Mijn stoute schoenen

Vorige week trok ik de stoute schoenen aan en vertrok met mijn boek “In de war”, naar de plaatselijke bibliotheek. Het was een hele stap, want ik heb er moeite mee om mezelf en mijn talenten onder de aandacht te brengen. Hartstikke stom natuurlijk, want naamsbekendheid heb ik niet.

Al lopend, tja vandaar die stoute schoenen natuurlijk, overdacht ik wat er allemaal door de medewerker van de bibliotheek gezegd zou kunnen worden. Het varieerde van “Goh, wat leuk” tot “Wat verbeeldt u zich wel”. Ook al hartstikke stom natuurlijk.

De bibliotheekmedewerkster nam mijn boekje aan, legde er een briefje op met mijn telefoonnummer en liet weten dat er naar gekeken zou worden. “U wordt er wel over teruggebeld”. Hmm, eerlijk gezegd had ik stiekem op iets meer enthousiasme gehoopt.

Er ging een week overheen. Nog steeds had ik niks gehoord en ondertussen raakte het in een vergeethoek. Tot ik een email kreeg. Niks telefoontje dus, gewoon een email, want ik ben lid van de bieb, dus zijn mijn gegevens bekend. Aangezien mijn boek geen aanstootgevende taal bevatte en er niks ongeoorloofds in stond was besloten om mijn boek in de uitleen te doen. Eind november ligt het in één van de kasten. Gewoon een zakelijke mededeling, maar wel een hele leuke. Meteen roffelde ik de trap af om mijn lief te laten delen in mijn blijdschap.

Direct  daarna nam ik het besluit  om het boek ook in de Purmerendse bibliotheek aan te bieden. De verhalen spelen zich allemaal daar in een verpleeghuis af. Leuk toch als men er dan ook over kan lezen. De eerstvolgende keer dat ik naar één van mijn kinderen ga trek ik dus weer de stoute schoenen aan en neem het boek mee. Om meteen maar door te pakken besloot ik toen ook maar om het in de Beverwijkse bieb aan te bieden. Daar ben ik geboren, altijd leuk als er dan een boek van je op de plank staat.

En nu is het bijna zover dat ik mijn kinderboek naar een uitgever ga sturen. Het eerste deel van de kabouteravonturen is af. Ik kan ze natuurlijk blijven lezen, voorlezen, herlezen en herschrijven, maar daar moet ook een keer een eind aan komen. Ze zijn leuk en ook deze stoute schoenen trek ik aan. Misschien krijg ik wel heel veel afwijzingen, net als iedere onbekende schrijven, en ben ik na iedere afwijzing een illusie armer. Geen ondenkbaar scenario, maar ik zet het door, net zo lang tot ik een uitgever vindt de uitdaging aan wil gaan. En ondertussen schrijf ik verder, want er zitten nog héél veel kabouteravonturen in mijn hoofd die er zo langzamerhand uit moeten.

Die stoute schoenen……………………het houdt wat. Zo heb ik ze aan, zo staan ze weer in een hoekje van de kast. Het komt en gaat bij vlagen en soms zou ik willen dat ik altijd die stoute schoenen aan had. Dat voorkomt een hoop getwijfel en laat ik eerlijk zijn, in twijfelen aan mezelf ben ik goed en iedere keer denk ik: “En nu is het afgelopen. Kom maar op met die stoute schoenen!”

Gelukkig twijfelt mijn lief geen moment aan mijn talenten!!

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s