van die dingen waar ik niet echt goed in ben. Eén daarvan is het vieren van een verjaardag. Dat is niet echt mijn ding. Volgens mij zit dat niet in mijn genen, want mijn ouders vieren, zeker elke vijf jaar, hun verjaardag groots. Tja, ik dus niet.

Verjaardagscadeautje

Met de post kwamen een hoop kaarten, maar ook een grote enveloppe waarop stond “Oma Phillipson”. Hé, dat ben ik, dacht ik. Zo kreeg ik per post een mooi plakwerkje en een ‘ingekleurde’ kleurplaat. Wat een leuke verrassing!

Al wandelend heb ik vandaag mijn geboortedag gevierd. Ik liep de Peperbustocht in Zwolle. Heerlijk, een tocht van 25 km. Het was even spannend, want ik had mijn nieuwe wandelschoenen aan. Veel had ik er nog niet op gelopen en ik moest wel even aan ze wennen. Zij ook misschien wel aan mij, want het is een heel verschil of je in de winkel staat te pronken of aan iemands voeten aan het werk moet.

Nu hoor ik jullie denken: “Liep je alleen?” Ja, ik liep inderdaad alleen. Mijn lief z’n kinderen waren dit weekend bij ons. Meestal ga ik dan een dag alleen op pad en nu dus op mijn eigen geboortedag. Mijn lief heeft daar alle begrip voor. Hij had trouwens toch niet mee gewild hoor. Wandelen is leuk, maar 25 km vindt hij wat veel van het goede. Weet je wat zo fijn is aan mijn lief en mij? Wij zijn thuis bij elkaar. Mijn lief bij mij en ik bij mijn lief. De omstandigheden zijn niet altijd even makkelijk, maar dat weegt niet op tegen het thuis zijn bij elkaar.

Wandelen, die automatische beweging waardoor je hoofd weer lekker leeg raakt. Nou ja, leeg? Er ging, zoals altijd, van alles door me heen en ik had zelfs mijn leerwerk meegenomen. Vitamines en mineralen. Er zijn er nogal wat van en ik haal de boel af en toe lelijk door elkaar. Gisteren kaartjes gemaakt zodat mijn lief me per kaartje kan overhoren. Vandaag twee keer tien minuten zitten leren tijdens mijn rustmomenten op een bankje. Langer kon bijna niet, want dan kreeg ik het gewoon domweg koud. Tijdens het officiële rustmoment kwam er niets van. In een kantine van een voetbalvereniging, gevuld met ik weet niet hoeveel medewandelaars, bleek het geen doen. Geeft niet, alle beetjes helpen.

Op mijn geboortedag overdacht ik mijn leven. Niet alles natuurlijk, daar is 25 km te kort voor. Maar veel passeerde de revu en waar ik blij mee ben is dat ik weer ben gaan tekenen. Twintig jaar geleden had ik het daar druk mee. Ik volgde een tekencursus bij de LOI, gewoon om wat meer teken technieken  te leren. En weet je, een jaar of vijftien geleden volgde ik een vijfdaagse aquarelworkshop. En eerlijk gezegd vond ik het niks. In het atelier stond een piano en al gauw verruilde ik tijdens de les de kwast voor de piano. Was het aquarelleren echt niks, of lag het er aan dat ik het in een groep deed?  Achteraf denk ik dat inderdaad dat laatste de oorzaak was dat ik me er niet in kon vinden. Ik ben gewoon geen groepsmens, rommel het liefst wat in mijn eentje en dat gaat me prima af.

Tegenwoordig kan ik mijn werk op facebook delen. Dat was er vroeger niet bij, maar ik was wel eigenwijs genoeg om zelf een expositie in de bibliotheek te regelen.  Daar dacht ik aan terug en heb het besluit genomen om een facebookpagina te openen voor mijn tekenwerk. Uiteindelijk heb ik nog wel wat oud werk liggen. Potlood-, houtskool- en pentekeningen en zelfs een verdwaalde aquarel. Maar eerst even dat examen waar ik al die vitamines en mineralen voor in mijn hoofd stamp. Daarna zal ik er wel eens goed voor gaan zitten.

Ook de gedachte om bij de zaak, waar ik mijn borduurwerkenen in liet lijsten, te gaan onderhandelen of ik zo nu en dan eens een teken- of schilderwerk op mag  hangen sloop naar binnen. Nee heb ik, ja kan ik krijgen. En nooit geschoten is altijd mis. Lijkt me geweldig. Net zo geweldig als mijn manuscript dat bij een uitgever ligt. Het mag dan nog een maand of drie duren voordat ik wat hoor, maar het ligt er. En al wandelend borrelde er een vervolgverhaal naar boven. Kabouter Pim logeert inmiddels met Elise bij Jordy, maar daar was ook alles mee gezegd. Nu weet ik hoe het verder gaat lopen, maar dat verklap ik mooi niet.

Zo zie je maar weer. Op mijn eigen geboortedag werden nieuwe ideeën geboren.

 

 

 

 

 

Advertisements

4 thoughts on “Mijn geboortedag

  1. Mooie mijmering op je verjaardag, al lopend – het is of ik mezelf lees, ook ik vier mijn verjaardag liefst buiten op een plek die mij roept… ook ik heb zo’n fijne lief en dan ook nog je schrijven en tekenen en of je wel of niet…
    DOEN Wilma! Ik ga je pagina opzoeken op Facebook, dus snel aan de gang! O ja, graag gelezen, maar dat heb je al gemerkt! Lieve groet van Anne

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s